ตอนที่ 774 อีกฝากฝั่งของอาณาจักรทะเล

ตอนที่ 774 อีกฝากฝั่งของอาณาจักรทะเล

ขณะเดียวกัน ระหว่างที่ผนึกบนกายของเย่ฉางชิงก็ถูกปลดออกจนหมด เนื่องจากได้รับความทรงจำทั้งเก้าชาติคืนมาแล้ว เขาก็อดมิได้ที่จะทอดถอนใจออกมา

ปทุมสูติที่ลอยอยู่เหนือศีรษะดอกนั้นก็เริ่มเปลี่ยนแปลงไป

เปรี้ยง !

ไอพลังโกลาหลมากมาย แสงสีเขียวนับมิถ้วนสาดส่องออกมา

ลำแสงทุกสายราวกับแสงสวรรค์

แค่คิดก็รู้แล้วว่าลำแสงมากมายเช่นนี้เมื่อส่องออกมา จะเกิดเป็นนิมิตเช่นไร

เวลาผ่านไปมิกี่อึดใจ

รอจนนิมิตอันน่าตื่นตระหนกนั้นค่อย ๆ เลือนหายไป ปทุมสูติดอกนั้นก็เริ่มมีการเปลี่ยนแปลงอีกครั้ง

ปทุมสูติที่ค่อย ๆ เลือนรางไป ถูกไอโกลาหลมหาศาลปกคลุมเอาไว้

เมื่อปรากฏสู่สายตาอีกครั้ง กลับกลายเป็นวัตถุทรงกลมสีเขียวที่มีขนาดใหญ่เท่าศีรษะมนุษย์ลูกหนึ่ง

สีเขียวโปร่งใส ไร้ซึ่งตำหนิใด ๆ ดูพิเศษยิ่งนัก ราวกับอุทรมรรคาในตำนานก็มิปาน

อีกทั้งสิ่งอัศจรรย์นี้ยังเกิดการวิวัฒนาการอีกด้วย……

“อุทรมรรคา ? ”

ราชันอวี่เห็นดังนั้น ใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยเหี่ยวย่น พลันตื่นเต้นขึ้นมาทันที

อุทรมรรคา !

นี่คืออุทรมรรคาในตำนานเชียวนะ !

แหล่งกำเนิดของหมื่นมรรคา หากสามารถกลั่นอุทรมรรคานี้ได้

เขามั่นใจว่าจะสามารถก้าวเข้าสู่ระดับเทพโบราณได้อย่างง่ายดาย กลายเป็นเจ้าแห่งโลกทั้งหลาย ผู้ไร้พ่ายที่เป็นอมตะ!

เมื่อคิดถึงตรงนี้ ราชันผู้มีชื่อเสียงเลื่องลือไปทั่วโลกเซียนในยุคโบราณผู้นี้ ก็เหาะพุ่งเข้าไปหาเย่ฉางชิงอย่างรวดเร็วราวกับคนเสียสติ

และในตอนนั้นเอง จักรพรรดิอมตะก็เหมือนมีแผนการอยู่แล้ว

ขณะที่ราชันอวี่พุ่งเข้าไป และอยู่ห่างจากเย่ฉางชิงเพียงร้อยจั้ง

เขาก็ปรากฏตัวขึ้นทางด้านหลังของราชันอวี่ราวกับภูตผี จากนั้นก็ผลักร่างของราชันอวี่อย่างแรง ทำให้ราชันอวี่กระเด็นไปด้านหน้าอย่างควบคุมมิได้

“เจ้าเฒ่าชั่วช้า เจ้าลอบโจมตีข้างั้นหรือ ! ”

ราชันอวี่มีสีหน้าเปลี่ยนไป ก่อนจะหันมาส่งเสียงคำราม

“ราชันอวี่ วาสนาสูงส่งเช่นนี้มีเพียงชิ้นเดียว และมีเพียงข้าเท่านั้นที่คู่ควร”

จักรพรรดิอมตะหัวเราะเสียงเย็น ก่อนจะทะยานขึ้นไปหาอุทรมรรคาที่ลอยอยู่เหนือศีรษะของเย่ฉางชิง

ทว่าสิ่งที่พวกเขาทั้งสองคาดมิถึงก็คือ

เย่ฉางชิงกลับตื่นขึ้นมาแล้ว และรู้ว่าพวกเขาทั้งสองคนนั้นคิดจะทำอะไร

อีกอย่างเวลานี้เขาก็รู้แล้วว่า ความทรงจำทั้งหมดของเขานั้นได้กลับคืนมาหมดแล้ว

ก็หมายความว่าอีกมินานเมื่อเขาไปจากที่นี่ ทุกอย่างก็จะพังทลายลง แม้จะเป็นสนามรบโบราณก็ตาม

“ท่านทั้งสองต้องขออภัยด้วย ข้ามิมีเวลาเล่นเป็นเพื่อนพวกท่านแล้ว”

เย่ฉางชิงเอ่ยจบ ก็ลืมตาเรียวยาวคู่นั้นขึ้นมา

“พวกเจ้าสองคนเดิมควรจะตายไปนานแล้ว แต่ที่ยังสามารถอยู่มาได้จนถึงตอนนี้ ทั้งหมดเป็นเพราะการปรากฏตัวของข้า จึงทำให้มีไอพลังเข้ามาในสนามรบโบราณแห่งนี้ และทำให้พวกเจ้ายังมีชีวิตรอดมาได้”

เย่ฉางชิงเอ่ยเสียงเรียบ แต่ขณะที่เขาลืมตาคู่นั้นขึ้นมา

พลันดวงตาของเขาก็มีเปลวไฟสีเขียวอันเจิดจ้าไร้ที่เปรียบเปล่งแสงออกมา ทั้งยังมีลวดลายโบราณสองลายส่องแสงริบหรี่ขึ้นมาด้วย

ขณะเดียวกัน ผมดำยาวก็สยายไปตามแรงลม

ผมแต่ละเส้นราวกับมีชีวิตก็มิปาน ค่อยๆ ปลิวไปมา

และทำให้ความว่างเปล่าโดยรอบบิดเบี้ยวและพังทลายลง

จากนั้นบนกายของเขาก็มีอัคคีเทพเจิดจ้าลุกโชน

อัคคีเทพเจิดจ้า สามารถเผาไหม้ทุกสิ่งบนโลกนี้ให้มอดไหม้ลง

ราชันอวี่ถูกจักรพรรดิอมตะผลักไปทางเย่ฉางชิง

ขณะที่เขาอยู่ห่างจากเย่ฉางชิงเพียงสิบกว่าจั้ง มิรู้ว่าเพราะอิทธิฤทธิ์อันใด ทำให้เขากลายเป็นเพียงหมอกสีดำกลุ่มหนึ่งภายในพริบตา

เมื่อเห็นภาพอันพิสดารเช่นนี้

จักรพรรดิอมตะก็มีสีหน้าตื่นตระหนกทันที ท่าทางเต็มไปด้วยความตกใจ

เขามิรู้ว่าเย่ฉางชิงในเวลานี้เป็นตัวอะไรกันแน่ แต่ภายในใจกลับมีเพียงความคิดเดียว