ตอนที่ 752 แดนเซียนไท่เสวียน ?

ตอนที่ 752 แดนเซียนไท่เสวียน ?

ขณะเดียวกัน ระหว่างที่พวกเย่ฉางชิงยืนอยู่บนท้องฟ้า มองดูการต่อสู้ของพวกเขาอยู่นั้น

มิรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ กระบี่หักของชายชราที่ถูกเรียกว่าเย่เสวียนกลับพุ่งเข้ามาหาทั้งสามคนอย่างรวดเร็ว

“บังอาจ ! ”

ลิงขาวตะคอกเสียงเย็นชา พร้อมกับแวบหายตัวไปหมายที่จะไปขวางกระบี่หักเล่มนั้นเอาไว้

ทว่าสิ่งที่เขาคาดมิถึงก็คือ กระบี่โบราณเล่มนี้แม้จะเหลือเพียงครึ่งเดียว แต่พลานุภาพที่ระเบิดออกมากลับน่าสะพรึงกลัวยิ่ง

เขาใช้มือทั้งสองข้างประกบไปที่กระบี่ พลังเวทย์ปะทุขึ้นรอบกาย แต่ด้วยพลานุภาพของกระบี่หักเล่มนั้น เขาถึงกับถอยกรูดไปด้านหลังอย่างมิอาจควบคุมได้

เพียงชั่วอึดใจเขาจำต้องแปลงกายเป็นร่างเดิม แต่ก็ยังมิสามารถทัดทานกระบี่หักเอาไว้ได้

“อาวุธเซียนชิ้นนี้มีบางอย่างมิชอบมาพากล ! ”

ลิงขาวตกใจอย่างมาก เมื่อกระบี่หักที่อยู่ในฝ่ามือพลันพุ่งออกไปทางที่เย่ฉางชิงยืนอยู่

ทว่าในวินาทีต่อมา ภาพอันน่าเหลือเชื่อก็เกิดขึ้น

ขณะที่กระบี่หักเล่มนี้อยู่ห่างจากเย่ฉางชิงเพียงครึ่งเชี๊ยะ ก็หยุดลงราวกับมีชีวิต

สูด……

กระบี่หักสูดลมหายใจยาว ก่อนจะลอยวนรอบกายเย่ฉางชิงมิหยุด

เย่ฉางชิงลังเลเล็กน้อย ก่อนจะแบมือข้างหนึ่งออก

จากนั้นกระบี่หักก็หยุดการเคลื่อนไหวลงทันที ท่ามกลางสายตาของทุกคน และค่อย ๆ ลอยลงมาที่กลางฝ่ามือของเย่ฉางชิง

นี่มัน ? ? ?

นี่มัน ! ! !

นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ?

เย่ฉางชิงแอบใจสั่นน้อย ๆ จากนั้นก็ค่อย ๆ กุมกระบี่หักเอาไว้

ทว่าสิ่งที่ทุกคนคาดมิถึงก็คือ

เพียงแค่เย่ฉางชิงกุมมือเข้า สนิมมากมายบนกระบี่หักก็เริ่มหลุดร่วงอย่างรวดเร็ว

มินาน เพียงแค่สองอึดใจ กระบี่หักอันระยิบระยับเล่มหนึ่งก็ปรากฏสู่สายตา

และตรงฐานของกระบี่มีคำสองคำสลักเอาไว้ว่า

ไท่เสวียน !

ก็หมายความว่ากระบี่เล่มนี้มีชื่อว่าไท่เสวียน !

เพียงแต่สิ่งที่ทำให้เย่ฉางชิงและคนอื่น ๆ มิเข้าใจก็คือ กระบี่ไท่เสวียนที่หักครึ่งเล่มนี้เหตุใดจึงยอมสยบให้กับเย่ฉางชิงเช่นนี้ ?

หรือกระบี่ไท่เสวียนเล่มนี้เคยเป็นของเย่ฉางชิงมาก่อน ?

เย่ฉางชิงลังเลอยู่ชั่วขณะ ก่อนจะกุมด้ามกระบี่เอาไว้แล้วสะบัดแขนหนึ่งครั้ง ไอกระบี่สีทองสายหนึ่งก็ฟาดฟันออกไป

เพียงเสี้ยววินาที ไกลออกไปพันจั้งก็ปรากฎรอยแยกยาวนับพันลี้ขึ้น

อีกทั้งเพียงชั่วประกายไฟแลบ ราวกับว่าเวลาและความว่างเปล่าล้วนถูกสะกดเอาไว้

“กระบี่ไท่เสวียนเล่มนี้แข็งแกร่งเพียงนี้เชียวหรือ ! ”

“เด็กดี เจ้าเป็นเด็กดี ! ”

เย่ฉางชิงเพียงแค่สะบัดมือไปส่ง ๆ ก็สามารถปล่อยพลังทำลายล้างที่น่ากลัวเพียงนี้ได้แล้ว แม้ตัวเขาเองก็ยังอดที่จะตกใจมิได้

“ท่านบรรพบุรุษ……”

ระหว่างที่เย่ฉางชิงทอดถอนใจออกมานั้น ด้านหลังของเขาก็มีเสียงที่สั่นเทาเสียงหนึ่งดังขึ้นมา

เมื่อหันกลับไปมองก็พบว่าเป็นชายชรานามว่าเย่เสวียน ที่ทั่วร่างโชกไปด้วยเลือด

ส่วนด้านหลังของเย่เสวียนนั้น มีชายชราท่าทางน่ากลัวสองคนจ้องมองพวกเย่ฉางชิงด้วยสีหน้าหวาดหวั่น

ท่านบรรพบุรุษ ?

เย่ฉางชิงอึ้งไปเล็กน้อย มองเย่เสวียนด้วยความงุนงง

ทว่าสิ่งที่เย่ฉางชิงคิดมิถึงก็คือ ชายชรานามว่าเย่เสวียนผู้นี้ วินาทีที่เห็นหน้าเขาก็ร้องไห้ออกมาทันที พร้อมกับคุกเข่าลงกับพื้น

“ผู้น้อยเย่เสวียนคาราวะท่านบรรพบุรุษ”

เสียงของเย่เสวียนยังคงสั่นน้อย ๆ แต่น้ำเสียงกลับเต็มไปด้วยความเคารพ

เย่ฉางชิงกระแอมเบา ๆ ก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบว่า “เกรงว่าเจ้าคงจำคนผิดแล้วกระมัง”

“ท่านบรรพบุรุษ มิผิดแน่นอนขอรับ”