ตอนที่ 747 รังแกกันเกินไปแล้ว

ตอนที่ 747 รังแกกันเกินไปแล้ว

ราชันปรากฏตัวงั้นหรือ ?

เมือได้ยินดังนั้น อีกฝั่งของศิลาถ่ายทอดเสียงก็พลันเกิดความโกลาหลขึ้น

“เจ้าเฒ่าหลิว เจ้ามิได้กำลังหลอกคนแก่อย่างพวกเราใช่หรือไม่ ? ”

“นั่นน่ะสิ พวกเราต่างก็เป็นผู้อมตะที่อยู่มากี่หมื่นกี่แสนปีแล้ว มุขแบบนี้ดูจะไร้สาระเกินไปหรือเปล่า ! ”

“วันนี้ปราณวิญญาณเพิ่งจะฟื้นคืน ยุคสมัยใหม่เพิ่งปรากฏจะมีราชันปรากฏตัวขึ้นมาได้อย่างไร ? ”

“หรือว่า……บรรพบุรุษเผ่าสวรรค์ผู้นั้นก้าวสู่ระดับราชันแล้ว ? ”

“เป็นไปมิได้ เป็นไปมิได้เด็ดขาด ต่อให้เป็นบรรพบุรุษของเผ่าสวรรค์ผู้นั้นก็มิมีทางก้าวเข้าสู่ระดับราชันในเร็วเพียงนี้อย่างแน่นอน ! ”

“……”

เมื่อถูกเหล่าสหายสงสัยเช่นนี้

ชายชราร่างผอมก็คลึงที่หว่างคิ้ว พลางเอ่ยด้วยท่าทางเคร่งเครียดว่า “ข้ารู้ว่าพวกเจ้ามิเชื่อ แต่ข้าเพียงอยากบอกพวกเจ้าว่าราชันท่านนี้มาจากแดนเซียนอื่น อีกทั้งยังต้องการตามหาบรรพบุรุษของเผ่าสวรรค์ผู้นั้นอีกด้วย”

“ดังนั้นข้าเดาว่าการมาของราชันผู้นี้ เป็นไปได้สูงว่าเพื่อต้องการสังหารผู้แข็งแกร่งที่ไร้เทียมทานคนอื่นที่กำลังจะกลายเป็นราชัน ส่วนเหตุผลอื่นตอนนี้ข้าก็คิดมิออกเช่นกัน”

เอ่ยเพียงเท่านั้น ชายชราร่างผอมก็มิได้เอ่ยสิ่งใดอีก เขาเพ่งสมาธิหมอกที่ปกคลุมบนศิลาถ่ายทอดเสียงก็พลันสลายไป

เป็นดังเช่นชายชราผู้หนึ่งกล่าวเอาไว้ พวกเขาอยู่มาหลายหมื่นปี หลายแสนปี ยิ่งพูดมากก็จะยิ่งทำให้เกิดการเคลือบแคลงสงสัย

ดังนั้นเขาจึงเอ่ยเพียงเรื่องที่ควรพูดเท่านั้น จากนั้นก็ตัดการติดต่อซะ มิแน่ทำแบบนี้พวกเขาอาจจะยอมเชื่อมากกว่า

เพราะเขามิอยากให้สหายเก่าแก่ที่เหลืออยู่เพียงมิกี่คนเกิดเรื่องร้ายอันใดขึ้น

ยุคใหม่เริ่มต้นขึ้นทั้งยังมีราชันปรากฏตัว เชื่อว่าอีกมินานสนามรบโบราณก็จะต้องเปิดขึ้นอย่างแน่นอน

เมื่อมีตบะบารมีถึงระดับเช่นพวกเขาจำเป็นจะต้องเข้าไปยังสนามรบโบราณ มิเช่นนั้นหากทัณฑ์สวรรค์ฟาดฟันลงมาจะต้องกายสลาย เต๋าสูญสิ้น อย่างแน่นอน

ส่วนภายในสนามรบโบราณนั้นก็เต็มไปด้วยการเปลี่ยนแปลงและอันตรายมากมาย พวกเขาจำเป็นจะต้องร่วมมือกัน บางทีอาจจะสามารถมีชีวิตรอดกลับออกมาจากสนามรบโบราณได้

