บทที่ 109 เพื่อนเล่น

หลิวอิงที่อยู่ข้างๆ ดึงเฉิงเทียนหยวนไปที่มุม

"อาหยวน ก่อนหน้านี้พยาบาลหยิบบิลค่าใช้จ่ายอะไรสักอย่างมา แม่ก็ดูไม่เข้าใจ แล้วครอบครัวลูกสะใภ้ก็หยิบเงินกองใหญ่ออกมาจากกระเป๋าข้างตัว เดินตามพยาบาลไป"

เฉิงเทียนหยวนเข้าใจแล้ว อธิบายว่า "พ่อตาเขายืนกรานว่าจะจ่ายทุกอย่างให้พ่อครับ"

"ได้ยังไง?!" หลิวอิงกลืนน้ำลาย แล้วพูดด้วยความตกใจ "นั่นมันเงินจำนวนมาก! ดูท่าทางเหมือนจะหลายพันเลย! แม่......แม่ไม่เคยเห็นเงินเยอะขนาดนี้มาก่อน! คุณพยาบาลยังบอกอีกว่าถ้าเกินก็จะเอามาทอน ถ้าไม่พอค่อยจ่ายเพิ่ม"

เฉิงเทียนหยวนพูดเสียงทุ้ม "พ่อตายืนกรานมาก ให้ผมกับหลิงหลิงไม่ต้องยุ่ง"

"ไม่ดีเลย......" หลิวอิงไม่ใช่คนที่ชอบโลภและเอาเปรียบคนอื่น พูดขึ้นว่า "ถ้าพ่อของลูกรู้เข้า เขาต้องไม่เอาแน่ๆ"

เฉิงเทียนหยวนคิด แล้วพูดขึ้น "หลิงหลิงบอกว่า พ่อตาแค่อยากให้แขนพ่อดีขึ้น ความรู้สึกผิดในใจเขาจะได้ลดลงบ้าง เธอบอกอีกว่า เธอเป็นลูกสาวคนเดียวในบ้าน ต่อไปเงินในบ้านก็จะเป็นของเธอ ให้ผมไม่ต้องคิดเล็กคิดน้อย"

หลิวอิงยังคงกังวลมาก พูดขึ้นเสียงทุ้ม "พวกเขาให้ลูกแต่งงานกับหลิงหลิงได้ ฉันกับพ่อของลูกก็พอใจมากแล้ว"

เฉิงเทียนหยวนลูบไหล่เธอเบาๆ แล้วพูดปลอบ "แม่ แม่ก็สบายใจได้ไม่ต้องกังวล ต่อไปผมกับหลิงหลิงจะกตัญญูต่อพ่อตาและแม่ยายให้เต็มที่ แล้วก็นอกจากการผ่าตัดของพ่อในครั้งนี้ ผมจะไม่เอาเปรียบอีก"

หลิวอิงพูดเสียงทุ้ม "ลูกมีแผนการตลอด ลูกจัดการตามสมควรแล้วกันนะ!"

......

ตอนเที่ยงวันนั้น เฉิงเทียนหยวนออกไปเอาอาหารร้อนๆ เข้ามา

หลังจากพ่อเซวียและแม่เซวียกินอิ่มแล้ว ผอ.เซวียที่ไม่ต้องเข้าเวรในตอนบ่ายก็รับไป

เซวียหลิงฉวยโอกาสตอนพ่อแม่ไม่อยู่ แอบถามเฉิงเทียนหยวนว่ามีรูปน้องสาวไหม

"พ่อฉันรู้จักคนเยอะ ให้เขาเอาไปช่วยตามหา แบบนี้ดีกว่าเราไปตามหาเองแบบไม่รู้อะไรเยอะเลย!"

