บทที่ 104 แต่งงานแดนไกลกับคุณ

พ่อเซวียส่ายหน้าโบกมือปัด ถอนหายใจแล้วพูดขึ้น "พูดแบบนี้ไม่ได้หรอก......ยังไงเราติดหนี้พวกคุณเยอะเกินไป"

เมื่อพ่อเฉิงได้ยินก็ไม่พอใจ พูดขึ้นว่า "พูดแบบนี้ได้ยังไง! นายมอบลูกสาวแสนดีมาแต่งเป็นสะใภ้บ้านเรา ให้เธอลำบากอยู่บ้านเรา ต้องไปทำงานลำบากทุกวัน ฉันสิที่รู้สึกติดหนี้นาย!"

พ่อเซวียมองไปทางลูกสาว ในที่สุดก็เผยสีหน้าปลื้มใจเล็กน้อย

"ดีที่ตอนนั้นทิ้งที่อยู่บ้านเก่าให้ภรรยานาย อาหยวนเลยไปหาตามที่อยู่ เพื่อนบ้านเก่าบางคนยังอาศัยอยู่ที่นั่น บอกเขาเกี่ยวกับที่อยู่ใหม่บ้านเรา เราสองครอบครัวเลยติดต่อกันได้สักที"

พ่อเฉิงยกนิ้วโป้งให้เขา แล้วพูดขึ้น "นายให้หลิงหลิงแต่งงานตามที่สัญญาไว้ ครอบครัวเรามีความสุขขึ้นมาก! เธอเป็นลูกสะใภ้ที่ดี ดีมากจริงๆ!"

หลิวอิงหัวเราะชอบใจแล้วพูดขึ้น "ตั้งแต่หลิงหลิงแต่งงาน อาการป่วยของพ่อก็ดีขึ้นรวดเร็ว หนี้ในครอบครัวก็คืนหมดแล้ว ชีวิตดีขึ้นทุกวัน นี่ เสื้อกันหนาวกับเสื้อโค้ตตัวใหญ่ที่เธอซื้อให้เรา มันอุ่นมากเลยล่ะ!"

พ่อเฉิงพูดคล้อยตาม "ฉันก็มี! เด็กคนนี้กตัญญูกับเรา รักใคร่กับอาหยวนดี เรามีความสุขมาก! เธอทำงานหนัก แถมทำงานแปลอะไรสักอย่างด้วย ขยันหมั่นเพียรมาก ตอนกลางคืนก็ทำงานล่วงเวลา เงินที่เธอหามาอย่างลำบากก็เอามาทำแขนเทียมให้ฉัน เหล่าเซวีย พี่สะใภ้ พวกคุณสอนลูกสาวได้ดีมากเลย!"

พ่อเซวียและแม่เซวียก็ยิ้มกัน ได้ยินว่าครอบครัวฝ่ายชายยอมรับลูกสาวตนแบบนี้ ก็วางใจในที่สุด

"เธอควรทำอยู่แล้ว ถ้าเธอทำไม่ถูกต้อง พวกคุณต้องอบรมสั่งสอนให้มากๆ นะ อย่าตามใจเธอจนเหลิงเกินไป"

"ใช่ที่ไหนกัน! นิสัยดีมาก! ไม่มีใครเทียบได้!"

พ่อเซวียจับมือพ่อเฉิง แล้วพูดเสียงอ่อนโยน "เมื่อคืนฉันได้ยินหลิงหลิงบอกว่านายต้องใส่แขนเทียม ฉันดีใจมากเลย เพื่อนเอ๊ย ถึงฉันจะอยู่ห่างไกลแค่ไหน ก็ต้องมาเยี่ยมนายให้ได้"

พ่อเฉิงส่ายหน้าพูดขึ้น "ทำให้พวกนายหนักใจเลย รู้สึกเกรงใจมาก"

"พูดอะไรน่ะ!" พ่อเซวียพูด "ไม่ว่ายังไงก็ตาม เราก็ต้องมา!"

เฉิงเทียนหยวนกว่าจะพูดแทรกได้ "พ่อ แม่ พวกท่านมาตั้งไกลต้องหิวแน่เลย ผมกับหลิงหลิงจะพาพวกท่านไปพักผ่อนที่โรงแรมก่อน แล้วค่อยพาพวกท่านไปกินข้าว"

"ไม่เอา ที่นี่มีคนดูแลน้อยไม่ได้" พ่อเซวียพูด "หลิงหลิงพาเราไปก็พอ นายอยู่นี่แหละ"

หลิวอิงพูดขึ้น "ที่นี่ไม่มีอะไร พาพวกคุณไปเก็บของก่อน ที่นี่มีฉันอยู่ก็พอแล้ว คุณพยาบาลบอกว่าถ้ามีอะไรก็ไปเรียก"

ดังนั้น เฉิงเทียนหยวนจึงช่วยถือกระเป๋าเดินทางไปที่โรงแรมก่อน

ห้องข้างๆ พวกเขาถูกคนจองไปแล้ว เซวียหลิงรีบจองห้องฝั่งตรงข้ามทันที

ถือกุญแจขึ้นชั้นบน เก็บกระเป๋าเดินทางเรียบร้อย

ต่อมา เฉิงเทียนหยวนเอาอาหารให้พ่อแม่กินที่โรงพยาบาล ส่วนเซวียหลิงพาพ่อแม่เธอไปที่ร้านอาหารค่อนข้างหรูแห่งหนึ่ง บอกว่าสั่งอาหารแล้วรอพวกเขาไปกินด้วยกัน

เฉิงเทียนหยวนขายาว ไม่นานก็นำอาหารร้อนๆ มาเสิร์ฟ

จากนั้นเขาก็ไปรวมตัวกับพวกเซวียหลิง แล้วกินข้าวด้วยกัน

"ที่รัก เธอกลับไปพักผ่อนกับพ่อแม่ก่อน เธอเองก็พักผ่อนไวหน่อย คืนนี้ฉันจะอยู่เป็นเพื่อนพ่อฉัน ให้แม่ฉันกลับมานอน"

เซวียหลิงพยักหน้าตอบตกลง จากนั้นก็พาพ่อแม่กลับไปที่โรงแรม

เมื่อคืนพ่อเซวียและแม่เซวียแทบไม่ได้นอน วันนี้ก็ไปๆ กลับๆ ทั้งวัน หลังจากคุยกับเธอสักพัก ก็ล้างหน้าล้างเท้าเปลี่ยนชุดไปพักผ่อน

เซวียหลิงกล่าวฝันดีกับพวกเขา แล้วกลับไปที่ห้องตัวเอง

เวลายังไม่ค่อยดึก เธอหยิบหนังสือออกมาแปล แต่เพราะอารมณ์วันนี้ตื่นเต้นดีใจเกินไป สงบสติอารมณ์ไม่ค่อยได้ จึงทำช้ามาก

หลังจากนั้นไม่นาน ข้างนอกก็มีเสียงกุญแจเปิดประตูดังขึ้น!

เธอตกตะลึง หันไปเห็นเฉิงเทียนหยวนกลับมา

เขาส่ายหน้าอธิบายอย่างหมดหนทาง "แม่ฉันไม่ยอม บอกว่าที่นั่นไม่มีเตียง เธอตัวผอม นอนกับพ่อฉันกำลังพอดี"

เซวียหลิงถามอย่างเป็นห่วง "งั้นไม่ต้องให้น้ำเกลือแล้วสิ?"