ตอนที่ 705 ท่านเย่ที่ซ่งเซียนเฟิงเอ่ยถึง

ตอนที่ 705 ท่านเย่ที่ซ่งเซียนเฟิงเอ่ยถึง

ขณะที่สวี๋ฉางเหอรู้ความจริง และเกิดความสับสนจนทำอันใดมิถูกอยู่นั้น

ดินแดนศักดิ์สิทธิ์เสวียนเชวี่ย

ภายในตำหนักกลางที่อยู่ใกล้ค่ายกลห้วงเวลาที่ใหญ่ที่สุด

หลี่ฉางหลิงและซ่งเซียนเฟิง รวมทั้งผู้แข็งแกร่งที่แท้จริงของทั้งสองสำนักที่นั่งอยู่ตรงกันข้าม ต่างกำลังพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน

“พี่ฉางหลิง มิพบกันนานตบะบารมีของท่านในตอนนี้เรียกได้ว่าเพิ่มขึ้นมากทีเดียว หรือได้พบโอกาสและวาสนาอันยิ่งใหญ่มาจากแดนโบราณแห่งนั้นอีกแล้วงั้นหรือ ? ”

ซ่งเซียนเฟิงที่มีใบหน้าขรุขระ ยกจอกสุราสัมฤทธิ์ที่แกะสลักลวดลายวิจิตรบรรจงขึ้นดื่ม พลางเอ่ยถามหลี่ฉางหลิงที่นั่งอีกฝั่งของพรมด้วยรอยยิ้ม

หลี่ฉางหลิงปัดมือไปมา พลางเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “พี่ซ่งล้อข้าเล่นแล้ว เมื่อมินานมานี้ระดับจิตใจของข้าเพิ่งเกิดการบรรลุไปก็เท่านั้น”

“ท่านก็รู้ดีว่าเมื่อถึงระดับเช่นพวกเรา หากระดับจิตใจสามารถบรรลุได้ ตบะบารมีก็ย่อมจะบรรลุตามไปด้วย จากนั้นก็คือการรู้แจ้งในวิถีของตน”

“ทว่าพี่ซ่งกลับมิเหมือนกัน มิพบกันหลายปีมิเพียงระดับจิตใจเกิดการบรรลุ เหมือนจะเกิดการรู้แจ้งในวิถีของตนด้วยใช่หรือไม่ แสดงว่าต้องไปพบวาสนาอันยิ่งใหญ่อันใดมากระมัง ? ”

“วาสนาอันยิ่งใหญ่ ? ”

ซ่งเซียนเฟิงยกจอกสุราขึ้นดื่มรวดเดียวหมดจอก จากนั้นก็เอ่ยออกมาอย่างมิปิดบังว่า “ขอบอกพี่ฉางหลิงตามตรง ก่อนหน้านี้ข้าได้รับวาสนาอันยิ่งใหญ่อย่างหนึ่งมาจริง ๆ ”

เมื่อซ่งเซียนเฟิงเอ่ยออกมา

มิเพียงแต่หลี่ฉางหลิงและเหล่าผู้อาวุโสสูงสุดของดินแดนศักดิ์สิทธิ์เสวียนเชวี่ยเท่านั้นที่มีดวงตาเป็นประกายพร้อมเผยสีหน้าประหลาดใจออกมา

แม้แต่ผู้แข็งแกร่งระดับจักรพรรดิเซียนของดินแดนศักดิ์สิทธิ์เทียนฉือ ก็อดมิได้ที่จะวางจอกสุราในมือลง และหันไปมองท่านบรรพบุรุษผู้นี้ของเขา

เพราะตามที่พวกเขารู้มา

ท่านบรรพบุรุษเซียนเฟิงแห่งดินแดนศักดิ์สิทธิ์เทียนฉือของพวกเขาได้หายหน้าหายตาไประยะหนึ่งจริง ๆ

จากนั้นเมื่อปรากฏกายขึ้นอีกครั้ง มิเพียงตบะบารมีจะเพิ่มขึ้นอย่างมาก แม้แต่นิสัยของเขาก็เกิดการเปลี่ยนแปลงอย่างกลับตาลปัตรเลยก็ว่าได้

ทุกคนต่างรู้ดีว่าท่านบรรพบุรุษเซียนเฟิงของพวกเขา เป็นคนที่มีนิสัยมุทะลุ หากมิพอใจสิ่งใดก็มักจะใช้กำลัง

และนี่ก็เป็นเหตุผลว่าทำไมตอนนั้นเพียงเพราะยาวิเศษหมื่นปีต้นหนึ่ง ถึงทำให้ดินแดนศักดิ์สิทธิ์เสวียนเชวี่ยและดินแดนศักดิ์สิทธิ์เทียนฉือถึงต้องสู้กันอย่างเอาเป็นเอาตายถึงเพียงนั้น

