ตอนที่ 763 ไอสังหารของเย่ฉางชิง

ตอนที่ 763 ไอสังหารของเย่ฉางชิง

หลังจากนิ่งเงียบอยู่สักพัก ปีศาจหนุ่มก็ลุกขึ้นยืน ก่อนจะแวบกายมาปรากฎตัวบนท้องฟ้าเหนือเกาะเซียน

และยืนเผชิญหน้ากับเย่ฉางชิง

แม้การเชิญหน้ากับเย่ฉางชิงในเวลานี้ เขาเองก็อดมิได้ที่จะเกิดความสงสัยและหวาดกลัว แต่กลับยังคงยั่วยุเย่ฉางชิงอยู่

“เผ่าสวรรค์ ? ”

ปีศาจหนุ่มแสยะยิ้มพร้อมดวงตาเย็นชา “ข้าอยู่มานานจนมิอาจนับได้ เหตุใดต้องยึดติดกับความเป็นความตายของเผ่าสวรรค์ จนเป็นบ่วงรัดตัวเองด้วย ? ”

“แต่ในเมื่อเจ้าพูดมาเช่นนี้ ทั่วทั้งเผ่าสวรรค์ผู้ที่สามารถทำให้ข้ารู้สึกเสียดายนั้นมีอยู่คนหนึ่งจริง ๆ เพียงแต่ในกายของนางมีเลือดของเทพบรรพกาลอยู่หนึ่งหยด เพื่อกลายเป็นเทพในตำนาน และกลายเป็นเจ้าแห่งโลกทั้งปวง ข้าจึงจำต้องให้นางเสียสละ”

ได้ยินดังนั้น สีหน้าของเย่ฉางชิงก็ยิ่งเย็นเยียบลงไปอีก นิ้วของเขาแตะไปด้านหน้าเบา ๆ ไอกระบี่เล่มหนึ่งก็ปรากฎขึ้นกลางอากาศอีกครั้ง

เพียงแต่ไอกระบี่เล่มนี้มิได้เป็นสีทอง แต่กลับเป็นสีเลือดราวกับกระบี่ของปีศาจเช่นกัน

“ในเมื่อเผ่าสวรรค์มิสามารถเป็นบ่วงมัดเจ้าได้ เช่นนั้นข้าก็จะสังหารเจ้าซะ”

เย่ฉางชิงเอ่ยออกมาด้วยเสียงที่เย็นเยียบ ไอกระบี่สีเลือดพลันพุ่งตรงไปข้างหน้า

ปีศาจหนุ่มเหมือนสัมผัสได้ถึงบางอย่าง เขารีบหายตัวถอยออกไปจากตรงนั้นนับพันลี้ทันที

ทว่าตอนที่เขายืนได้มั่นคงแล้วนั้น ก็เผยสีหน้าตื่นตระหนกออกมาทันที

“ไอกระบี่นี้ช่างประหลาดนัก ! ”

ปีศาจหนุ่มคำรามเสียงเย็น หมอกแสงสีเลือดรอบกายปะทุขึ้น ร่างพลันสูงขึ้นหลายจั้ง

ทว่าเพียงชั่วประกายไฟแลบ เขาก็ยังช้าไปอยู่ดี

ไอกระบี่สีเลือดทะลุผ่านหมอกแสงสีเลือดได้อย่างง่ายดาย จากนั้นเลือดก็สาดกระเซ็นไปทั่ว

ดวงดาวพลันร่วงหล่น ความว่างเปล่านับพันลี้พังทลาย บนพื้นดินปรากฎหุบเหวเป็นทางยาวหลายหมื่นจั้ง

“ไอกระบี่ประหลาดยิ่ง พลังวิถีกระบี่ประหลาดยิ่ง”

“เวลาและความว่างเปล่าแทบจะถูกผนึกเอาไว้ในพริบตา ถึงขนาดมหามรรคาก็ยังถูกผนึกเอาไว้ หากมิใช่เพราะภายในกายมีพลังแห่งเทพบรรพกาลอยู่ล่ะก็ กระบี่นี้ก็เพียงพอที่จะทำให้ราชันคนใดก็ตามบาดเจ็บหนักได้แล้ว”

หมอกแสงสีเลือดค่อย ๆ สลายไป ปีศาจหนุ่มกลับแปรเปลี่ยนเป็นชายวัยกลางคน ที่มีร่างกายกำยำผู้หนึ่ง

เขาหันไปมองทางด้านหลัง พลันอดมิได้ที่จะสูดหายใจเข้าลึก ๆ

ทว่าในวินาทีที่เย่ฉางชิงปรากฏกายขึ้นอีกครั้ง ไอกระบี่สีเลือดเล่มหนึ่งก็ฟาดฟันมาที่บรรพบุรุษของเผ่าสวรรค์ผู้นี้อีกครั้ง

“เจ้า……เจ้าเป็นใครกันแน่ ! ”

ชายวัยกลางคนจ้องเขม็ง ใบหน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัวขณะมองเย่ฉางชิง