เฉิงเทียนหยวนเห็นด้วยอย่างรวดเร็ว อธิบายว่า "มาที่นี่ชั่วคราว ไม่ได้เอารูปอะไรมาด้วยเลย แต่ที่บ้านเก่ามี เธอเคยถ่ายหนึ่งรูปตอนปีใหม่ ติดไว้ที่หัวเตียงเธอ"

"งั้นรอกลับไป เราเอาไปส่งให้พ่อฉัน" เซวียหลิงพูด

เฉิงเทียนหยวนพยักหน้า

หลังจากพ่อเฉิงผ่าตัดก็ค่อนข้างอ่อนแอ เวลาที่ได้สติไม่นาน ในห้องอบอุ่นมากพอ เขานอนหลับเป็นอย่างดี

ส่วนหลิวอิงกำลังงีบหลับ เฉิงเทียนหยวนกับเซวียหลิงแบ่งโต๊ะสี่เหลี่ยมกันคนละโต๊ะ คนหนึ่งทำงานแปล คนหนึ่งคัดลอกงานฉบับสมบูรณ์

พลบค่ำวันนั้น พ่อแม่ตระกูลเซวียก็กินข้าวกันข้างนอก กว่าจะกลับมาก็ตอนค่ำ

"จือหลันพาเราไปแช่น้ำพุร้อน น้องสะใภ้ก็มาด้วย กินอิ่มเสร็จค่อยกลับ ได้ยินว่านี่คืออาหารขึ้นชื่อของที่นี่ เราซื้อมาบางส่วน อาหยวน นายหยิบออกมาแบ่งกินกันสิ"

เซวียหลิงกินคุกกี้นิ่มอย่างสุขใจ แล้วถามขึ้น "อาจือหลันได้พูดไหมคะว่าหลังผ่าตัดจะกินได้ตอนไหน? เมื่อกี้คุณพยาบาลเอาขวดน้ำเกลือไปเก็บแล้ว คืนนี้ไม่ต้องให้น้ำเกลือค่ะ"

พ่อเซวียตอบ "ตอนมาตรวจผู้ป่วยตอนเช้าบอกว่า พรุ่งนี้กินอาหารอ่อนๆ ได้แล้ว วันมะรืนกินอาหารบำรุงได้ ต้มซุปกระดูกอะไรพวกนั้น"

เฉิงเทียนหยวนคิด แล้วพูดขึ้นอย่างอดไม่ได้ "ข้างนอกมีแต่ของเผ็ดๆ ไม่รู้ว่าทำเองได้ไหม?"

"แต่ที่นี่ไม่มีไฟนะ!" เซวียหลิงเอ่ยเตือน

พ่อเซวียพูดขึ้น "ไม่เป็นไร พรุ่งนี้ถามจือหลันดู"

วันต่อมาผอ.เซวียมาตรวจผู้ป่วยแต่เช้า ได้ยินพวกเขาพูดแบบนี้ ก็รีบควักกุญแจให้เซวียหลิงทันที

"ตึกใหญ่สีฟ้าด้านหลังตึกใหญ่ทดลองเป็นหอพักเจ้าหน้าที่โรงพยาบาล ห้อง 301 ชั้นสองเป็นห้องชุดขนาดเล็ก เป็นหอพักที่โรงพยาบาลมอบให้อาเมื่อสองสามปีก่อน ปีที่แล้วอาสะใภ้เธอไปต่างจังหวัดหนึ่งเดือน อาขี้เกียจกลับบ้านคนเดียว ก็อยู่หอพักนั้นนั่นแหละ ด้านในมีอุปกรณ์เครื่องครัวสำเร็จรูป จัดเก็บไว้ด้านหลัง พวกเธออยากกินอะไรก็ทำได้เลย อาไม่ได้อยู่ที่นี่แล้ว วางไว้ก็เสียดาย"

เซวียหลิงรับมา แล้วรีบกล่าวขอบคุณ "อาคะ ขอบคุณนะคะ! งั้นหนูไม่เกรงใจแล้ว อาไม่ต้องห่วง เราจะช่วยอาทำความสะอาดหอพักเองค่ะ"