ตอนที่ 764 สนามรบโบราณ

ตอนที่ 764 สนามรบโบราณ

หลังจากจิตวิญญาณของบรรพบุรุษเผ่าสวรรค์หายเข้าไปในประตูบานนั้น

ทันใดนั้น ความว่างเปล่าก็สั่นสะเทือน เกิดพายุโหมกระหน่ำ

ประตูโบราณบานนั้นก็ค่อย ๆ เริ่มเลือนหายไป

เย่ฉางชิงลังเลเล็กน้อย ก่อนมุมปากของเขาจะโค้งขึ้น

บรรพบุรุษของเผ่าสวรรค์ผู้นี้ถูกเขาบีบ จนแทบมิเหลือทางรอดแล้ว

ในเมื่ออีกฝ่ายกล้าเข้าไปในสนามรบโบราณโดยมิลังเลเช่นนี้ แล้วเหตุใดเขาจะทำบ้างมิได้ !

คิดได้ดังนั้น เย่ฉางชิงก็แวบกายไปและปรากฎตัวขึ้นอีกครั้งที่ด้านหน้าของประตูโบราณ

จากนั้นก็หายตัวเข้าไปภายในประตูโบราณบานนั้น

เพียงพริบตา เย่ฉางชิงก็ปรากฎตัวขึ้นในโลกที่มิคุ้นเคย

บนท้องฟ้ามีดวงดาวนับมิถ้วนร่วงหล่น

และเริ่มใกล้เข้ามา จนกระทั่งมีดาวเคราะห์สีเหลืองเข้มดวงหนึ่งลอยอยู่เหนือศรีษะ

ดวงดาวสีเงินหลายดวงที่อยู่ไกลออกไป ราวกับพระจันทร์เต็มดวง และสะท้อนมายังโลกที่เย่ฉางชิงอยู่

ดังนั้นจึงทำให้โลกใบนี้มิเคยหลับใหล เพราะเป็นเวลากลางวันตลอดเวลา

ท้องฟ้าอาจมืดลงเล็กน้อย แต่มิได้มืดสนิท

เวลานี้เย่ฉางชิงเหมือนอยู่บนบนดินแดนรกร้างอันกว้างใหญ่

ไร้ซึ่งพันธุ์พืชและสิ่งมีชีวิตใดๆ ทุกที่ถูกปกคลุมไปด้วยความเงียบ

เขากวาดตามองดูดินแดนรกร้าง และเงยหน้าขึ้นมองดาวเคราะห์บนท้องฟ้า

“ความรู้สึกช่างคุ้นเคยยิ่งนัก”

เย่ฉางชิงขมวดคิ้วเล็กน้อย พลางพึมพำกับตัวเอง “ที่นี่จะมีดาวเคราะห์สีน้ำเงินเหมือนโลกหรือไม่นะ ? ”

เวลาผ่านไปมิกี่อึดใจ เย่ฉางชิงก็เพ่งกระแสจิตออกไป เพื่อค้นหาจิตวิญญาณของบรรพบุรุษของเผ่าสวรรค์ผู้นั้น

ทว่าสุดท้ายแม้ว่ากระแสจิตของเขาจะปกคลุมโลกนี้เอาไว้ทั้งหมด เขาก็มิสามารถหาเบาะแสใดๆ พบ และมิพบสิ่งมีชีวิตใดๆ อีก

“ที่นี่เป็นดาวมรณะ ! ”

เย่ฉางชิงสรุปกับตัวเอง

ขณะเดียวกัน เขาก็อดมิได้ที่จะเริ่มสงสัย

หลังจากก้าวเข้าไปในประตูที่เรียกว่าสนามรบโบราณแล้ว หากมิมีสิ่งใดผิดพลาด ก็จะถูกสุ่มไปยังดาวดวงใดดวงหนึ่ง

ดังนั้นเมื่อมีดาวเคราะห์จำนวนมาก เขาจะทราบได้อย่างไรว่าชายชราจากเผ่าสวรรค์ผู้นั้น ถูกส่งไปยังดาวเคราะห์ดวงใด ?

“มิน่าเล่าเจ้าเฒ่าผู้นั้นจึงก้าวเข้าสู่สนามรบโบราณอย่างมิลังเล ที่แท้ก็เจ้าเล่ห์เช่นนี้นี่เอง”

เย่ฉางชิงขมวดคิ้วมุ่น อดมิได้ที่จะถอนหายใจออกมา

ทว่าทันทีที่สิ้นเสียง เสียงหัวเราะอันชั่วร้ายเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากทางด้านหลัง

เย่ฉางชิงอึ้งไปเล็กน้อย ก่อนจะรีบหมุนกายกลับไป

ก่อนจะพบว่าเป็นสิ่งมีชีวิตรูปร่างคล้ายมนุษย์ มีเขาสีทองอยู่บนหัว ดวงตาเปล่งประกายสีทอง และมีลวดลายสีเลือดบนตัวเต็มไปหมด กำลังยืนอยู่มิไกล

“ฮี่ฮี่ ที่นี่คือสนามรบโบราณงั้นหรือ ? ”

สิ่งมีชีวิตตนนั้นมีเขี้ยวอยู่เต็มปาก แสยะยิ้มออกมา “ในยุคสมัยนี้หากมิมีสิ่งใดผิดพลาด ข้าน่าจะเป็นราชันมารคนแรกที่เข้าสู่สนามรบโบราณ……”

เอ่ยได้เพียงเท่านั้น สิ่งมีชีวิตตนนั้นก็หยุดลง ดวงตาสีทองคู่นั้นจ้องมองเย่ฉางชิงด้วยความเย็นชา

“เจ้าเป็นผู้บำเพ็ญเพียรของสิบสองแดนเซียนโบราณงั้นหรือ ? ”

สิ่งมีชีวิตคล้ายมนุษย์ตนนั้นพิจารณาเย่ฉางชิงตั้งแต่หัวจรดเท้า และอดมิได้ที่จะถามออกมา

เย่ฉางชิงมิได้ตอบสิ่งใด แต่ถามกลับไปว่า “เจ้าเป็นคนที่นี่งั้นหรือ ? ”

“คนที่นี่ ? ”

สิ่งมีชีวิตคล้ายมนุษย์ตนนั้นมุมปากโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มดุดัน ก่อนจะระเบิดเสียงหัวเราะออกมา “ข้า ม๋อเออตัว เป็นเจ้ามารที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในแดนมารเทียนเซวี่ย……”

เอ่ยเพียงเท่านั้น สิ่งมีชีวิตที่มีรูปร่างคล้ายมนุษย์ที่เรียกตนเองว่าม๋อเออตัว ก็แปลงร่างเป็นสายฟ้าที่ห่อหุ้มด้วยพลังมหาศาลพุ่งเข้าหาเย่ฉางชิงทันที

เย่ฉางชิงเห็นดังนั้นก็รีบเพ่งสมาธิ ไอกระบี่สีทองเล่มหนึ่งปรากฏขึ้นกลางอากาศ จากนั้นก็พุ่งเข้าหาม๋อเออตัวมิเร็วและมิช้าเกินไป

“เป็นผู้บำเพ็ญเพียรจากสิบสองแดนเซียนโบราณจริง ๆ ด้วย”