ตอนที่ 698 ศิษย์ของข้ามีคุณสมบัติเป็นราชัน

ตอนที่ 698 ศิษย์ของข้ามีคุณสมบัติเป็นราชัน

เมื่อเย่ฉางชิงส่งระฆังสัมฤทธิ์ที่ดูมิธรรมใบนี้มาให้อย่างมิลังเล

สวี๋ฝู๋ก็ยื่นมือทั้งสองข้างไปรับมาด้วยความตื่นตระหนก

นางถึงกับชะงักงัน ก่อนจะก็เบนสายตาไปที่ระฆังสัมฤทธิ์

จึงพบว่าระฆังสัมฤทธิ์ใบนี้แทบจะมิบุบสลายเลยแม้แต่น้อย อีกทั้งบนตัวระฆังยังแกะสลักลวดลายโบราณเอาไว้จนแน่นขนัด

ตอนแรกสวี๋ฝู๋ก็มิได้สนใจอันใด นิ้วเรียวยาวค่อย ๆ ลูบไปตามรอยเส้น

ทว่ามิกี่อึดใจต่อมา

ลวดลายนี้กลับเปล่งประกายขึ้นมาอย่างประหลาด และเปล่งแสงจาง ๆ ออกมา

ขณะเดียวกัน มิรู้ทำไมจู่ ๆ สวี๋ฝู๋ก็รู้สึกวิงเวียนศีรษะขึ้นมา จิตวิญญาณอดมิได้ที่จะสั่นเทาน้อย ๆ

สูด !

สวี๋ฝู๋จึงต้องสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ และรู้สึกสันหลังเย็นวาบขึ้นมา

ระฆังสัมฤทธิ์ใบนี้แท้จริงแล้วเป็นของวิเศษเช่นไรกันแน่ เพียงแค่ลวดลายด้านบนยังมิธรรมดาถึงเพียงนี้

‘มิธรรมดา ! ’

‘มิธรรมดาจริง ๆ ! ’

‘คิดมิถึงว่าท่านอาจารย์จะมอบของวิเศษเช่นนี้ให้ข้าง่าย ๆ ’

คิดถึงตรงนี้ ภายในใจของสวี๋ฝู๋ก็รู้สึกอบอุ่นไปทั้งหัวใจ

ทว่าในตอนนั้นเอง เสียงสตรีที่เย็นเยียบเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นในโสตประสาทของสวี๋ฝู๋

ขณะเดียวกัน ลวดลายมากมายบนระฆังสัมฤทธิ์ก็ค่อย ๆ สว่างขึ้นมา

“เป็นเพียงมดปลวกตัวเล็ก ๆ ของวิเศษเช่นนี้เจ้าก็คิดอาจเอื้อมเยี่ยงนั้นหรือ ? ”

สวี๋ฝู๋มีสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย ก่อนจะมองไปรอบ ๆ อย่างตกตะลึง

“เจ้าหาอันใด ! ”

เสียงอันเย็นชาดังขึ้นอีกครั้ง พลางเอ่ยอย่างดูแคลนว่า “ข้าเป็นจิตวิญญาณอาวุธของระฆังนิรนาม ส่วนระฆังนิรนามใบนี้ก็เป็นสุดยอดเครื่องรางที่ใกล้เคียงกับสมบัติวิญญาณ หาใช่สิ่งที่เจ้าจะสามารถจินตนาการได้ไม่”

เอ่ยเพียงเท่านั้น คลื่นพลังอันรุนแรงสายหนึ่งก็เปล่งออกมาจากระฆังนิรนาม

สวี๋ฝู๋จึงรีบปล่อยมือทั้งสองข้างในทันที และเหาะถอยหลังออกไปไกลหลายจั้งอย่างมิลังเล

ทว่าเมื่อเย่ฉางชิงเห็นภาพตรงหน้า ก็อดมิได้ที่จะขมวดคิ้วน้อย ๆ

“เสี่ยวสวี๋ มีอันใดเยี่ยงนั้นหรือ ? ”

เย่ฉางชิงมองสวี๋ฝู๋ที่ถอยหลังไป ก็อดมิได้ที่จะถามขึ้นมา

สวี๋ฝู๋มีสีหน้าซีดเผือด พลางเอ่ยอย่างหวาดหวั่นว่า “ท่านอาจารย์ จิตวิญญาณอาวุธของระฆังสัมฤทธิ์ใบนี้ยังอยู่เจ้าค่ะ”

“จิตวิญญาณอาวุธ ? ”

เย่ฉางชิงกะพริบตาปริบ ๆ พร้อมเผยสีหน้าสงสัยออกมา

ยังมิทันสิ้นเสียง ระฆังนิรนามก็ลอยขึ้นฟ้า ก่อนจะขยายขึ้นร้อยเท่าในพริบตา

เปรี้ยง !

ลำแสงอันเจิดจ้าสายหนึ่งส่องลงมาจากภายในของระฆังนิรนาม

จากนั้นก็มีร่างอันงดงามร่างหนึ่งปรากฏขึ้นที่ด้านล่างของระฆังนิรนาม

“เจ้าเศษสวะหลี่ฉางหลิง เป็นถึงผู้แข็งแกร่งวิถีเซียนระดับอมตะแห่งยุค เมื่อเจอกับผู้แข็งแกร่งที่ไร้เทียมทานกลับน่ามิอายถึงเพียงนี้”

ร่างอรชรสีขาวบริสุทธิ์ร่างหนึ่งปรากฏสู่สายตา

จากนั้นเสียงอันเย็นชาก็ดังขึ้น

“หากมิใช่เพราะก่อนหน้าที่นายท่านในยุคเซียนโบราณได้ผนึกข้าเอาไว้ จากนั้นได้หลี่ฉางหลิงช่วยเหลือจนฟื้นขึ้นมาล่ะก็ ไหนเลยข้าจะยอมให้เขาเป็นนายได้ ? ”

หลังจากเย่ฉางชิงได้ยินดังนั้น ก็ถึงกับตกตะลึง

‘ระดับอมตะ ? ’

‘หลี่ฉางหลิงเป็นผู้แข็งแกร่งระดับอมตะเยี่ยงนั้นหรือ ? ’

‘นี่ก็หมายความว่าเขาคือหนึ่งในแปดผู้อมตะในตำนาน’

‘แต่ว่า……มีดีแค่นี้เองหรอกหรือ ? ’

‘เป็นถึงผู้แข็งแกร่งระดับอมตะ แต่กลับมิสามารถรับกระบี่ของข้าได้เยี่ยงนั้นหรือ ? ’

‘หลี่ฉางหลิงผู้นี้คงเป็นตัวปลอมกระมัง มิเช่นนั้นข้า……มิเท่ากับเป็นผู้ไร้พ่ายในแดนเซียนจื่อฉงแห่งนี้ไปแล้วเยี่ยงนั้นหรือ ? ’

คิดถึงตรงนี้ มุมปากของเย่ฉางชิงก็โค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มที่ยากจะเข้าใจ และอดมิได้ที่จะส่ายหน้าไปมา