ตอนที่ 671 มีผู้ใดโดดเด่นกว่าข้าอีกเยี่ยงนั้นหรือ ?

ตอนที่ 671 มีผู้ใดโดดเด่นกว่าข้าอีกเยี่ยงนั้นหรือ ?

หลังจากหาที่ได้แล้ว

เย่ฉางชิงก็เหมือนกับร้านอื่น ๆ

เขาหยิบผ้าสีขาวผืนหนึ่งออกมาจากแหวนเก็บสมบัติ แล้วปูลงบนพื้น

แต่เนื่องจากพื้นที่ของร้านมีจำกัด เขาจึงกางม้วนภาพให้คนเห็นได้เพียงหนึ่งในสามส่วนเท่านั้น

จากนั้นก็คือการรอคนมาซื้ออย่างใจจดใจจ่อ

ขณะเดียวกัน เมื่อมองดูกลุ่มคนที่เนืองแน่น

เย่ฉางชิงก็อดมิได้ที่จะเข้าสู่ภวังค์อีกครั้ง

เพราะถนนเส้นนี้ล้วนขายภาพเลียนแบบภาพของเขาทั้งสิ้น

ทั้ง ๆ ที่ภาพนี้เป็นภาพที่เขาเพิ่งวาดขึ้นใหม่เมื่อคืนนี้แท้ ๆ เหตุใดผู้คนมากมายถึงรู้ได้

โดยเฉพาะสิ่งที่มิว่าจะคิดเยี่ยงไรก็มิเข้าใจนั่นก็คือ ภาพวาดภาพนี้ของเขาใช้วิถีกระบี่เป็นหัวข้อหลัก

ภาพเลียนแบบบนถนนเส้นนี้ ก็ดูเหมือนจะเข้าใจความหมายนั้นเป็นอย่างดี

ดังนั้นจึงปรากฏภาพวาดแนวนี้หลากหลายรูปแบบ

ภาพเทพวิถีกระบี่ !

ภาพเทพหมื่นกระบี่ !

กระบี่เฉียนคุน !

วันนี้ฝึกกระบี่ พรุ่งนี้ประหารเซียน นี่มิใช่คำขวัญ !

วันนี้มิฝึกกระบี่ พรุ่งนี้ไร้ภรรยา……

สรุปแล้วก็คือขอเพียงมีหัวข้ออยู่ในใจ ก็มิมีอันใดที่พ่อค้าเหล่านี้จะมิมีมาขาย

ทว่ามิทันรู้ตัวก็มีเรื่องลึกลับเกิดขึ้นอย่างเงียบ ๆ

บนถนนสายนี้มีไอพลังวิถีกระบี่อันบริสุทธิ์ไหลออกมาจาง ๆ อีกครั้งอย่างมิทราบสาเหตุ

เห็นได้ชัดว่าไอพลังวิถีกระบี่อันบริสุทธิ์เช่นนี้ เหมือนกับเมื่อคืนที่ผ่านมามิมีผิด

จากนั้นเวลาผ่านไปมิถึงหนึ่งเคอ ก็มีผู้บำเพ็ญเพียรวิถีกระบี่จำนวนมากมุ่งหน้ามายังถนนเส้นนี้ เพื่อค้นหาที่มาของไอพลังวิถีกระบี่กลุ่มนี้

ดังนั้นจึงทำให้ภาพเลียนแบบต่าง ๆ ขายดิบขายดี โดยเฉพาะกับผู้แข็งแกร่งวิถีกระบี่ที่ร่ำรวยผู้หนึ่ง

หลังจากที่เขาสัมผัสได้ว่าไอพลังวิถีกระบี่แผ่มาจากถนนเส้นนี้ เขาก็กว้านซื้อภาพเลียนแบบจากแทบทุกร้านโดยมิลังเล เพื่อหวังว่าจะสามารถพบร่องรอยอันใดบ้าง

ด้วยเหตุนี้จึงทำให้ราคาของภาพเลียนแบบเหล่านั้นเพิ่มขึ้นอีกหลายเท่า และหลายภาพก็มีราคาเริ่มต้นสูงถึงหลายล้านหินวิญญาณเลยทีเดียว

