ตอนที่ 754 เจ้าแดนอยู่ที่ใด

ตอนที่ 754 เจ้าแดนอยู่ที่ใด

หล่อขึ้นกว่าเดิม ?

เมื่อได้ยินคำพูดประหลาด ๆ เช่นนี้

ทุกคนที่อยู่ในที่นั้นพลันเส้นเลือดที่ขมับก็เต้นตุบ ๆ ขึ้นมา หากมิใช่เพราะภายในใจรู้สึกเคารพยำเกรงล่ะก็ พวกเขาคงจะร้องโวยวายออกมาแล้ว

วินาทีต่อมา เย่ฉางชิงเหมือนจะรู้ตัวเช่นกันว่าตัวเองพูดอะไรแปลก ๆ ออกไป จึงรีบเอ่ยแก้เก้อด้วยรอยยิ้มว่า “ตอนนี้ดูเหมือนว่าข้าอาจจะเป็นบรรพบุรุษท่านนั้นของพวกเจ้ากลับชาติมาเกิดจริง ๆ ”

“แต่จนถึงบัดนี้ข้ายังจำอะไรเกี่ยวกับชาติก่อนมิได้ แต่ข้าจะฝืนใจเป็นบรรพบุรุษท่านนั้นให้พวกเจ้าไปก่อน”

“ท่านบรรพบุรุษ มิต้องร้อนใจไปขอรับ”

มุมปากของเย่เสวียนโค้งขึ้นเผยรอยยิ้มมีเลศนัยออกมา ก่อนจะชี้ไปด้านหลังรูปปั้นแล้วค่อย ๆ เอ่ยว่า “ผู้อาวุโสที่อายุยืนที่สุดของเผ่าเย่เคยกล่าวเอาไว้ว่า ตอนนั้นก่อนที่ท่านจะไปจากแดนเซียนไท่เสวียนเพื่อเข้าสู่สนามรบโบราณได้เอาเคล็ดวิชาของตัวเองทิ้งไว้ที่หลังรูปปั้นนี้”

“และตอนนั้นท่านยังเคยกล่าวเอาไว้อีกว่า ภายในเผ่าเย่หากปรากฎอัจฉริยะที่ไร้เทียมทาน หลังจากก้าวสู่ระดับราชันจำแลงแล้ว ก็สามารถรับสุดยอดเคล็ดวิชาที่อยู่หลังรูปปั้นนี้ได้”

เมื่อเอ่ยถึงตรงนี้ เย่เสวียนก็รู้สึกละอายแก่ใจ “ทว่าใครจะคิดว่านับตั้งแต่ยุคเซียนโบราณเป็นต้นมา เผ่าเย่ของเราแม้จะมีอัจฉริยะในวิถีเซียนอยู่บ้าง กลับมีเพียงมิกี่คนเท่านั้นที่สามารถก้าวสู่ระดับราชันจำแลงได้ ต่อให้มีคนฝืนก้าวเข้าสู่ระดับราชันจำแลงได้ ก็กลับมิสามารถรับเคล็ดวิชาที่อยู่หลังรูปปั้นนี้ได้”

“บัดนี้เมื่อท่านกลับชาติมาเกิดใหม่แล้ว เชื่อว่าขอเพียงได้รับเคล็ดวิชานั้น บางทีอาจจะสามารถฟื้นความทรงจำในชาติก่อนของท่านให้กลับคืนมาก็เป็นได้ขอรับ”

เย่ฉางชิงอึ้งไปเล็กน้อย จากนั้นดวงตาทั้งสองข้างก็หลับลง แผ่กระแสจิตไปสัมผัสที่หลังของรูปปั้นอย่างละเอียด

มีคลื่นพลังเวทย์จาง ๆ สายหนึ่งอยู่จริง ๆ ด้วย

เพียงแต่เมื่อเขาต้องการที่จะเข้าไปเปิดม่านที่รูปปั้นนั้น กลับถูกบางอย่างที่มองมิเห็นขวางเอาไว้

“บัดนี้ข้าเป็นถึงราชันแห่งยุค เพียงแค่ค่ายกลเวทย์ธรรมดาคิดว่าจะขวางข้าได้อย่างนั้นหรือ ! ”

“ปรากฏ ! ”

เย่ฉางชิงเอ่ยเรียบๆ ทว่าในน้ำเสียงกลับแฝงพลานุภาพราชันอันน่าสะพรึงกลัวที่มิสิ้นสุดเอาไว้

เวลาผ่านไปมิกี่อึดใจ ด้วยพลานุภาพราชันอันน่าสะพรึงกลัว ด้านหลังของรูปปั้นก็มีตัวอักษรโบราณสีทองมากมายปรากฏขึ้น

ขณะเดียวกัน ร่างมายาร่างหนึ่งก็ค่อย ๆ ปรากฎขึ้นมา ร่างนั้นนั่งสมาธิโดยหันหลังให้กับทุกคน ขณะลอยอยู่กลางอากาศ

“ในที่สุดเจ้าก็มาแล้ว”

เสียงที่ราบเรียบเสียงหนึ่ง ดังขึ้นในหัวของเย่ฉางชิง

เย่ฉางชิงลังเลครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยออกมาอย่างช้า ๆ ว่า “เจ้ารู้อย่างนั้นหรือว่าข้าเป็นใคร หรือตั้งแต่ยุคเซียนโบราณเจ้าก็ทำนายได้แล้วว่าจะมีวันนี้ ? ”

ร่างมายาที่ดูยิ่งใหญ่ร่างนั้นพยักหน้าให้ ก่อนจะตอบกลับมาว่า “ข้าบำเพ็ญเพียรวิถีการเวียนว่ายตายเกิด ย่อมสามารถทำนายอนาคตได้”

เย่ฉางชิงหรี่ตาลง ก่อนจะเอ่ยว่า “ข้าเป็นชาติที่สองของเจ้าจริง ๆ งั้นหรือ?”

ร่างมายาส่ายหน้า “ข้าคือเจ้า ส่วนเจ้ามิใช่ข้า และมิใช่ชาติที่สองของข้า”

เย่ฉางชิงเอ่ยด้วยความมิเข้าใจว่า “หมายความเช่นไร ? ”

ร่างมายาเอ่ยอย่างครุ่นคิดว่า “กล่าวคือเจ้าก็คือชาติปัจจุบันของเจ้า และเพราะเหตุนี้ข้าที่เป็นจิตวิญญาณต่อให้ข้ารู้แจ้งในวิถีการเวียนว่ายตายเกิด ก็มิสามารถไปเกิดใหม่ได้”

เย่ฉางชิงจิตกระหวัดขึ้นมา และรู้สึกสับสนยิ่งกว่าเดิม

เย่ฉางชิงใคร่ครวญอยู่ครู่หนึ่ง ก็เอ่ยอย่างตรงไปตรงมาว่า “ฟังเจ้าพูดแล้ว ข้ายิ่งงุนงงเข้าไปอีก”

“สิ่งที่ข้าสามารถบอกเจ้าได้มีเพียงสิ่งที่ข้าทำนายได้เท่านั้น หากพูดให้เข้าใจง่าย ๆ ก็คือ เจ้าในชาตินี้จึงจะเป็นเจ้าที่แท้จริง”

ร่างมายานิ่งงันไป ก่อนจะเอ่ยต่อว่า “เชื่อว่าเจ้าสามารถเดินมาจนถึงจุดนี้ได้ ก็คงจะสามารถทำความเข้าใจสิ่งที่ลึกซึ้งได้”

“ที่ข้าบอกเจ้าได้มีเพียงเท่านี้ และสิ่งสุดท้ายที่ข้าอยากจะบอกเจ้าก็คือ แม้ข้าจะเป็นเจ้า แต่เจ้ามิใช่ข้า เพราะเหตุนี้คนของเผ่าเย่ก็ถือว่าเคยเป็นคนของเจ้า หวังว่าเจ้าจะปกป้องคุ้มครองเผ่าเย่ด้วย”

เอ่ยเพียงเท่านั้น ร่างมายาที่นั่งสมาธิอยู่กลางอากาศก็ค่อย ๆ เลือนหายไป

ขณะเดียวกัน เสียงของร่างมายาก็ดังขึ้นในโสตประสาทของเย่ฉางชิงอีกครั้ง

แต่ครั้งนี้เหมือนเป็นเคล็ดวิชาสูงส่งบางอย่าง ราวกับเสียงของมหามรรคาที่ดังขึ้นมิหยุด

จนมิรู้ว่าเวลาผ่านไปนานเพียงใด