ตอนที่ 687 เสวียหมิงไห่ตายแล้ว

ตอนที่ 687 เสวียหมิงไห่ตายแล้ว

ผ่านไปมิกี่ชั่วยาม ไต้ลี่เวินก็กลับมายังตำหนักที่เสวียหมิงไห่อยู่อีกครั้ง

ขณะนี้ชุยชิงไป่มือทั้งสองข้างทำท่ามุทรา พลังปราณมหาศาลรอบกายปะทุขึ้น

นางกำลังใช้เครื่องป้องกันเทพเสวียนปิงเป็นดวงตาค่ายกลโบราณ เพื่อใช้ปกป้องกายเนื้อและจิตวิญญาณของเสวียหมิงไห่อยู่

บนเครื่องป้องกันเทพเสวียนปิงปรากฏสัญลักษณ์อันแน่นขนัด ไอหมอกสีขาวราวกับหิมะยังคงไหลทะลักออกมา ปกคลุมเสวียหมิงไห่เอาไว้ทั่วร่าง

มิเพียงเท่านั้น เสวียหมิงไห่ที่อยู่ภายในค่ายกลโบราณ

แม้กระบี่เลือดจะถูกทำลาย ทั้งยังถูกวิถีกระบี่อันน่ากลัวครอบงำ พลังวิญญาณภายในกายหายไปจนหมด ทว่าในที่สุดเขาก็ฟื้นขึ้นมาได้อีกครั้ง

เมื่อได้เห็นภาพเช่นนี้ ไต้ลี่เวินดวงตาพลันวาวโรจน์ พร้อมทำเสียงฟึดฟัด รู้สึกเดือดดาลเป็นอย่างยิ่ง

‘เจ้าเด็กนี่เกือบทำให้ดินแดนศักดิ์สิทธิ์เสวียนเชวี่ยประสบกับหายนะ บัดนี้ชุยชิงไป่กลับยอมทำทุกวิถีทางเพื่อปกป้องกายเนื้อและจิตวิญญาณของมันเอาไว้’

‘นี่มันหมายความว่าเยี่ยงไรกัน ? ’

‘ตอบแทนความชั่วด้วยความเมตตางั้นหรือ ? ’

‘ถุย ! ’

‘ศิษย์ตัวซวยที่จองหองเช่นนี้ ควรถูกโบยให้ตายไปซะ’

“ชุยชิงไป่ เจ้าทำอันใดของเจ้า ! ”

ไต้ลี่เวินตะโกนออกมาด้วยสีหน้าเย็นเยียบ

ขณะเดียวกันก็สะบัดแขนเสื้อ ไอกระบี่อันทรงอำนาจไร้ที่เปรียบสายหนึ่งพลันพุ่งออกมา

‘ตู้ม ! ’

หลังจากเกิดเสียงดังขึ้น

ไอกระบี่อันทรงอำนาจก็กระแทกใส่เครื่องป้องกันเทพเสวียนปิงที่ลอยอยู่กลางอากาศจนแตกออก

นี่ก็หมายความว่า ค่ายกลโบราณที่ชุยชิงไป่เป็นคนวางอย่างยากลำบาก บัดนี้กลับพังทลายลงภายในพริบตา

ขณะเดียวกัน เสวียหมิงไห่ที่ลมหายใจรวยรินและเพิ่งฟื้นขึ้นมา เวลานี้ก็ไร้ซึ่งค่ายกลคอยปกป้องอีก ร่างทั้งร่างจึงกระแทกลงสู่เบื้องล่างในทันที

เห็นดังนั้น ชุยชิงไป่ก็ได้แต่งุนงง

อีกทั้งเครื่องป้องกันเทพเสวียนปิงชิ้นนี้ยังเป็นสมบัติเซียนที่หาได้ยากยิ่ง

และสิ่งที่นางคาดมิถึงมากที่สุดก็คือ ผู้ที่ลงมือกลับเป็นท่านบรรพจารย์ไต้ผู้นี้

‘นี่มันเรื่องอันใดกันแน่ ! ’

‘หมายความว่าเยี่ยงไรกัน ! ’

‘เหตุใดจู่ ๆ ท่านบรรพจารย์ไต้ถึงได้ลงมือทำลายค่ายกลโบราณเช่นนี้ด้วย ! ’

‘หรือว่า ! ’

‘หรือว่าเป็นเพราะพลังแห่งผลกรรม จึงทำให้บรรพจารย์ธาตุไฟเข้าแทรกภายในเวลามิกี่ชั่วยาม ? ’

