ตอนที่ 696 ความกังวลของสวี๋ฝู๋

ตอนที่ 696 ความกังวลของสวี๋ฝู๋

บนถนนที่ผู้คนคับคั่งและขวักไขว่ไปมา

อู๋เยว่จูงมือนุ่มนิ่มของเจ้ามันเทศน้อยค่อย ๆ เดินไป

ทว่าเจ้ามันเทศน้อยกลับเอาแต่ก้มหน้า ท่าทางหงอยเหงาเศร้าซึม

“น้องหญิง เหตุใดเจ้าถึงเศร้าสร้อยเช่นนั้นเล่า ? ”

เมื่อเห็นเจ้ามันเทศน้อยที่ปกติมักส่งเสียงเจื้อยแจ้วราวกับนกกระจอกนิ่งเงียบมาตลอดทาง

อู๋เยว่ก็ชะงักฝีเท้าลง พร้อมหันไปเอ่ยถามเจ้ามันเทศน้อย

เจ้ามันเทศน้อยส่ายหน้าเบา ๆ และเหมือนนึกบางอย่างขึ้นมาได้ จึงเอ่ยถามอย่างสงสัยว่า “พี่หญิง ท่านเย่ใช่คู่ต่อสู้ของเจ้าคนที่อยากจะรับข้าเป็นศิษย์หรือไม่เจ้าคะ ? ”

อู๋เยว่ถึงกับนิ่งงัน มิรู้จะตอบคำถามนี้เช่นไรดี

คุณสมบัติวิถีเซียนของนางนั้นต่ำต้อยยิ่งนัก ต่อให้จะเกิดในแดนเซียนจื่อฉง ทว่าตบะบารมีในตอนนี้ก็อยู่เพียงระดับแดนก่อกำเนิดเท่านั้น

สวี๋ฝู๋ผู้เป็นบุตรีท่านเจ้าเมือง เป็นศิษย์สายตรงของดินแดนศักดิ์สิทธิ์เสวียนเชวี่ย ยังยอมคารวะท่านเย่เป็นอาจารย์

แค่คิดก็รู้แล้วว่าตบะบารมีของท่านเย่นั้นลึกล้ำเพียงใดกัน

ส่วนบุรุษที่กล้ามาขอท้าดวลผู้นั้น ย่อมต้องมิด้อยไปกว่าท่านเย่อย่างแน่นอน

แต่สิ่งที่ต้องยอมรับก็คือ เจ้ามันเทศน้อยนั้นเรียกได้ว่าเป็นสตรีที่เกิดมาพร้อมพรจากสวรรค์อย่างแท้จริง

นอกจากจะมีคุณสมบัติวิถีเซียนที่มิธรรมแล้ว บัดนี้แม้แต่ท่านเย่ก็เหมือนจะชื่นชอบนางมิน้อย

ส่วนบุรุษหน้าตาหล่อเหลาที่มาขอท้าดวลกับท่านเย่ในวันนี้ ยังจะรับนางเป็นศิษย์อีกด้วย

โชคที่ดีเช่นนี้ช่างน่าอิจฉายิ่งนัก

หลังจากนิ่งเงียบอยู่สักพัก

“น้องหญิง ตบะบารมีของข้านั้นต่ำต้อยยิ่งนัก จึงมิสามารถสัมผัสได้ถึงไอพลังของพวกเขาทั้งสองคนได้ จึงมิอาจตัดสินได้ว่าพลังของพวกเขาสองคนผู้ใดแข็งแกร่งกว่ากัน”

อู๋เยว่เอ่ยด้วยสีหน้าจริงจังว่า “แต่ปิ่นปักผมที่คนผู้นั้นมอบให้เจ้าเหมือนจะมิธรรมดา มิสู้นำปิ่นปักผมด้ามนั้นไปให้ท่านพ่อดู มิแน่ด้วยตบะบารมีของท่านพ่ออาจจะสามารถบอกได้ว่าตบะบารมีของคนผู้นั้นสูงส่งเพียงใด”

เจ้ามันเทศน้อยกะพริบตาปริบ ๆ และเอ่ยเร่งทันทีว่า “พี่หญิง ถ้าเช่นนั้นพวกเรารีบกลับกันเถอะ”

อู๋เยว่เอ่ยหยอกล้อว่า “มิเดินต่อแล้วหรือ ? ”

เจ้ามันเทศน้อยกลอกตามองบน พลางเอ่ยอย่างดูแคลนว่า “พี่หญิง มิแน่ว่าท่านเย่อาจถูกคนผู้นั้นทำร้ายก็เป็นได้ ข้าจะมีกะจิตกะใจเดินเล่นต่อได้เยี่ยงไรกัน”

อู๋เยว่ส่ายหน้ายิ้ม ๆ จากนั้นก็เดินตรงไปทางจวนสกุลอู๋ในทันที

……

……

อีกด้านหนึ่ง

หลี่ฉางหลิงปรากฏกายอยู่บนดินแดนรกร้างที่อยู่นอกเมืองเหอซีออกไปไกลพันลี้อย่างไร้ร่องรอย

ที่นี่มีพายุกระหน่ำ รกร้างว่างเปล่าไร้ซึ่งสิ่งมีชีวิตใด ๆ

เขายืนเอามือไพล่หลัง ชายเสื้อโบกสะบัด ผมดำยาวปลิวไสว

เวลาผ่านไปชั่วอึดใจ

เขาก็เหมือนหมดความอดทนขึ้นมา

จึงสะบัดแขนเสื้อหนึ่งครั้ง ก่อนที่เครื่องกำบังไร้รูปร่างสายหนึ่งจะปรากฏออกไปไกลพันลี้ในพริบตา ขวางกั้นลมที่พัดกระโชกแรงเอาไว้

จากนั้นก็ดูเหมือนว่าโลกใบนี้ได้กลับมาสงบลงอีกครั้ง

“นี่มันเรื่องอันใดกัน ? ”

“พวกเขาศิษย์อาจารย์ยังมามิถึงอีกเยี่ยงนั้นหรือ ? ”

มุมปากของหลี่ฉางหลิงโค้งขึ้น ใบหน้าพลันปรากฏรอยยิ้มสมใจ

สามารถมาถึงที่นี่ได้ก่อนก็อธิบายได้ว่าความแตกฉานในด้านความเร็วของเขานั้นเหนือกว่าเย่ฉางชิง

ทว่าทันทีที่สิ้นเสียง ก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นมาจากที่ไกลออกไป

“เสี่ยวสวี๋ เจ้าพยายามอยู่ให้ห่างหน่อย กระบี่แรกของข้ามีความเป็นไปได้ที่จะพุ่งออกไปไกลนับร้อยลี้”

“อาจารย์ ข้าอยู่ตรงนี้คงจะพอแล้วกระมังเจ้าค่ะ”

“อืม น่าจะพอแล้ว”

เพียงพริบตา เย่ฉางชิงก็ใช้อิทธิฤทธิ์หายตัวดังใจนึกอีกครั้ง ก่อนปรากฏกายขึ้นบนเนินเขาลูกหนึ่งที่อยู่มิไกลกับหลี่ฉางหลิงมากนัก

แม้จะเป็นเช่นนั้น ทว่าหลี่ฉางหลิงกลับมิรู้สึกถึงความผันผวนของไอพลังวิถีเซียนเลยแม้แต่น้อย

สิ่งนี้ทำให้สีหน้าของเขาแปรเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดขึ้นมาในพริบตา