ตอนที่ 717 ตัดสินแพ้ชนะ

ตอนที่ 717 ตัดสินแพ้ชนะ

หลังจากเงียบไปชั่วครู่

หญิงชราที่ประดับด้วยดอกไม้สีทองก็เอ่ยขึ้นเป็นคนแรก “พี่ซ่ง คนผู้นี้ในเมื่อมิใช่มารเผ่าจิ้งหรีดโบราณ เช่นนั้นตัวตนที่แท้จริงของเขาเป็นใครกัน ? ”

“ถึงสามารถบีบให้ผู้แข็งแกร่งระดับอมตะท่านหนึ่งถอยได้อย่างง่ายดาย ยิ่งไปกว่านั้นยังคุยโวว่าต้องการต่อกรกับพวกเราผู้อมตะทั้งเจ็ด รวมถึงจักรพรรดิเซียนนับร้อยด้วยตัวคนเดียว บุคคลไร้เทียมทานเช่นนี้ทั่วทั้งสิบสองแดนเซียนคงหาคนเช่นนี้มิได้อย่างแน่นอน”

อวี่จีพยักหน้าเห็นด้วย “ใช่แล้ว เซียนเฟิง บุคคลไร้เทียมทานเช่นนี้ เกรงว่าคงจะเทียบเคียงได้กับระดับเจ้าแดน ดังนั้นจะต้องเป็นผู้สูงส่งที่มีชื่อเสียงเลื่องลือในสิบสองแดนเซียนเป็นแน่”

หมิงกู่เอ่ยด้วยความหวาดหวั่นว่า “เมื่อครู่ข้าสัมผัสถึงไอกระบี่ของเขาได้อย่างชัดเจน คนผู้นี้เรียกได้ว่าวิถีกระบี่ได้อยู่ในระดับสูงสุดแล้ว หากเขาลงมือจริง ๆ กระบี่ที่ปล่อยออกมาจะแข็งแกร่งเพียงใดนั้น ข้าเองก็มิสามารถที่จะประเมินได้”

เอ่ยถึงตรงนี้ หมิงกู่ก็เบนสายตาไปมองหลี่ฉางหลิงที่มีสีหน้าซีดเผือด และนิ่งเงียบมิเอ่ยมิจา

“จริงสิ ก่อนหน้านี้เจ้าเคยประมือกับคนผู้นี้มาแล้วมิใช่หรือ ? ”

หมิงกู่ขมวดคิ้วแน่น จ้องเขม็งไปที่หลี่ฉางหลิงพร้อมกับเอ่ยถามเสียงแข็ง

หลี่ฉางหลิงเอ่ยออกมาอย่างเสียหน้าว่า “พี่หมิงกู่ ท่านมิต้องถลึงตาใส่ข้าเช่นนั้น”

“ก่อนหน้านี้ข้าพูดจาโอ้อวดเกินไปหน่อยก็จริง แต่ต้องยอมรับว่าข้าเคยประมือกับคนผู้นั้นมาแล้วจริงๆ และสัมผัสถึงกระบี่ของคนผู้นั้นได้อย่างชัดเจน”

“ช่างพิสดาร แข็งแกร่ง หรืออีกนัยหนึ่งก็คือเขาสามารถรู้แจ้งวิถีกระบี่ในระดับที่พวกเรามิสามารถจินตนาการได้จริง ๆ ”

อวี่จีเอ่ยถามด้วยความสงสัยว่า “เช่นนั้นเจ้ามองว่าหากพวกเราทุกคนร่วมมือกันต้านทานกระบี่ของคนผู้นี้จะมีโอกาสชนะกี่ส่วน?”

“อีกอย่างคนผู้นี้ยังบอกด้วยว่ามีสุดยอดเคล็ดกระบี่ถึงสองกระบวนท่า เจ้าเคยสัมผัสพลานุภาพของเคล็ดกระบี่ทั้งสองกระบวนท่านี้หรือไม่ว่าแท้จริงแล้วเป็นเช่นไร ? ”

ทันทีที่สิ้นเสียง และมิรอให้หลี่ฉางหลิงได้เอ่ยปาก

ซ่งเซียนเฟิงก็เอ่ยแทรกขึ้นมาทันทีว่า “ทุกท่าน เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว พวกเรามิจำเป็นต้องกังวลอีกแล้ว หากทุ่มเทพลังทั้งหมดต้านทานกระบี่นี้ได้ บางทีอาจจะมีโอกาสรอดไปได้ หรือไม่พวกเราก็มาตายด้วยกันที่นี่เถอะ”

