ตอนที่ 750 มิเคยเห็น ?

ตอนที่ 750 มิเคยเห็น ?

ได้ยินดังนั้น เย่ฉางชิงก็ถอนสายตากลับมา ก่อนจะหันไปถามว่า “พี่เปาที่นี่อยู่ห่างจากเผ่าสวรรค์แค่ไหนหรือขอรับ ? ”

เปาต้าเหมยดวงตาเป็นประกายขึ้นมา ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจังว่า “ก่อนหน้าที่บรรพบุรุษของเผ่าสวรรค์ผู้นั้นจะกลับมา เผ่าสวรรค์ที่ตกต่ำจึงหลบซ่อนตัวยังดินแดนบรรพบุรุษที่รกร้างห่างไกล”

“ต่อมาหลังจากที่บรรพบุรุษของเผ่าสวรรค์ผู้นั้นกลับมาได้มินาน ก็ไปยังคีรีเทพไท่อินทางแดนใต้เพื่อสู้กับเจ้าแห่งแดนเซียนดาวตก ว่ากันว่าหลังเอาชนะท่านเจ้าแดนได้แล้ว เผ่าสวรรค์ก็ย้ายไปอยู่ที่นั่นกัน”

“ส่วนที่นี่อยู่ทางแดนเหนือของแดนเซียนดาวตก อยู่ห่างจากแดนใต้หลายล้านลี้ ต่อให้ใช้ค่ายกลห้วงเวลาก็ยังต้องใช้เวลาหลายวัน”

เอ่ยถึงตรงนี้ เปาต้าเหมยก็เหมือนนึกบางอย่างขึ้นมาได้ ก่อนจะเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “ท่านเย่ ตอนนี้ท่านเป็นถึงราชัน เพียงแค่ก้าวข้ามความว่างเปล่า อย่างมากสองวันก็คงถึงแดนใต้ได้แล้ว”

ก้าวข้ามความว่างเปล่างั้นหรือ ?

เย่ฉางชิงขมวดคิ้วเล็กน้อย พลางปรายตามองเปาต้าเหมย

‘พี่เปา แม้ตอนนี้ข้าจะมีตบะบารมีระดับราชัน แต่มิได้มีความเข้าใจในระดับราชันเท่าไรนัก’

‘ข้าจะบอกท่านก็คงมิได้ว่าตั้งแต่ข้าจากเมืองเสี่ยวฉือมา เส้นทางการบำเพ็ญเพียรของข้าแทบมิได้ออกแรงใด ๆ เลย หลายครั้งที่จับพลัดจับผลูบรรลุตบะบารมีติด ๆ กัน’

‘ส่วนระดับราชันในตอนนี้ ข้าก็แค่พูดไร้สาระไปมิกี่ประโยคก็เลื่อนถึงระดับราชันแล้ว’

‘หากข้าบอกท่านเช่นนี้ ท่านจะเชื่อข้าหรือไม่ ? ’

‘บอกตามตรงว่าเรื่องแบบนี้แม้แต่ข้าก็ยังมิเชื่อด้วยซ้ำ’

‘แล้วท่านจะให้ข้าก้าวข้ามความว่างเปล่าไปยังแดนใต้ หากมีเรื่องมิคาดฝันเกิดขึ้นระหว่างนั้นเล่า ? ’

‘ดังนั้นเทียบกันแล้ว มิสู้เดินทางโดยใช้ค่ายกลห้วงเวลา ถึงแม้จะใช้เวลานานหน่อย แต่น่าจะปลอดภัยกว่า’

หลังจากเงียบไปสักพัก

“พี่เปา ท่านเองก็รู้ว่าข้าเป็นคนที่ชอบท่องเที่ยวชมทัศนียภาพ”

เย่ฉางชิงลังเลชั่วขณะ ก่อนจะเอ่ยขึ้น “เวลานี้ข้าเพิ่งจะมาถึงแดนเซียนดาวตก หากเป็นไปได้ ข้าคิดว่าอยากจะอยู่ชื่นชมที่นี่สักพัก”

เปาต้าเหมยเอ่ยราวกับมิเข้าใจว่า “ท่านเย่ ท่านทราบหรือไม่ว่าเหตุใดบรรพบุรษผู้นั้นของเผ่าสวรรค์ต้องพาตู๋กู๋ชิงเฟิงกลับมายังแดนเซียนดาวตกด้วย ? ”

เย่ฉางชิง “……”

‘จริงด้วย ! ’