หากมิใช่เพราะท่านเจ้าแดนมีคำสั่งลงมา ตอนนี้แดนเซียนจื่อฉงคงมิได้มีสภาพเช่นนี้อีกแล้ว

ทว่าหลังจากที่ท่านบรรพบุรุษเซียนเฟิงท่านนี้หายตัวไปได้สักระยะ นิสัยของเขาก็หาได้มุละทุอย่างเช่นแต่ก่อนไม่ มิหนำซ้ำบนใบหน้ามักจะมีรอยยิ้มซื่อ ๆ ประดับเอาไว้อีกด้วย

มิเพียงแต่ยิ้มให้กับเหล่าผู้อาวุโสของดินแดนศักดิ์สิทธิ์เทียนฉืออย่างพวกเขาเท่านั้น แม้แต่ศิษย์นอกสำนักก็ถูกปฏิบัติเช่นนี้เหมือนกัน

สิ่งนี้ทำให้คนของดินแดนศักดิ์สิทธิ์เทียนฉือต่างก็คิดว่าท่านบรรพบุรุษที่เก่งกาจของพวกเขาท่านนี้คงบำเพ็ญเพียรจนเสียสติไปแล้ว

จึงทำให้ช่วงเวลานั้นทั่วทั้งดินแดนศักดิ์สิทธิ์เทียนฉือ ราวกับถูกปกคลุมไปด้วยเมฆหมอก

แต่ดีที่ระยะหลังมานี้

ท่านบรรพบุรุษเซียนเฟิงเอาแต่ซ่อนตัวเพื่อตีเหล็กอยู่แต่ภายในแดนต้องห้ามของดินแดนศักดิ์สิทธิ์เทียนฉือทั้งวัน มิได้ออกมาภายนอกบ่อยมากนัก

วันนี้เมื่อซ่งเซียนเฟิงกำลังบอกเล่าประสบการณ์ในช่วงที่เขาหายตัวไป พวกเขาจึงรู้สึกประหลาดใจเป็นอย่างมาก

“เรื่องเป็นเช่นนี้ ! ”

ซ่งเซียนเฟิงลูบที่ปลายคางของตน ก่อนจะเอ่ยออกมาตรง ๆ ว่า “ตอนนั้นข้าบำเพ็ญเพียรถึงทางตันมิสามารถที่จะไปต่อได้ จึงได้เลือกวิธีดึงวิญญาณออกจากร่าง ท่องไปทั่วทั้งพิภพ หวังว่าจะสามารถหาโอกาสในการบรรลุได้”

“สุดท้ายสิ่งที่ข้าคาดมิถึงก็คือ จิตวิญญาณของข้ากลับถูกดูดเข้าไปในรอยแยกกลางความว่างเปล่าแห่งหนึ่งโดยบังเอิญ”

“จากนั้นจิตวิญญาณของข้าก็ถูกผนึกเอาไว้ และด้วยการชักนำของพลังประหลาดบางอย่าง จึงทำให้ข้าไปเกิดใหม่อีกครั้งอยู่ในเมืองเล็ก ๆ แห่งหนึ่งนามว่าเมืองเสี่ยวฉือ”

เอ่ยถึงตรงนี้ซ่งเซียนเฟิงก็ยกกาสุราขึ้นรินให้ตนเอง เมื่อดื่มเสร็จจึงได้เอ่ยต่ออีกว่า “อีกทั้งวาสนาของข้าก็ได้มาจากที่นั่น”

หลี่ฉางหลิงกะพริบตาปริบ ๆ พลางเอ่ยเร่งด้วยสีหน้าอิจฉา “พี่ซ่งต่อจากนั้นเล่า วาสนานี้แท้จริงแล้วคือสิ่งใดกันแน่ ? ”

ซ่งเซียนเฟิงส่ายหน้ายิ้ม ๆ แล้วเอ่ยว่า “เกรงว่าพวกเจ้าคงยากที่จะจินตนาการได้ ความจริงแล้วในเมืองเล็ก ๆ แห่งนั้น หาได้มีข้าเพียงคนเดียวที่มีตบะบารมีระดับอมตะ เรียกได้ว่าผู้คนในเมืองนี้แทบทั้งหมด ล้วนเป็นผู้บำเพ็ญเพียรวิถีเซียนที่กลับชาติมาเกิดทั้งสิ้น”

สิ้นเสียง นอกจากซ่งเซียนเฟิงจะมีใบหน้าแฝงรอยยิ้มมีเลศนัยเอาไว้แล้ว ใบหน้าของคนที่เหลือกลับเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก