ตอนที่ 762 ข้ามาช้าไปงั้นหรือ ?

ตอนที่ 762 ข้ามาช้าไปงั้นหรือ ?

“ท่านเย่ เช่นนั้นตอนนี้พวกเราควรทำเช่นไรดี?”

เปาต้าเหมยใคร่ครวญเล็กน้อย ก่อนจะถามออกมาด้วยความสงสัยอย่างอดมิได้

สามารถทำให้ราชันเช่นเย่ฉางชิงรู้สึกหวาดกลัวได้ เช่นนั้นสำหรับนางแล้วคงมิมีแม้แต่โอกาสแสดงฝีมือเป็นแน่

มุมปากของเย่ฉางชิงโค้งขึ้น ก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบว่า “มิเป็นไร นับตั้งแต่ที่ข้าบำเพ็ญเพียรมา เคยรู้แจ้งเคล็ดกระบี่สองท่า”

“ทว่านับตั้งแต่นั้นมา ข้ากลับได้ออกกระบี่เพียงท่าเดียวเท่านั้น เพราะแทบมิมีผู้ใดสามารถรับกระบี่ของข้าได้ อีกทั้งตบะบารมีในตอนนี้ของข้าก็ล้ำลึกถึงขนาดบรรลุเป็นราชัน พลานุภาพของกระบี่สองท่านี้แท้จริงแล้วเป็นเช่นไร แม้แต่ข้าเองก็มิอาจคาดเดาได้”

แม้จะเอ่ยเช่นนั้น ทว่าภายในใจของเย่ฉางชิงกลับมิได้คิดเช่นนั้นเลย

เดิมในความคิดของเขา บนเส้นทางวิถีเซียนต้องเต็มไปด้วยความเลือดร้อน ทว่านับตั้งแต่เขาบำเพ็ญเพียรมากลับมิได้เป็นเช่นนั้นเลย

ทุกคนต่างมโนเกี่ยวกับเขาไปต่าง ๆ นานา บ้างก็หวาดกลัวเขา บ้างก็มิสามารถรับกระบี่แรกของเขาได้

จนกระทั่งบัดนี้ ที่เขาเพิ่งสัมผัสได้ถึงไอพลังที่ทำให้เขารู้สึกหวาดกลัวได้เป็นครั้งแรก

สิ่งนี้ทำให้เขาคิดว่าในที่สุดก็จะสามารถแสดงฝีมือที่แท้จริงได้อย่างเต็มที่ ได้สนุกอย่างที่คิดเอาไว้แล้ว

เปาต้าเหมยอึ้งไป ก่อนจะพยักหน้ารับน้อย ๆ

“พี่เปา ท่านรอที่นี่ก่อนนะขอรับ ข้าขอไปพบบรรพบุรุษท่านนี้ของเผ่าสวรรค์สักครู่”

เย่ฉางชิงยิ้มออกมา ก่อนจะแวบกายหายไป เพียงพริบตาก็ปรากฎตัวอยู่บนเกาะเซียนที่ตั้งอยู่ที่ปลายทางของทะเลหมอก

“ข้า เย่ฉางชิง มาจากสวรรค์บูรพา ขอท่านจงแสดงตัวออกมาด้วย”

เย่ฉางชิงยืนอยู่บนท้องฟ้า มองลงไปที่เกาะเซียนที่มีหมอกแสงปกคลุมอบอวล มีภูเขาและแม่น้ำที่สวยงาม

ท่าทางของเขาสงบนิ่ง น้ำเสียงราบเรียบ แต่กลับดังก้องราวกับสายฟ้าฟาด

ทันทีที่สิ้นเสียง เวลาผ่านไปมิกี่อึดใจ

เสียงที่ฟังดูชราทว่าเต็มไปด้วยความน่าเกรงขามก็ดังขึ้นมาจากเกาะเซียนเบื้องล่าง

“ไปจากที่นี่ซะ มิเช่นนั้นเจ้าก็จะต้องตายอยู่ที่นี่”

เย่ฉางชิงชะงักไปทันที

‘วางอำนาจงั้นหรือ ? ’

‘กล้าวางอำนาจบาตรใหญ่ต่อหน้าข้า ! ’

‘วันนี้ข้าจะทำให้เจ้าได้รู้ว่าอะไรที่เรียกว่าการวางอำนาจที่แท้จริง ! ’

“ในเมื่อท่านมิยอมปรากฏกาย เช่นนั้นข้าคงต้องบังคับให้ท่านออกมาแล้ว”

เย่ฉางชิงเอ่ยออกมาช้า ๆ จากนั้นก็หลับตาลง

ในหัวของเขาก็ปรากฏเคล็ดกระบี่กระบวนท่าที่หนึ่ง ที่เขาแกะมาจากภาพกระบี่ไร้สิ้นสุดอย่างรวดเร็ว

เพียงเสี้ยววินาที ไอพลังวิถีกระบี่จำนวนมหาศาลก็ปกคลุมไปทั่วท้องนภา และรอบกายของเย่ฉางชิงก็มีแสงสีทองริบหรี่ปรากฏขึ้น พลังมหาศาลพุ่งขึ้นฟ้า

ขณะเดียวกัน ครั้งนี้ภาพกระบี่ไร้สิ้นสุดมิเพียงปรากฏขึ้นในหัวของเขาเท่านั้น แต่ยังปรากฎเป็นภาพนิมิตขึ้นที่ด้านหลังของเขาอีกด้วย

ร่างสีทองร่างแล้วร่างเล่าปรากฎขึ้นอย่างต่อเนื่อง

เพียงพริบตา ด้านหลังของเขาก็มีร่างสีทองนับมิถ้วนเรียงรายจนแน่นขนัดไปหมด

อีกทั้งร่างสีทองมากมายเหล่านี้มิได้ยืนอยู่เฉย ๆ ทว่าแต่ละคนกลับสำแดงสุดยอดเคล็ดกระบี่ที่แตกต่างกันออกมาอย่างรวดเร็ว

เวลาผ่านไปอีกชั่วอึดใจ

ภาพที่แปลกประหลาดยิ่งภาพหนึ่งก็ปรากฎขึ้น

ร่างสีทองเหลือคณานับเหล่านี้ต่างก็หยุดสำแดงเคล็ดกระบี่ของตัวเองลง ก่อนจะเปลี่ยนมาทำท่าทางเดียวกัน

พวกเขาต่างยืนตรง และชี้นิ้วหนึ่งไปด้านหน้า

จากนั้นร่างสีทองเหล่านั้นก็ผสานร่างกันอย่างรวดเร็ว กลายเป็นร่างสีทองเพียงร่างเดียว ที่ยืนอยู่ด้านหลังของเย่ฉางชิง

สุดท้ายร่างสีทองร่างนี้ก็ค่อยๆ ผสานเข้ากับร่างของเย่ฉางชิง

จากนั้นเย่ฉางชิงก็ค่อยๆ ลืมตาเรียวยาวคู่นั้นขึ้นมา

ภายในดวงตาทั้งสองข้างเปล่งประกายสีทองระยิบระยับ สายฟ้าสีทองแลบแปลบปลาบออกมารอบกาย ทำให้เกิดคลื่นแสงเป็นชั้น ๆ แผ่ออกไปรอบ ๆ อย่างต่อเนื่อง

ผมยาวสยายปลิวไสวไปมา อาภรณ์สีเขียวที่สวมใส่กลายเป็นสีทอง ราวกับเทพบรรพกาลผู้สร้างโลกยืนอยู่บนท้องนภาแห่งนี้

“ไร้ซึ่งทุกสิ่ง ! ”

เย่ฉางชิงค่อย ๆ ยกแขนข้างหนึ่งขึ้น มิรู้ว่าเพราะเหตุใดเขาถึงเอ่ยคำ ๆ นี้ออกมา

นิ้วเรียวยาวแตะไปข้างหน้าเบา ๆ ไอกระบี่สีทองที่ดูธรรมดาเล่มหนึ่งก็ปรากฏขึ้นกลางอากาศ ก่อนจะฟาดฟันเข้าใส่เกาะเซียน

ส่วนบนเกาะเซียนเกาะนั้น

เดิมได้มีการวางค่ายกลป้องกันที่เก่าแก่และแข็งแกร่งยิ่งกว่าของคีรีเทพไท่อินเอาไว้

แต่เมื่อเผชิญหน้ากับไอกระบี่สีทองเล่มนี้ กลับมิมีการตอบโต้ใด ๆ

ไอกระบี่สีทองจึงฟาดฟันลงไปบนภูเขาบนเกาะเซียนแห่งนั้น จนเกาะเซียนถูกตัดขาด