“อีกอย่างเมื่อถึงระดับเช่นพวกเรา เชื่อว่านานมากแล้วที่มิเคยประสบกับความรู้สึกกดดันเช่นนี้ ข้ามองว่าศึกในวันนี้บางทีอาจจะเป็นโอกาสของพวกเราก็เป็นได้”

แม้ใบหน้าของซ่งเซียนเฟิงจะเต็มไปด้วยความเคร่งเครียด แต่ภายในใจกลับหาได้รู้สึกกดดันเช่นคนอื่น ๆ ไม่

เยี่ยงไรซะผู้ที่อยู่ตรงหน้าก็คือท่านเย่ผู้สุภาพอ่อนโยน

แม้พวกเขาจะเป็นผู้แข็งแกร่งไร้เทียมทานระดับอมตะ แต่ในสายตาของท่านเย่จะต่างอันใดกับสิ่งมีชีวิตอื่น ๆ กัน ?

ดังนั้นต่อให้พวกเขาร่วมมือกันและมิสามารถต้านทานกระบี่ของท่านเย่ได้

ในช่วงเวลาสำคัญ ท่านเย่ก็มิมีทางสังหารพวกเขาอย่างแน่นอน

เมื่อซ่งเซียนเฟิงเอ่ยออกมา

พวกหญิงชราที่ประดับด้วยดอกไม้สีทองต่างก็หันไปสบตากับคนอื่น ๆ จากนั้นจึงพยักหน้าน้อย ๆ

เวลานี้เหตุการณ์คับขัน มิใช่เวลาที่จะมาสนใจว่าคนผู้นี้ใช่มารเผ่าจิ้งหรีดโบราณหรือไม่

แต่สิ่งควรกังวลกว่าก็คือหากพวกเขาทุกคนร่วมมือกัน จะสามารถรับกระบี่ของคนผู้นี้ได้หรือไม่ต่างหาก

ก่อนหน้านี้เพียงลงมือส่ง ๆ ก็สามารถบีบให้ผู้อาวุโสหมิงกู่ล่าถอยได้ เช่นนั้นกระบี่ที่แท้จริงของเขาจะแข็งแกร่งเพียงใดกัน ?

“คนของดินแดนศักดิ์สิทธิ์เทียนฉือฟังคำสั่ง เปิดค่ายกลสังหารเซียนของดินแดนศักดิ์สิทธิ์เทียนฉือ และต้องปล่อยพลังโจมตีที่แข็งแกร่งที่สุดในการโจมตีครั้งแรกให้ได้”

“พวกเราน้อมรับคำสั่งท่านบรรพบุรุษ ! ”

“จักรพรรดิเซียนของดินแดนศักดิ์สิทธิ์เสวียนเชวี่ยทั้งหมดฟังคำสั่ง รีบเปิดค่ายกลสังหารอัคคี ข้าจะใช้ร่างกายเป็นสื่อนำเพื่อปล่อยพลังโจมตีที่แข็งแกร่งที่สุดตั้งแต่ในวินาทีแรกให้ได้ ! ”

“พวกเราน้อมรับคำสั่งท่านบรรพบุรุษ ! ”

“ศิษย์ของวังดอกไม้สีทองจงฟัง ต่อจากนี้พวกเราจะต้องเผชิญหน้ากับผู้ที่มิสามารถจินตนาการได้ท่านหนึ่ง ดังนั้นหากเปิดศึกให้พวกเจ้ารีบปล่อยค่ายกลสังหารดอกไม้สีทองสายฟ้าม่วงที่แข็งแกร่งที่สุดออกมาทันทีโดยมิต้องลังเลใด ๆ ทั้งสิ้น”

“พวกเราน้อมรับคำสั่งท่านบรรพบุรุษ ! ”

“เหล่าผู้กล้าของหุบเขาหมิงหลิงจงฟัง หากเปิดศึกก็ให้ใช้เคล็ดวิชาต้องห้าม พร้อมโจมตีทันที……”

ทันใดนั้น เมื่อเสียงของผู้แข็งแกร่งไร้เทียมทานระดับอมตะทั้งเจ็ดดังขึ้น ราวกับคำประกาศิตที่ก้องในโสตประสาทของเหล่าผู้แข็งแกร่งแต่ละสำนัก

‘แต่ว่า……’

‘นี่มันเรื่องอันใดกัน ! ’

‘กลยุทธ์อันใดกัน ! ’