ตอนที่ 734 มาผิดที่งั้นหรือ ?

ตอนที่ 734 มาผิดที่งั้นหรือ ?

เมื่อได้ยินผู้เฒ่าชุดดำเอ่ยเช่นนั้น

ลู่ชิงซวงก็อดมิได้ที่จะใจสั่นขึ้นมา ทว่าใบหน้างดงามนั้นก็ยังคงเรียบนิ่งดังเดิม

เพียงแต่สิ่งที่นางมิเข้าใจก็คือ ท่านเย่เป็นผู้ที่น่ากลัวเพียงนี้ เหตุใดต้องผนึกความทรงจำของตนเองด้วยเล่า ?

อีกอย่างท่านเย่ผู้นี้บรรลลุถึงระดับราชันในตำนานแล้วจริงหรือ ?

หรือว่า……สูงกว่าระดับราชันไปแล้ว ?

ช่างเถอะ !

ในเมื่ออีกฝ่ายมาหาถึงที่แล้ว เช่นนั้นนางก็ต้องเผชิญหน้ากับอีกฝ่ายอยู่ดี

เมื่อคิดถึงตรงนี้ ลู่ชิงซวงก็โบกมือให้สวี๋ฉางเหอ ก่อนจะเอ่ยไล่ว่า “เจ้ากลับไปก่อนเถอะ”

สวี๋ฉางเหอโค้งคำนับอีกครั้ง จากนั้นก็หายวับไปอย่างรวดเร็ว

แม้ลู่ชิงซวงเจ้าแห่งแดนเซียนจื่อฉงผู้นี้จะพยายามสะกดไอพลังและความน่าเกรงขามของตนเองเอาไว้ แต่พลังที่มองไม่เห็นกลุ่มนั้นก็ยังคงทำให้สวี๋ฉางเหอรู้สึกถึงความกดดันที่น่าหวาดกลัวอยู่ดี

ดังนั้นเมื่อลู่ชิงซวงเอ่ยไล่ สวี๋ฉางเหอจึงรีบจากไปอย่างไม่ลังเลทันที

หลังจากผ่านไปไม่กี่อึดใจ ลู่ชิงซวงก็ปรายตามองผู้เฒ่าชุดดำที่ใบหน้าประดับไว้ด้วยรอยยิ้ม ก่อนเอ่ยเสียงเรียบว่า “ในเมื่อนายท่านของเจ้าไปยังคีรีเทพเป่ยฉง เช่นนั้นเจ้าก็ตามข้าไปพบเขาด้วยเลยก็แล้วกัน”

เอ่ยจบ ลู่ชิงซวงก็เพ่งสมาธิพาชายชราชุดดำหายไปจากท้องฟ้าเมืองเหอซี

“ท่านพ่อ พวกเขาทั้งสองเป็นใครกันหรือเจ้าคะ ? ”

เมื่อสวี๋ฉางเหอกลับมา สวี๋ฝู๋ก็รีบเดินเข้ามาหาทันที พร้อมกับเอ่ยถามขึ้น

สวี๋ฉางเหอไม่ได้พูดอะไร และรอจนกระทั่งคนทั้งสองที่อยู่บนท้องฟ้าหายไปจากสายตาแล้ว จึงได้ส่งกระแสจิตออกไปเงียบ ๆ ว่า “ท่านหนึ่งคือท่านเจ้าแดนเซียนจื่อฉงของเรา อีกท่านหนึ่งเหมือนจะเป็นคนรับใช้ของท่านเย่”

ใบหน้าของสวี๋ฝู๋ไม่ได้ดูตื่นตระหนกมากนัก กลับกันดวงตาของนางกลับเป็นประกายขึ้นมา ก่อนจะเอ่ยด้วยความมั่นใจว่า “ข้ากะเอาไว้แล้ว ว่าพวกเขาสองคนต้องมาเพราะเรื่องอาจารย์แน่นอน”

