บทที่ 107 เค้กในอนาคต

ผอ.เซวียเป็นคนใหญ่คนโตที่มีอำนาจบารมีมากที่สุดในแผนกกระดูก เขาสั่งทีเดียว ผู้ใต้บังคับบัญชาทุกคนก็ทำตาม

หลังจากผ่าตัดเสร็จ พ่อเฉิงก็ถูกจัดเข้าไปในห้องผู้ป่วยขนาดใหญ่มีฮีตเตอร์ ข้างๆ มีเตียงว่างอีกเตียง เก้าอี้โซฟายาวอีกตัว มีโต๊ะสี่เหลี่ยมสองตัว ทั้งกว้างขวางและสว่าง

เฉิงเทียนหยวนรู้ว่าพ่อตาเป็นคนเตรียมให้ ในใจรู้สึกซาบซึ้งมาก ไม่รู้จะพูดอะไร

เขามองพ่อที่ยังสลบอยู่บนเตียง แล้วพูดเบาๆ กับเซวียหลิงว่า "ที่รัก ผอ.เซวียกับพ่อแม่เธอไปกินข้าวเที่ยงกันแล้ว ฉันกลับไปโทรหาอาหมินที่โรงแรมก่อนนะ เดี๋ยวไปเอาอาหารมา เรากินกับแม่ที่นี่"

เมื่อเซวียหลิงได้ยินก็เดาได้ว่าเขาจะไปยืมเงินเฉินหมิน จึงรีบดึงมือเขาไว้

"พี่หยวน พี่ไม่ต้องไปยืมแล้ว"

จากนั้น เธอก็เล่าสิ่งที่พ่อตัวเองพูดในตอนเช้าให้เขาฟัง

เฉิงเทียนหยวนเผยสีหน้าไม่ดี พูดขึ้นเสียงต่ำ "น้ำใจของพ่อตา ฉันเข้าใจได้ แต่ยังไงมันก็เป็นเงินจำนวนมาก ให้เขาจ่ายหมดเลยไม่ได้ ตอนนี้เรายังมีเงินเหลือ ฉันไปยืมมาอีกนิดก็เพียงพอแล้ว"

เซวียหลิงกดมือเขาไว้ แล้วอธิบาย "พี่หยวน พี่ฟังเขาดีกว่า ในปีที่ผ่านมาพ่อฉันรู้สึกผิดมาตลอด กังวลใจเกี่ยวกับแขนพ่อเราตลอดเลย เมื่อก่อนเขาไม่มีเงิน ตอนนั้นฝีมือแพทย์ก็ไม่ก้าวหน้าเหมือนตอนนี้ เลยจำเป็นต้องยอมแพ้ ปีที่ผ่านมาเขาหาเงินได้เยอะ อยากให้เราให้โอกาสเขา ให้เขาได้ใช้เงินช่วยรักษาแขนพ่อพี่ ให้เขาไม่ต้องรู้สึกผิดมาก"

เฉิงเทียนหยวนฟังจบ ก็ยังรู้สึกไม่ดี

"ไม่งั้น......ฉันออกครึ่งหนึ่ง พ่อตาออกครึ่งหนึ่งได้ไหม?"

"ไม่โอเค" เซวียหลิงยิ้มแล้วพูดขึ้น "พ่อแม่ฉันมีฉันเป็นลูกสาวคนเดียว ต่อไปเงินของพวกเขาก็จะเป็นมรดกของเรา เราเป็นครอบครัวเดียวกัน พี่ไม่ต้องทะเลาะกันหรอกว่าใครออกเยอะออกน้อย พวกท่านมอบแก้วตาดวงใจล้ำค่าที่สุดให้พี่ด้วยซ้ำ นับประสาอะไรกับเงินไม่กี่พันหยวน!"

เฉิงเทียนหยวนเม้มปากหัวเราะเสียงทุ้ม แล้วพยักหน้า

"โอเค งั้นเชื่อฟังพ่อตา"

เขาจับมือเธอเงียบๆ พูดเสียงทุ้มต่ำ "พวกท่านมอบลูกสาวล้ำค่าที่สุดให้แก่ฉัน ต่อไปฉันต้องกตัญญูกับพวกเขาให้ดี กตัญญูกับพวกเขาเหมือนพ่อแม่ฉันเอง"

เซวียหลิงฟังแล้วในใจก็อบอุ่น พูดขึ้นเสียงทุ้ม "ต้องพูดจริงทำจริงนะ! ฉันจะคอยตรวจสอบ!"

เฉิงเทียนหยวนหัวเราะเบาๆ ด้วยความรักใคร่ กำชับให้เธอเฝ้าพ่อแม่ แล้วหันหลังรีบเดินออกไป

ภายในห้องผู้ป่วยมีฮีตเตอร์ สภาพแวดล้อมกว้างขวางและดี เซวียหลิงและหลิวอิงถอดเสื้อโค้ตออก แล้วนั่งคุยกันที่เก้าอี้โซฟา

หลังจากนั้นสักพัก เฉิงเทียนหยวนก็นำอาหารร้อนๆ มา

ใบหน้าหล่อและมือของเขาหนาวแข็งจนแดงไปหมด บนเส้นผมก็มีเกล็ดหิมะนิดหน่อย

เซวียหลิงรีบเปิดฮีตเตอร์ แล้วพูดขึ้น "รีบมาข้างหน้าเป่า"

หลิวอิงรับอาหารมา ถามขึ้นอย่างอดไม่ได้ "ข้างนอกหนาวมากสินะ? หิมะตกอีกแล้วเหรอ?"

"ครับ!" เฉิงเทียนหยวนถูมือ แล้วพูดขึ้น "ในนี้มีฮีตเตอร์ อุ่นมากเลย แต่ข้างนอกหิมะตกหนัก กำลังปลิวว่อนอยู่"

หลิวอิงกังวลอย่างช่วยไม่ได้ ถามขึ้น "หลิงหลิงอ่า พ่อแม่เธอสวมเสื้อผ้าเยอะหรือเปล่า?"

เซวียหลิงยิ้มแล้วตอบ "แม่ไม่ต้องกังวลนะคะ ผอ.เซวียมีรถของตัวเอง พาพวกเขาออกไป ขับรถตัวเองไม่กลัวลมพัดหรือฝนตก หิมะตกก็ไม่กลัว ถ้าไม่ใช่หิมะที่หนาจัด ก็ไม่มีปัญหาค่ะ"

เฉิงเทียนหยวนพูดขึ้น "ไม่หรอกครับ หิมะที่นี่จะตกหนักแค่ไหน หนาสุดก็ไม่เกินหนึ่งฟุต"

หลิวอิงวางใจ ยิ้มแล้วพูดขึ้น "มีรถนี่ดีจัง!"

เซวียหลิงยิ้มแย้มพูดขึ้น "แม่ รอฉันกับพี่หยวนหาเงินได้เยอะๆ จะซื้อรถคันใหญ่สักคัน พาแม่กับพ่อออกไปเที่ยวกัน"

"ดีๆๆ!" หลิวอิงหัวเราะชอบใจพร้อมตอบรับ

ถึงแม้ไม่รู้ว่าเป็นไปได้หรือไม่ แต่ฟังแล้วในใจก็มีความสุขมาก