‘เป็นไปมิได้ ! ’

‘เป็นไปมิได้เด็ดขาด ! ’

ชุยชิงไป่ที่มีสีหน้าซีดขาว ดวงตาเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าพลางกะพริบปริบ ๆ พร้อมกลืนน้ำลายลงคออย่างอดมิได้ ก่อนจะเอ่ยอย่างหวาดกลัวว่า “ท่านบรรพจารย์ ท่านหมายความว่าเยี่ยงไรเจ้าคะ ? ”

“หมายความว่าเยี่ยงไร ? ”

ไต้ลี่เวินดวงตาวาวโรจน์ พลางชี้ไปทางเสวียหมิงไห่ที่มีสีหน้าซีดเซียวด้วยความเกรี้ยวกราดและเอ่ยว่า “เจ้าถามเด็กคนนั้นสิ ว่าก่อนหน้านี้มันไปล่วงเกินผู้ใดที่เมืองเหอซีเข้ากันแน่ ? ”

ชุยชิงไป่มองท่านบรรพจารย์ไต้ที่มีท่าทางเกรี้ยวกราดด้วยความงุนงง ก่อนหันไปมองเสวียหมิงไห่

“เสวียหมิงไห่ เจ้ามีสิ่งใดปิดบังข้าอยู่ใช่หรือไม่ ? ”

ชุยชิงไป่เอ่ยถามด้วยสีหน้าเข้มขึ้น พร้อมดวงตาวาวโรจน์

สามารถทำให้ท่านบรรพจารย์ไต้โมโหได้ถึงเพียงนี้ แสดงว่าก่อนหน้านี้เสวียหมิงไห่ต้องปิดบังอันใดเอาไว้เป็นแน่

ดังนั้นจึงทำให้ภายในใจของนางเกิดความโมโหขึ้นมามิต่างกัน

แต่เยี่ยงไรซะนางก็เป็นถึงผู้อาวุโสและเป็นที่เคารพของศิษย์ดินแดนศักดิ์สิทธิ์เสวียนเชวี่ย ไหนเลยจะปล่อยให้เด็กผู้หนึ่งหลอกได้ ?

ยิ่งไปกว่านั้นเจ้าเด็กคนนี้ยังเคยเป็นศิษย์ที่นางภาคภูมิใจอีกด้วย

“อาจารย์ ท่านบรรพจารย์ ศิษย์ถูกใส่ร้ายขอรับ ! ”

เสวียหมิงไห่ตอนนี้แม้จะอ่อนแรงเต็มที แต่สมองของเขายังสามารถทำงานได้ดีอยู่

ภายในดวงตาของเขามีประกายบางอย่างที่ยากจะคาดเดา ก่อนจะเอ่ยด้วยใบหน้าจริงจังกับชุยชิงไป่และไต้ลี่เวินว่า “เดิมศิษย์คิดว่าศิษย์น้องสวี๋ฝู๋ตกอยู่ในอันตราย ด้วยความโมโหจึงได้ลงมือกับผู้อาวุโสท่านนั้น ก่อนที่จะถูกบีบจนต้องใช้กระบี่เลือด”

“แต่ใครเลยจะคิดว่าความแตกฉานในวิถีกระบี่ของผู้อาวุโสท่านนั้นจะน่ากลัวถึงเพียงนี้ ถึงขนาดทำลายกระบี่เลือดของศิษย์ได้อย่างง่ายดาย ยิ่งไปกว่านั้นยังทำให้กายเนื้อของศิษย์แปดเปื้อนผลกรรมอีกด้วย”

เสวียหมิงไห่รู้ดีว่าเรื่องบางเรื่องเขามิสามารถเอ่ยออกมาได้อย่างเด็ดขาด มิเช่นนั้นมิเพียงแต่เขามิอาจฟื้นคืนได้แล้ว ทว่าเผ่าเสวียของเขาก็จะประสบกับหายนะไปด้วย

“เรื่องมีแค่นี้จริงหรือ ? ”

ไต้ลี่เวินแค่นเสียงเย็นออกมา ก่อนจะเอ่ยอย่างเกรี้ยวกราดว่า “เช่นนั้นต้องให้ข้าบอกเจ้าหรือไม่ ว่าเจ้าได้ไปล่วงเกินผู้ที่อยู่เหนืออมตะท่านหนึ่งเข้า ? ”