ตอนที่ 96 พี่ต้นไม้ ในที่สุดท่านก็ตื่นแล้ว

ตอนที่ 96 พี่ต้นไม้ ในที่สุดท่านก็ตื่นแล้ว

ได้ยินดังนั้น ถูสือซานที่อยู่บนหลังของราชันทมิฬก็ค่อย ๆ ลืมตาดำขลับคู่นั้นขึ้น

ภาพที่เห็นเป็นทิวเขาและสายน้ำอันใสสะอาด หมอกจาง ๆ ล่องลอยอยู่ ราวกับสรวงสวรรค์ก็มิปาน

ทั้งยังมองเห็นบ้านเรือนอยู่ลิบ ๆ

แสดงว่าด้านหน้าของพวกเขาก็คือเมืองเสี่ยวฉือ

“ยอดฝีมือท่านนั้น… พำนักอยู่ที่นี่งั้นหรือ ? ”

สายตาของถูสือซานมองไปรอบ ๆ พลางเอ่ยถามด้วยความสงสัย

ราชันทมิฬพ่นลมหายใจออกมา ทั่วทั้งร่างชุ่มไปด้วยเหงื่อ

แม้เวลานี้จะเหน็ดเหนื่อยเพียงใด แต่มุมปากก็ยังคงประดับไว้ด้วยรอยยิ้มเจิดจ้า ดวงตาคมเข้มเต็มไปด้วยความตื่นเต้นยินดี

ในที่สุดก็กลับมาแล้ว เมื่อมาถึงที่นี่ภายในใจของเขาก็รู้สึกปลอดภัยยิ่ง

เวลานี้ต่อให้เหล่าบรรพชนที่อยู่ด้านในที่สุดของเทือกเขาแดนใต้ปรากฏตัวที่นี่ เขาก็มิได้หวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย

เขารู้ว่าด้วยตบะบารมีอันลึกล้ำของนายท่าน แม้เหล่าผู้เป็นอมตะจะมารวมตัวกันอยู่ที่นี่ ก็เป็นได้เพียงพญามดปลวกก็เท่านั้น

ส่วนบรรพบุรุษของเผ่าจิ้งจอกวิญญาณท่านนั้น เวลานี้กล่าวได้ว่ามิอยู่ในสายตาของเขาเลยแม้แต่น้อย

ขณะเดียวกันราชันทมิฬก็มิได้คิดจะเข้าไปในเมืองเสี่ยวฉือในทันทีทันใด

เขาตั้งใจหยุดพักเหนื่อยสักพัก ก่อนที่จะเข้าไปในเมืองเสี่ยวฉือ

“เด็กน้อย เจ้าลงมาก่อนให้ข้าได้พักสักครู่ แล้วพวกเราค่อยเข้าไปพบนายท่านกัน”

ราชันทมิฬย่อกายและหมอบลงกับพื้น

“ราชันทมิฬ เจ้าจะพักตรงนี้งั้นหรือ ? ”

ถูสือซานถามอย่างเป็นกังวล “หากมิสิ่งใดผิดพลาด ท่านบรรพบุรุษคงใกล้จะมาถึงแล้ว พวกเราไปคารวะท่านยอดฝีมือก่อนจะดีกว่านะ”

“เด็กน้อย เจ้าอย่าได้กังวลไปเลย”

ราชันทมิฬเงยหน้าขึ้นมองถูสือซาน แล้วเอ่ยอย่างจริงจังว่า “นายท่านของข้าพักผ่อนอยู่ที่เมืองนี้ เห็นแก่หน้าเจ้า ข้าจะลองเกลี้ยกล่อมบรรพบุรุษของเจ้าดู มิเช่นนั้นหากนางเข้าไปรบกวนความสงบของนายท่านเข้า เกรงว่านางคงมิมีแม้แต่โอกาสที่จะออกไปจากที่นี่ได้อีก”

“สูด ! ”

ถูสือซานดวงตาเบิกโพลงทันทีที่ได้ยิน ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าเฮือกใหญ่

แม้ก่อนหน้านี้นางรู้สึกสงสัยในคำพูดของราชันทมิฬอยู่บ้าง

แต่ท่าทางมิเกรงกลัวของราชันทมิฬในเวลานี้ ทำให้นางเริ่มเชื่อในสิ่งที่เขาพูดแล้วจริง ๆ

เพราะหลายแสนปีมานี้สายเลือดของนางบริสุทธิ์ยิ่งกว่าใครในเผ่าจิ้งจอกวิญญาณ

อีกทั้งท่านบรรพบุรุษยังเคยกล่าวเอาไว้ว่า มีสัญญาณว่าสายเลือดจะเกิดการเปลี่ยนแปลง ทำให้นางได้รับความโปรดปรานเป็นอย่างมาก

เช่นนั้นตลอดทางที่มาที่นี่ ด้วยเพราะสายเลือดที่บริสุทธิ์จึงทำให้นางสัมผัสได้ถึงไอพลังของท่านบรรพบุรุษ

คิดแล้วถูสือซานก็อดที่จะหันไปมองทางเมืองเสี่ยวฉือมิได้

“สือซานอยากจะพบยอดฝีมือผู้นี้โดยเร็ว”

ถูสือซานดวงตาเป็นประกาย ก่อนจะพึมพำกับตัวเองด้วยท่าทางครุ่นคิด

ราชันทมิฬได้ยินเช่นนั้นก็ฉีกยิ้มออกมา พร้อมกับมองไปยังเมืองเสี่ยวฉือเช่นเดียวกัน

มินานร่างเพรียวบางร่างหนึ่งก็เหาะมาหาทั้งคู่

สุดท้ายก็หยุดลงห่างจากราชันทมิฬเพียงหนึ่งจั้ง

ผู้ที่มาก็คือถูซื่อผู้มีใบหน้างดงามหยดย้อย เปี่ยมล้นไปด้วยเสน่ห์

“เด็กน้อย ส่งภาพวาดของเจ้ามาให้ข้าดูหน่อยสิ”

ถูซื่อลอยตัวอยู่กลางอากาศ ท่าทางของนางงดงามยิ่ง แต่วาจาที่เอ่ยกลับเย็นชามิแพ้กัน

ราชันทมิฬแสยะยิ้มออกมา พลางหัวเราะอย่างมิใส่ใจ พร้อมกับส่ายศีรษะไปมา “จ้าวปีศาจจิ้งจอกวิญญาณ มาถึงที่นี่แล้วเจ้าควรคิดให้ดีก่อนจะพูดกับข้านะ”

“หืม ? ”

ถูซื่อมองด้วยแววตาเย็นชา แล้วพูดอย่างเดือดดาลว่า “เด็กน้อย ข้ามิชอบรังแกผู้ที่อ่อนแอ แต่การที่เจ้าอวดดีต่อหน้าข้าเช่นนี้ ดูจะกล้าเกินไปหน่อยกระมัง ? ”