อีกด้านหนึ่ง

เย่ฉางชิงและลิงขาวเหาะไปอย่างไร้จุดหมาย หวังว่าจะสามารถหาแดนบำเพ็ญเพียรศักดิ์สิทธิ์สักแห่ง หรือราชวงค์เซียนโบราณเจอ

เพื่อสืบข่าวเกี่ยวกับเผ่าสวรรค์ตอนนี้

สองนายบ่าวเดินทางไปเรื่อย ๆ มิเร็วแต่ก็มิถือว่าช้าเกินไป

ใช้เวลาประมาณหนึ่งชั่วยาม ก็สามารถเดินทางได้ไกลนับแสนลี้

เมื่อผ่านเมืองเล็ก ๆ แห่งหนึ่ง จึงได้รู้ว่าพวกเขาเข้าสู่อาณาเขตของราชวงค์เซียนอวี่ฮั่วแล้ว หากเดินทางไปทางตะวันออกอีกห้าหมื่นลี้ก็จะเป็นเมืองหลวงของราชวงค์เซียนอวี่ฮั่ว

ผ่านไปมินาน

บนดินแดนอันกว้างใหญ่ที่เป็นที่ตั้งของเมืองหลวงของราชวงค์เซียนอวี่ฮั่วก็ปรากฏขึ้น

เมื่อทอดมองออกไป ราชวงค์เซียนโบราณแห่งนี้มีรูปร่างราวกับมังกรเทพนอนขดอยู่บนพื้น

สันเขารอบเมืองหลวงทอดยาวออกไป ต้นไม้โบราณเขียวชอุ่ม แม่น้ำไหลเชี่ยวกราก

และภายในกำแพงเมืองสีดำที่สูงตระหง่านนับร้อยจั้ง มีสิ่งก่อสร้างโบราณมากมายเรียงรายอยู่

โดยเฉพาะอย่างยิ่งท้องฟ้าเหนือใจกลางเมืองหลวง อาคารโบราณหลายหลังลอยอยู่กลางอากาศ แผ่ไอพลังมหาศาลออกมา

หมอกลอยอบอวล เกิดแสงเทพสาดส่องระยิบระยับ ขับให้ตำหนักเหล่านี้ดูราวกับตำหนักเทพในตำนานก็มิปาน

มิเพียงเท่านั้นใจกลางของตำหนักเทพเหล่านี้ ยังมังกรยักษ์สีทองตัวหนึ่งเหาะอยู่รอบ ๆ อีกด้วย

เดาได้มิยากว่าเบื้องล่างของมังกรยักษ์สีทองตัวนี้ ก็คือวังของราชวงค์เซียนอวี่ฮั่ว

หลังจากก้าวเข้าสู่ระดับราชัน ระหว่างทางที่มาเย่ฉางชิงมิจำเป็นต้องถ่อมตนอีก

เมื่อก่อนเขามักคิดว่าตบะบารมีของตนยังมิแก่กล้าพอ หากเผลอไปล่วงเกินคนที่มิควรล่วงเกินเข้า อาจจะต้องตายอย่างน่าอนาถก็เป็นได้

ทว่าบัดนี้เขากลายเป็นราชันในตำนานแล้ว กลายเป็นผู้แข็งแกร่งที่สุดของแดนเซียน จึงมิจำเป็นต้องถ่อมตัวอีก

เวลานี้หากมิวางก้าม แล้วจะได้วางก้ามเมื่อใดกัน !

กลายเป็นผู้แข็งแกร่งที่สุดแห่งยุคแล้ว ยังต้องเกรงกลัวผู้อื่นอีก เช่นนั้นก็มิใช่เรื่องการถ่อมตัวแล้ว แต่เป็นปัญหาเรื่องสติปัญญามากกว่า

เย่ฉางชิงและลิงขาวแปลงกายเป็นลำแสงอย่างมิลังเล เป้าหมายคือเหนือวังหลวงของราชวงค์เซียนอวี่ฮั่ว