ตอนที่ 677 โชคของมันคงมิดีเท่าไรนัก

ตอนที่ 677 โชคของมันคงมิดีเท่าไรนัก

จากนั้นทั้งสามคนก็เดินตามกันออกมาจากลานเล็ก ๆ

เถ้าแก่และเถ้าแก่เนี้ยผู้ดูแลที่ยืนรออยู่ที่ด้านหลังของโรงเตี๊ยมก็ต้องตกตะลึงอีกครั้ง

‘บุรุษหนุ่มผู้นี้เป็นใครกันแน่ ! ’

‘ถึงทำให้เจ้าเมืองอย่างสวี๋ฉางเหอ รวมทั้งบุตรสาวของเขาอย่างสวี๋ฝู๋ต้องถ่อมตนต่อหน้าเขาได้ถึงเพียงนี้’

‘หรือเขาจะเป็นศิษย์สายสืบทอดของผู้อาวุโสท่านใดท่านหนึ่งของดินแดนศักดิ์สิทธิ์เสวียนเชวี่ย ? ’

‘มิใช่สิ ! ’

‘หากเป็นศิษย์สายสืบทอดของผู้อาวุโสท่านใดท่านหนึ่ง เช่นนั้นคนหนุ่มที่ทะเยอทะยานไหนเลยจะยอมมาพักในโรงเตี๊ยมถูก ๆ เช่นนี้’

‘อีกอย่างต่อให้เป็นศิษย์สายสืบทอดของผู้อาวุโสท่านใดท่านหนึ่งจริง ๆ ’

‘ยอดบุรุษแห่งยุคก็มิอาจทำให้เจ้าเมืองอย่างสวี๋ฉางเหอมีท่าทีถ่อมตนเช่นนี้ได้แน่นอน’

‘หากมิใช่เช่นนั้นก็มีอีกเพียงความเป็นไปได้เดียวเท่านั้น’

‘นั่นก็คือผู้เฒ่าที่มีตบะบารมีสูงส่งและอยู่มานานจนมิอาจคาดเดาได้ แปลงกายเป็นบุรุษหนุ่ม’

‘เนื่องจากมิชอบเสียงเอะอะในโรงเตี๊ยมชั้นสูง ดังนั้นจึงเลือกมาพักโรงเตี๊ยมเหอซีที่ห่างไกลที่สุดเช่นนี้’

‘อืม ! ’

‘การคาดเดานี้ดูสมเหตุสมผลที่สุดแล้ว’

‘คงจะเป็นเช่นนี้แน่’

มินาน ระหว่างที่สองสามีภรรยาลอบคาดเดาอยู่ในใจนั้น

เย่ฉางชิงก็มาหยุดลงตรงหน้าของพวกเขาสองคน พลางเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “เถ้าแก่ ข้ายังจะอยู่ที่นี่อีกสักพัก ท่านช่วยให้คนไปทำความสะอาดเรือนที ข้ากลับมาจะมาจ่ายค่าห้องให้”

เถ้าแก่ร่างท้วมนิ่งงัน ก่อนจะได้สติจึงรีบโค้งตัวลงและเอ่ยว่า “ผู้น้อยทราบแล้วขอรับ เชิญท่านไปทำธุระได้ตามสบาย เมื่อท่านกลับมาเรือนจะสะอาดเรียบร้อยแน่นอนขอรับ”

เย่ฉางชิงพยักหน้ารับ จากนั้นก็เดินไปทางโถงของโรงเตี๊ยมพร้อมกับสวี๋ฉางเหอสองคนพ่อลูกทันที

ขณะเดียวกัน เมื่อสวี๋ฉางเหอได้เห็นทุกสิ่งทุกอย่างกับตาตนเอง

แม้จะมีท่าทางเหมือนมิได้สนใจใด ๆ ทว่าก็อดมิได้ที่จะลอบทอดถอนใจ

‘นี่เองที่เรียกกันว่า ผู้แข็งแกร่งบำเพ็ญเพียรกลางขุนเขา แต่ผู้แข็งแกร่งที่ไร้เทียมทานจะบำเพ็ญเพียรใจกลางเมือง’

‘เมื่อถึงระดับของท่านเย่ มิเพียงมีตบะบารมีที่ทำให้คนต้องหวั่นเกรงแล้ว ระดับจิตใจเช่นนี้ก็ทำให้พวกเรายากที่จะเข้าใจได้ สูงส่ง ช่างสูงส่งจริง ๆ ’

เมื่อเดินออกจากโรงเตี๊ยม

เย่ฉางชิงเอ่ยลาสวี๋ฉางเหอเล็กน้อย ก่อนจะเดินตรงไปยังถนนฝั่งตรงข้ามตามการนำทางของสวี๋ฝู๋

ส่วนสวี๋ฉางเหอหลังจากยืนมองทั้งสองคนเดินหายลับตาไปแล้ว ก็ขึ้นรถม้าคันหนึ่งและจากไปทันที

ทว่าหลังจากที่ทุกคนจากไปแล้ว

ร่าง ๆ หนึ่งพลันปรากฏขึ้นด้านนอกโรงเตี๊ยมเหอซีราวกับภูตผีก็มิปาน

เพียงพริบตาก็แวบหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย

เวลาผ่านไปประมาณหนึ่งก้านธูป

ภายในจวนเจ้าเมือง

บนทะเลสาบที่เปล่งประกายระยิบระยับและมองมิเห็นจุดสิ้นสุด

เรือสำราญโบราณลำหนึ่งกำลังเคลื่อนตัวช้า ๆ

ระหว่างที่เสวียหมิงไห่กำลังนอนหลับตาอยู่บนเก้าอี้ตัวหนึ่ง ขณะเดียวกันภายในเรือก็มีเสียงพิณบรรเลงดังขึ้นมาอย่างต่อเนื่อง

จากนั้นก็มีร่างสีดำร่างหนึ่งปรากฏขึ้นตรงหน้าของเสวียหมิงไห่อย่างเงียบเชียบ

“หน้าโลหิต ข้าให้เจ้าสะกดรอยตามสวี๋ฝู๋มิใช่หรือ ? ”

เสวียหมิงไห่ยังคงหลับตาพริ้ม พลางเอ่ยด้วยท่าทางเกียจคร้าน

“เรียนนายน้อย ครึ่งชั่วยามก่อนท่านเจ้าเมืองเหอซีสวี๋ฉางเหอ และศิษย์น้องผู้นั้นของท่านได้ไปพบบุรุษหนุ่มผู้หนึ่ง”

บุคคลลึกลับที่สวมชุดดำ ที่ใบหน้ามีหน้ากากสีเลือดปิดบังเอาไว้ ส่งเสียงอันแหบแห้งออกมา

เสวียหมิงไห่พลันลืมตาขึ้นทันที ก่อนจะเอ่ยถามว่า “เป็นเช่นไรบ้าง ? ”

“เนื่องจากโรงเตี๊ยมแห่งนั้นค่อนข้างเงียบ ทั้งสวี๋ฉางเหอก็อยู่ที่นั่นด้วย ดังนั้นผู้น้อยจึงมิได้ตามเข้าไปใกล้มาก”