ตอนที่ 753 ข้าดูหล่อขึ้นกว่าเดิม

ตอนที่ 753 ข้าดูหล่อขึ้นกว่าเดิม

แดนเซียนไท่เสวียน !

มิใช่ว่าจะไปคีรีเทพไท่อินของแดนเซียนดาวตก เพื่อไปหาเผ่าสวรรค์หรอกหรือ เหตุใดจึงมายังแดนเซียนอีกแห่งได้เล่า ?

นี่มัน……นี่มันเรื่องอะไรกัน ?

หลังจากเงียบอยู่ครู่หนึ่ง ลิงขาวและเปาต้าเหมยก็อดมิได้ที่จะมองเย่ฉางชิงพร้อมกัน

เย่ฉางชิงที่ภายในใจก็เต็มไปด้วยความงุนงงก็นิ่งงันไป ก่อนเอ่ยอย่างครุ่นคิดว่า “พวกเจ้ามิต้องมองข้าด้วยสายตาเช่นนี้”

“ก่อนหน้านี้หลังจากเข้าไปในช่องว่างของความว่างเปล่าแล้ว ภาพที่มองเห็นตรงหน้าล้วนขมุกขมัวไปหมด ยิ่งไปกว่านั้นยังมีพายุมากมายคอยขวางกั้น ข้ามิมีทางเลือกจริงๆ จึงต้องใช้เคล็ดวิชาหนึ่งที่เคยรู้แจ้งมา แต่คิดมิถึงว่าจะถูกส่งมายังที่นี่ได้”

เมื่อเอ่ยถึงตรงนี้ก็มีประกายบางอย่างแว๊บผ่านดวงตาของเย่ฉางชิง เหมือนคิดบางอย่างขึ้นมาได้

ก่อนหน้านี้ทุกครั้งที่พบบุคคลลึกลับผู้นั้น

ดูเหมือนว่าพลังของบุคคลลึกลับผู้นั้นสูงส่งจนยากคาดเดา และรู้ความลับทั้งหมดของเขา

อีกทั้งระหว่างทางไปยังแดนเซียนดาวตก ยังได้บอกเขาด้วยว่าหากต้องการไขความสงสัยและปลดผนึกความทรงจำ ก็ต้องหาของแทนตัวทั้งเก้าชาติให้พบ

ดังนั้นมีโอกาสเป็นไปได้ว่าขณะที่พวกเขาก้าวข้ามความวางเปล่านั้น บุคคลผู้นั้นอาจทำอะไรบางอย่าง ทำให้พวกเขามาปรากฎตัวที่แดนเซียนไท่เสวียนแห่งนี้แทน

อืม !

คงจะเป็นเช่นนี้ !

มิใช่สิ !

ต้องเป็นเช่นนี้แน่ !

“นายท่าน ตอนนี้พวกเราควรทำเช่นไรดีขอรับ ? ”

ลิงขาวพยักหน้ารับรู้ ก่อนจะเอ่ยถามเย่ฉางชิง

“ใช่แล้ว ท่านเย่ พวกเราจะต้องรีบไปเผ่าสวรรค์เพื่อช่วยแม่นางชิงเฟิง หากพวกเราพลาดโอกาส……”

เปาต้าเหมยเม้มริมฝีปากแน่น เอ่ยออกมาด้วยความกังวลอย่างเห็นได้ชัด

“เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว พวกเราไปยังเผ่าเย่ก่อน จากนั้นค่อยคิดหาทางไปแดนเซียนดาวตกเพื่อไปยังเผ่าสวรรค์อีกที”

เย่ฉางชิงปรายตามองเย่เสวียนพลางเอ่ยว่า

หากบุคคลลึกลับผู้นั้นเป็นผู้ทำเรื่องนี้จริง ๆ ต่อให้อยากจะไปจากแดนเซียนไท่เสวียน เพื่อไปยังแดนเซียนดาวตกก็ยังเป็นปัญหาอยู่ดี ยิ่งมิต้องพูดถึงการไปคีรีเทพไท่อิน

ในเมื่อบุคคลลึกลับผู้นี้ต้องการให้เขาหาของแทนตัวเก้าชาติให้พบ เช่นนั้นก็ทำตามที่อีกฝ่ายต้องการให้เสร็จก่อน

อีกอย่างเวลานี้เขาเองก็เริ่มเต็มไปด้วยความสงสัยในตัวตนที่แท้จริงของตัวเองเต็มที

เพียงแค่คิดก็บรรลุระดับวิถีเซียนติด ๆ กันหลายระดับได้

ระหว่างการบำเพ็ญเพียรเพียงแค่รู้แจ้งเคล็ดกระบี่สองท่า ก็เอาชนะทุกคนได้หมดแล้ว

และดูเหมือนว่าจะยังมิถึงขีดจำกัดของวิถีเซียนอีกด้วย

ในเมื่อเป็นเช่นนั้นก็สู้หาของแทนตัวเก้าชาติให้เจอ และเปิดผนึกความทรงจำออกมา เพื่อดูว่าแท้จริงแล้วเขาเป็นใครกันแน่ ?

คิดถึงตรงนี้ เย่ฉางชิงก็คลึงหว่างคิ้วตัวเอง ก่อนจะสั่งออกไปว่า “เย่เสวียน เผ่าเย่เวลานี้อยู่ที่ใด ? ”

ได้ยินดังนั้น เย่เสวียนก็รีบตอบกลับด้วยความดีใจว่า “เรียนท่านบรรพบุรุษ บัดนี้เผ่าเย่ตกต่ำลงมาก จึงต้องถอยไปอยู่ที่ภูเขาหินที่เป็นดินแดนของบรรพบุรุษขอรับ”

เย่ฉางชิงขมวดคิ้วแล้วเอ่ยว่า “แล้วมันอยู่ที่ใดเล่า ! ”

เย่เสวียนอึ้งไปเล็กน้อย ก่อนจะรีบชี้ไปทางด้านหลัง “ท่านบรรพบุรุษขอรับ ข้ามทุ่งหญ้ากว้างนี้ไปอีกหมื่นลี้ ก็จะเป็นภูเขาหินขอรับ”

เย่ฉางชิงมิพูดอะไรให้มากความอีก เขาเพ่งสมาธิจะจากไปทันที

เพียงเสี้ยววินาที รอบกายของทุกคนราวกับแมลงปอเดินบนน้ำ ความว่างเปล่าสั่นสะเทือนเกิดเป็นระลอกคลื่น ทันใดนั้นก็มลายหายไปในอากาศ

เพียงพริบตา ทุกคนก็มาปรากฎตัวยังดินแดนโบราณที่ชำรุดทรุดโทรมแห่งหนึ่ง

ยอดเขาหัวโล้นโดยรอบนั้นสูงตระหง่าน ภูเขาที่ทอดยาวไร้ซึ่งความเขียวขจีและความมีชีวิตชีวา

และรอบกายของทุกคนก็มีตำหนักหินโบราณหลายหลังตั้งอยู่ แผ่กลิ่นอายโบราณออกมา

หลังจากผ่านไปมิกี่อึดใจ เงาหลายเงาที่ห่อหุ้มไอสังหารอันรุนแรง ก็พุ่งออกมาจากภายในตำหนักโบราณ และมุ่งมาทางเย่ฉางชิงอย่างรวดเร็ว

เย่เสวียนเห็นดังนั้นก็รีบตะโกนเสียงดังว่า “อย่าเสียมารยาท ! ”

“ท่านบรรพบุรุษ ! ”