บทที่ 105 รักพ่อแม่ดั่งขุนเขา

เช้าวันต่อมา ทั้งคู่ตื่นหกโมงกว่าตามปกติ

พ่อเซวียและแม่เซวียในห้องฝั่งตรงข้ามก็ตื่นตั้งแต่เช้า

เซวียหลิงไปเคาะประตู พบว่าพวกเขาจัดของเรียบร้อยแล้ว

แม่เซวียถามด้วยความประหลาดใจ "ลูกตื่นเร็วขนาดนี้เชียว? เมื่อก่อนตอนอยู่บ้าน ลูกเอาแต่อยากนอนต่ออีกสักนาที จะงัดยังไงก็งัดไม่ขึ้น!"

"หนูโตแล้วไงคะ!" เซวียหลิงเบ้ปากงอน "ตอนนี้ต้องไปทำงาน ต้องตื่นเช้า แต่ถ้านอนได้หนูก็อยากนอนค่ะ"

พ่อเซวียหัวเราะชอบใจพร้อมพูดขึ้น "ใช่ นี่โตแล้วจริงๆ เมื่อก่อนตอนเรียนหนังสือที่โรงเรียน มีพ่อแม่รักและปกป้อง บางครั้งลูกก็แอบขี้เกียจได้ ตอนนี้ไม่เหมือนเดิมแล้ว ลูกต้องไปทำงานหาเงิน ไปสายก็จะโดนเถ้าแก่เกลียด ลูกก็มีครอบครัว ต้องเข้าใจและใส่ใจคนในครอบครัว"

"เข้าใจแล้วค่ะ! พ่อ!" เซวียหลิงตอบรับอย่างรวดเร็ว

แม่เซวียถามด้วยเสียงอ่อนโยน "อาหยวนล่ะ? เขาตื่นแล้วใช่ไหม?"

"เขาตื่นเช้ากว่าหนูอีกค่ะ" เซวียหลิงตอบ "เขาหยิบแปรงสีฟันผ้าขนหนูไปให้พ่อแม่สามีล้างหน้าแปรงฟัน ซื้ออาหารเช้าให้พวกเรากิน เขาบอกว่า ข้างนอกหนาวเกิน ให้เราอย่าเพิ่งออกไป ดื่มน้ำร้อนอบอุ่นร่างกายสักหน่อย เขาจะมาพาพวกเราไปกินข้าวเช้าด้วยกันในภายหลัง"

แม่เซวียหัวเราะเบาๆ ด้วยความใจดี หางตาซ่อนแววตาพึงพอใจไม่ได้

"อาหยวนนี่เป็นเด็กที่รู้ประสีประสาและเอาใจใส่ตั้งแต่เด็กๆ"

พ่อเซวียดื่มน้ำร้อน แล้วพูดขึ้น "รออาหยวนมา เราค่อยออกไปกิน แล้วรีบไปโรงพยาบาล"

แม่เซวียถาม "หลิงหลิง ผ่าตัดเสร็จแล้วก็ใส่แขนเทียมได้เลยใช่ไหม?"

"ไม่ค่ะ" เซวียหลิงอธิบาย "หมอบอกว่า ตัดออกไปก่อน รอแผลหายดีแล้วค่อยใส่แขนเทียม"

แม่เซวียพยักหน้าเข้าใจทันที แล้วถามขึ้น "แขนเทียมนั่นเอาออกทีหลังได้ไหม?"

เซวียหลิงได้ยินเช่นนี้ ก็พูดเสียงทุ้ม "แขนเทียมในปัจจุบันเป็นของนำเข้าหมด เทคโนโลยีแบบนี้ในประเทศยังเทียบไม่ได้ ผอ.เซวียของโรงพยาบาลบอกว่า พวกเขามีแขนเทียมแค่สองประเภท ประเภทหนึ่งประมาณหนึ่งพันกว่าหยวน อีกประเภทหนึ่งประมาณสามพัน"

"สามพันถอดออกได้ใช่ไหม?" พ่อเซวียถาม

"ได้ค่ะ" เซวียหลิงตอบ "และมันนุ่มกว่า คล่องแคล่วกว่า เหมาะกับแขนพ่อสามีมากกว่า"

พ่อเซวียรีบพูดขึ้นทันที "งั้นควรเลือกแบบสามพัน ยิ่งจ่ายแพงของก็ยิ่งได้คุณภาพ ร่างกายคือสิ่งสำคัญมาก ห้ามประหยัดเงินเพราะมันเด็ดขาด ราคาถูกหน่อยแต่ได้ของที่ไม่เหมาะสม"

เซวียหลิงรีบอธิบาย "ฉันกับพี่หยวนปรึกษากันแล้ว เราคิดว่าต้องใช้อันราคาสามพัน แต่พ่อแม่สามีไม่ยอม! พวกเขาบอกว่า พันกว่าก็แพงมากแล้ว กลัวเราใช้เงินเยอะเกินไป"

"เงินนี้ฉันออกเอง" พ่อเซวียพูดอย่างรวดเร็ว

"ไม่ต้องหรอกค่ะ!" เซวียหลิงตอบ "หนูกับพี่หยวนเอาเงินมาเกือบพอ เราตั้งใจจะปิดบังเขา รอใส่เสร็จแล้วค่อยบอกเขา กลัวเขาไม่ให้ความร่วมมือ"

พ่อเซวียมองเธออย่างตำหนิ แล้วพูดขึ้น "พวกเธอไม่ต้องออก! มือมู่ไห่ได้รับบาดเจ็บเพราะช่วยฉันไว้ ไม่ว่ายังไงพ่อก็ต้องเป็นคนออก เงินพวกเธอเก็บไว้ดูแลสุขภาพเขาในอนาคตเถอะ ฉันออกเอง"

"พ่อ ตอนนี้หนูหาเงินเองได้แล้ว!" เซวียหลิงยิ้มพร้อมพูดขึ้น "อีกอย่าง หนูหาได้ไม่น้อยด้วยนะ!"

พ่อเซวียก็ยิ้มเช่นกัน แล้วถามกลับ "ลูกหาเงินได้มากกว่าพ่อเหรอ? ได้ไหม? โรงงานพ่อปีที่แล้วได้กำไรมาหลายแสน วันนี้ได้มากขึ้นกว่าเดิม ลูกได้เยอะกว่าพ่อไหม?"

เอ๋?!

เซวียหลิงหัวเราะไม่ออกร้องไห้ไม่ลง กอดแขนแม่อย่างงอนๆ

"แม่ แม่ดูพ่อโอ้อวดสิ! ทำเกินไปแล้ว! หนูเพิ่งเรียนจบครึ่งปีกว่าเอง อายุหนูยังไม่ถึงยี่สิบเอ็ด พ่ออายุห้าสิบกว่าแล้ว มันเทียบได้เหรอ? ไม่ยุติธรรมเลย!"

พ่อเซวียกับแม่ก็หัวเราะกันฮ่าๆ