‘ข้ามาที่นี่ก็เพื่อช่วยชิงเฟิง หากชิงเฟิงเกิดเป็นอะไรไปเล่า ? ’

‘หากมัวแต่ท่องเที่ยวชมทัศนียภาพ แต่ระหว่างนั้นกลับพลาดโอกาสที่ดีที่สุดที่จะช่วยนาง มิเท่ากับว่าเขาต้องเสียใจไปตลอดชีวิตหรอกหรือ ? ’

‘อีกอย่างบรรพบุรษของเผ่าสวรรค์ผู้นั้นตอนนี้ยังพยายามบรรลุระดับราชันอยู่’

‘เกิดอีกฝ่ายบรรลุระดับราชันได้สำเร็จขึ้นมา ถึงตอนนั้นหากข้าสู้มิได้จะทำเช่นไร ? ’

เมื่อคิดถึงตรงนี้ เย่ฉางชิงก็มีสีหน้าแน่วแน่ ก่อนจะเอ่ยด้วยท่าทางจริงจังว่า “พี่เปา ท่านกล่าวถูกแล้ว ข้าต้องรีบไปที่แดนใต้โดยเร็วที่สุด”

เมื่อเอ่ยถึงตรงนี้ เย่ฉางชิงก็คิดบางอย่างขึ้นมาได้ จึงเงยหน้าและเอ่ยกับลิงขาวที่กำลังต่อสู้อยู่ว่า “ลิงขาว ไว้ชีวิตพวกมันคนหนึ่ง ข้ามีเรื่องอยากถาม”

“รับทราบขอรับ ! ”

ลิงขาวหันมารับคำ ก่อนที่จะสู้อย่างสุดกำลังต่อทันที

ย๊าก !

เขาเงยหน้าคำรามขึ้นฟ้า เพียงพริบตาร่างก็ขยายใหญ่ขึ้นล้านเท่า ราวกับคีรีเทพตั้งตระหง่านอยู่กลางท้องนภา

เปลวไฟสีขาวลุกโชนรอบกาย และมีเปลวไฟสีแดงของปีศาจออกมาจากตาคู่นั้น

ขณะเดียวกันสัญลักษณ์มหามรรคามากมายพลันปรากฏขึ้นที่หลัง แผ่ไอพลังเทพมหาศาลออกมา

เปรี้ยง !

ลิงขาวที่แปลงกลายเป็นร่างเดิมยื่นมือขนาดใหญ่ข้างหนึ่งออกไป ก่อนที่จะคว้าเจดีย์สูงหลายจั้งที่ลอยอยู่ตรงหน้าอย่างมิสะทกสะท้าน

เจดีย์โบราณสั่นอย่างรุนแรง จนเกิดเป็นประกายไฟอันเจิดจ้า แผ่ไอพลังชั่วร้ายมหาศาลออกมา

ส่วนลิงขาวเพียงแค่จับเอาไว้ เจดีย์โบราณก็แตกออกเป็นเสี่ยง ๆ

ส่วนผู้แข็งแกร่งไร้เทียมทานที่ควบคุมเจดีย์โบราณหลังนี้ ร่างกายพลันสั่นเทาอย่างรุนแรง ทวารทั้งเจ็ดมีเลือดสด ๆ ไหลออกมามิหยุด

เพียงชั่วประกายไฟแลบ มือขนาดใหญ่ข้างหนึ่งก็บดขยี้ลงที่กายของผู้แข็งแกร่งไร้เทียมทานท่านนี้ จนเหลือเพียงเศษซากของเนื้อที่แหลกละเอียดเท่านั้น

เมื่อเห็นจิตวิญญาณดั้งเดิมของอีกฝ่ายต้องการที่จะหนี ลิงขาวก็พลันอ้าปากกว้าง เพียงแค่สูดลมเข้าเบา ๆ จิตวิญญาณดั้งเดิมนั้นก็เข้าไปอยู่ในท้องเขาเรียบร้อย

เมื่อเห็นภาพนองเลือดตรงหน้า ผู้แข็งแกร่งไร้เทียมทานระดับราชันจำแลงที่เหลืออีกสามท่านก็มิคิดที่จะสู้อีก ก่อนหมุนกายเตรียมจะหนี

พวกเขารู้ดีว่าหากมิรีบหนีไป จิตใจต้องได้รับความเสียหาย วันหน้ามิอาจทะลวงพันธนาการสุดท้าย เพื่อก้าวสู่ระดับราชันได้