ยังมิทันสิ้นเสียง ชายวัยกลางคนก็ต้องถอยหลังไปไกลนับพันลี้อีกครั้ง

ทว่าครั้งนี้วินาทีที่เขาปรากฏกายขึ้นอีกครั้ง ในมือกลับมีดาบยาวโบราณเล่มหนึ่งเพิ่มขึ้นมา

เมื่อเผชิญหน้ากับไอกระบี่สีเลือดที่พุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว พลังเวทย์รอบกายเขาก็ปะทุขึ้น เกิดฟ้าร้องและพายุโหมกระหน่ำ

ก่อนจะฟาดฟันดาบออกไป ปลายดาบกวัดแกว่ง ไอดาบสีเขียวร่วงลงมาจากฟ้า ทั้งยังห่อหุ้มพลังแห่งกฎที่ไร้สิ้นสุดเอาไว้ด้วย

แต่สุดท้ายวินาทีที่ไอกระบี่สีเขียวสายยาวปะทะเข้ากับไอกระบี่สีเลือด กลับมิสามารถต้านทานได้ ก่อนจะถูกไอกระบี่ผ่าออกจากกัน

ชายวัยกลางคนเริ่มสังหรณ์ใจมิดี จึงรีบนำสมบัติเซียนที่เป็นกระถางสัมฤทธิ์ใบหนึ่งออกมาทันที

กระถางสัมฤทธิ์สามขาสองหู มีสัญลักษณ์โบราณมากมายปกคลุมโดยรอบ และเปล่งแสงออกมาดูพิเศษยิ่งนัก

เปรี้ยง !

ไอกระบี่สีเลือดทะลวงกระถางสัมฤทธิ์ และทะลวงต่อไปจนถึงหน้าอกของชายวัยกลางคน จนเลือดสีแดงสาดกระเซ็นอีกครั้ง

แม้จะมีพลังแห่งเทพบรรพกาลคอยคุ้มกาย ดังนั้นไอกระบี่นี้จึงมิสามารถทำให้เขาบาดเจ็บสาหัสได้ แต่เขาก็ยังตื่นตระหนกอยู่ดี

เดิมสิ่งที่เขาเชี่ยวชาญมากที่สุดก็คือการอ่านใจศัตรู จากนั้นก็ทำให้ศัตรูเกิดความสับสน แล้วค่อยหาโอกาสโต้กลับไป

แต่สิ่งที่เขาคาดมิถึงก็คือ

เจ้าหนุ่มที่โผล่มาจากไหนมิรู้คนนี้ เขากลับมิสามารถอ่านใจได้

แม้อาศัยการสนทนากับอีกฝ่าย ทำให้เดาได้ว่าอีกฝ่ายต้องการจะทำร้ายตน ทว่าอีกฝ่ายกลับมิได้ตกหลุมพรางจากการที่เขายั่วยุแม้แต่น้อย

กลับกันอารมณ์ที่แปรปรวนของอีกฝ่าย กลับส่งผลกระทบต่อจิตใจของเขาแทน

อีกอย่างแม้ว่าเขายังมิได้หลอมเลือดบรรพกาลหยดนั้นทั้งหมด แต่พลังที่แท้จริงก็เกินกว่าระดับราชันไปไกล จนถึงขนาดที่ว่าเห็นประตูของระดับที่เหนือกว่าราชันแล้ว

และแม้จะเป็นเช่นนั้น ทว่าเมื่อเผชิญหน้ากับไอกระบี่ของอีกฝ่าย เขากลับทำได้เพียงแค่ตั้งรับเท่านั้น

และสิ่งที่ทำให้เขาเจ็บปวดมากที่สุดก็คือ

อาศัยพลังแห่งเทพบรรพกาลภายในกาย ไอกระบี่ที่ทะลุผ่านร่างมิได้ทำลายรากฐานปราณก็จริง แต่ไอกระบี่กลับสามารถทำลายพลังแห่งเทพบรรพกาลได้

หากเป็นเช่นนี้ต่อไป หากไอกระบี่ทะลุผ่านร่างของเขามิหยุดแบบนี้ล่ะก็

อย่าว่าแต่พลังแห่งเทพบรรกาลที่แฝงอยู่ในเลือดบรรพกาลหยดนั้นเลย ต่อให้แปลงกายเป็นเทพบรรพกาลแล้ว ก็คงมิสามารถทนรับไอกระบี่เช่นนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่าได้อย่างแน่นอน

สิ่งที่สำคัญที่สุดก็คืออีกฝ่ายแท้จริงแล้วเป็นใครกันแน่ เหตุใดถึงแข็งแกร่งได้ขนาดนี้ ?

ขณะที่ชายวัยกลางคนกำลังคาดเดาอยู่นั้น

เย่ฉางชิงก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเขาอีกครั้ง พร้อมไอกระบี่สีเลือด

“พอแล้ว ! ”

ร่างของชายวัยกลางคนเปลี่ยนไปอีกครั้ง และเวลานี้ได้กลายเป็นชายชราผมสีดอกเลา