ส่วนร้านของเย่ฉางชิงนั้นเหมือนจะตั้งอยู่ในทำเลที่ห่างไกลเกินไป

จึงทำให้ขณะที่ภาพเลียนแบบของพ่อค้าบางคนหมึกยังมิทันแห้ง ก็นำออกมาขายได้แล้ว

แต่ภาพจริงของเขากลับยังมิมีคนสนใจ

จนเวลาผ่านไปอีกประมาณหนึ่งก้านธูป

ระหว่างที่เย่ฉางชิงนั่งหน้าเศร้าอยู่เพียงลำพังนั้น

ชายชราที่ก่อนหน้านี้จะขายภาพให้เขา ก็เดินยิ้มกว้างมาที่หน้าร้านของเย่ฉางชิง

“น้องชาย ที่แท้เจ้าก็ขายภาพวาดเหมือนกันหรอกหรือ ? ”

ชายชราปรายตามองภาพวาดบนแผงเล็กน้อย พลางหัวเราะออกมาเบา ๆ

เย่ฉางชิงจึงได้สติขึ้นมา และหาได้เอ่ยสิ่งใดไม่ เพียงแค่พยักหน้ารับเท่านั้น

ชายชราจึงหัวเราะออกมา ก่อนจะแสร้งเอ่ยอย่างมีเลศนัยว่า “เจ้าลองเดาดูสิว่าภาพก่อนหน้านี้ของข้าขายได้เท่าไร ? ”

เย่ฉางชิงกลับเอ่ยถามเรียบ ๆ ว่า “เท่าไร ? ”

ชายชราจึงชูนิ้วขึ้นมาห้านิ้ว แล้วเอ่ยอย่างได้ใจว่า “ห้าแสนหินวิญญาณ”

มุมปากของเย่ฉางชิงโค้งขึ้นเล็กน้อย เผยท่าทางเย้ยหยันออกมาน้อย ๆ

‘ภาพต้นฉบับอยู่นี่กลับมิมีคนสนใจ แต่คนธรรมดาเหล่านั้นกลับซื้อภาพเลียนแบบในราคาแพงลิบลิ่ว’

‘ช่างน่าขันสิ้นดี’

‘จริงสิ ! ’

‘ตาเฒ่าผู้นี้แม้หน้าตาจะดูกวนโมโห แต่ก็มิได้เป็นคนที่ชั่วร้ายอันใด’

‘อีกทั้งภาพของเขาก่อนหน้านี้ แม้จะมิมีความหมายที่ลึกซึ้งพอ แต่บางจุดก็ถือว่าทำได้มิเลวเลย’

คิดถึงตรงนี้ ดวงตาของเย่ฉางชิงก็เป็นประกายขึ้นมา ก่อนจะฝืนฉีกยิ้มน้อย ๆ ไปให้ พร้อมทั้งเอ่ยถามว่า “ผู้อาวุโส ท่านเคยเห็นภาพของจริงหรือไม่ขอรับ ? ”

“ของจริง ? ”

ชายชราเอ่ยด้วยความงุนงงว่า “ภาพนั้นของข้าก็คือของจริง”

“มิใช่สิ เอ่ยให้ถูกก็คือภาพที่ขายที่นี่ล้วนแต่เป็นของจริง”

เย่ฉางชิงนิ่งงัน ก่อนจะเอ่ยอย่างมิเข้าใจว่า “หมายความว่าเยี่ยงไรหรือขอรับ ? ”

ชายชรากะพริบตาปริบ ๆ พิจารณาเย่ฉางชิงอีกครั้งด้วยสายตาแปลก ๆ

“น้องชาย กลางดึกเมื่อคืนทั่วทั้งเมืองเหอซีได้มีนิมิตอันน่าสะพรึงกลัวปกคลุม หรือเจ้ามิเห็นเยี่ยงนั้นหรือ”

ชายชราขมวดคิ้วแน่น พลางเอ่ยถามเย่ฉางชิง

‘นิมิต ? ’

‘บัดซบ ! ’

‘เกือบลืมเรื่องนี้ไปเสียสนิท’

‘ทุกครั้งที่ข้าวาดภาพ จะปรากฏนิมิตฟ้าดินที่มิมีประโยชน์อันใดขึ้น’