เมื่อเอ่ยถึงตรงนี้ สวี๋ฝู๋ก็เหมือนฉุกคิดบางอย่างขึ้นมาได้ ก่อนจะถามคำถามที่แปลกประหลาดออกมา “ท่านพ่อเจ้าคะ ท่านว่าหากอาจารย์ประลองฝีมือกับท่านเจ้าแดนผู้นี้ พลังของทั้งสองใครจะแข็งแกร่งกว่ากันหรือเจ้าคะ ? ”

สวี๋ฉางเหอเอ่ยพร้อมรอยยิ้มแห้ง ๆ ว่า “พลังของพวกเขาทั้งสองต่างก็สูงส่งกว่าพ่อมาก พ่อจะรู้ได้อย่างไรว่าพวกเขาใครเก่งกว่ากัน ? ”

สวี๋ฝู๋กรอกตาไปมา ก่อนจะเอ่ยด้วยความมั่นใจว่า “ท่านพ่อเจ้าคะ ข้าเชื่อว่าอาจารย์แข็งแกร่งกว่าเจ้าค่ะ”

สวี๋ฉางเหอทำได้เพียงส่ายหน้าอย่างระอา แต่มิได้เอ่ยสิ่งใดอีก

อีกด้านหนึ่ง บนดินแดนทางเหนืออันกว้างใหญ่ไพศาล

ทุกที่ที่มองเห็นล้วนเต็มไปด้วยพื้นดินขาวโพลน และปกคลุมไปด้วยหมอกสีเทา

พวกเย่ฉางชิงเหาะอยู่บนฟ้า และไม่ถือว่าเร็วเท่าไหร่นักแต่ก็ไม่นับว่าช้ามากจนเกินไป พวกเขาสามคนเหาะผ่านกลุ่มเมฆและหมอกที่พุ่งพล่านอย่างรุนแรง ราวกับเหล่าเซียนลึกลับก็ไม่ปาน

“ช่างตีเหล็กซ่ง อีกนานเพียงใดจึงจะถึงที่ที่เรียกว่าคีรีเทพเป่ยฉง และได้พบกับเจ้าแห่งแดนผู้นั้นงั้นหรือ ? ”

หลายวันมานี้เดิมทีเย่ฉางชิงยังรู้สึกแปลกใหม่ แต่ตอนนี้เมื่อเดินอยู่เหนือพื้นที่รกร้างทางตอนเหนือที่ปกคลุมด้วยเมฆและหมอก กลับดูน่าเบื่อและเริ่มหมดความอดทน

“ใกล้แล้วขอรับ น่าจะใกล้ถึงแล้ว”

ซ่งเซียนเฟิงส่งยิ้มให้อย่างขอลุแก่โทษ พลางหันไปมองเย่ฉางชิงพร้อมกับเอ่ยขึ้น

ต้องยอมรับว่าเขาและอวี่จีแม้ต่างก็เป็นผู้แข็งแกร่งระดับอมตะ แต่ก็เป็นครั้งแรกที่พวกเขามายังพื้นที่รกร้างทางตอนเหนือ

อีกอย่างท่านเจ้าแดนที่น้อยหนักจะปรากฏกายผู้นี้ก็ได้มีคำสั่งว่า หากมิได้มีคำสั่งจากนางให้เข้าพบ ไม่ว่าผู้บำเพ็ญเพียรท่านใดก็ห้ามเข้ามายังดินแดนรกร้างทางเหนือเป็นอันขาด

ดังนั้นเขาและอวี่จีแม้ว่าจะเป็นคนของแดนเซียนจื่อฉง แต่ก็เป็นครั้งแรกที่มาที่นี่ ยิ่งไม่ตรงพูดถึงคีรีเทพเป่ยฉงในตำนานอะไรนั่น

หากมิใช่เพราะเย่ฉางชิงต้องการที่จะยืมค่ายกลห้วงเวลาของท่านเจ้าแดนแล้วล่ะก็ ชั่วชีวิตนี้เกรงว่าพวกเขาสองคงคงไม่มีทางมาเหยียบที่นี่เป็นแน่

“ช่างตีเหล็กซ่ง อย่าบอกนะว่าพวกท่านทั้งสองก็ยังไม่เคยมาที่นี่ ? ”