บทที่ 11 หาบ้าน

เมื่อผอ.หลิวพูดถึง "รองผอ." สีหน้าทุกคนก็คลุมเครือ รอยยิ้มก็จางหายไป

เซวียหลิงสังเกตทันที เดาว่ามนุษยสัมพันธ์ของรองผอ.าคนนี้คงไม่ค่อยดี แอบจำไว้ในใจ

ผอ.หลิวให้เพื่อนร่วมงานฝ่ายบุคคลพาเธอไปลงทะเบียนเข้าทำงาน เซวียหลิงฉวยโอกาสไปทำงานวันนั้นเลย ทำความคุ้นเคยกับเพื่อนร่วมงานและการทำงานก่อน

หลังจากโต๊ะทำงานจัดอย่างเหมาะสมแล้ว หวังชิงก็เอาข้อมูลคอลัมน์ภาษาอังกฤษทั้งหมดส่งให้เธอ เพราะคอลัมน์มันใหม่มาก ทำได้แค่ไม่กี่สัปดาห์ ข้อมูลจึงไม่เยอะ ไม่นานก็ส่งครบอย่างรวดเร็ว

สำนักพิมพ์รับผิดชอบเรื่องอาหารกลางวัน เริ่มกินข้าวกันตอนสิบสองโมงตรง

ยามเฝ้าประตูและคุณป้าแม่ครัวต่างยกหม้อใบใหญ่ มอบกล่องข้าวอะลูมิเนียมสองกล่องให้ทุกคน กล่องหนึ่งใส่ข้าว อีกกล่องหนึ่งใส่ผักและเนื้อ จำนวนอาหารก็หลากหลายมาก

เซวียหลิงกินอาหารได้ไม่เยอะ จึงกินเหลือเยอะมาก

หวังชิงข้างๆ เตือนเธอด้วยความหวังดี พูดขึ้นเสียงทุ้ม "นี่เป็นสวัสดิการที่สำนักพิมพ์มอบให้ ทุกคนได้เยอะเท่ากัน ผู้หญิงกินข้าวได้น้อย ปกติกินไม่หมด หลายๆ คนก็เอาที่กินเหลือกลับไป ตอนเช้าที่คุณป้ามาเสิร์ฟน้ำร้อนค่อยเก็บกล่องข้าวกลับไป ไม่เสียเวลา"

เซวียหลิงจำเอาไว้ ยิ้มแล้วพูดขึ้น "งั้นฉันเหลือลูกชิ้นกับเนื้อตากบางส่วน กินเนื้อเยอะเกินไปจะอ้วนง่าย"

อยู่ได้กันมาสองสามวัน เธอพบว่าเฉิงเทียนหยวนประหยัดมากเกินไป สามมื้อไม่ยอมกินเนื้อเลย เคยกินข้าวกับเขาสองสามครั้ง อาหารหลักจะเป็นมังสวิรัติ

ถ้าซื้อให้เขากินตรงๆ เขาต้องไม่เอาแน่ ถ้าเป็นอาหารกลางวันที่กินเหลือ เขาประหยัดขนาดนั้นต้องกลัวเสียดาย และคงไม่ปฏิเสธ

คิดถึงตรงนี้ ในใจเธอก็แอบดีใจ

หลังจากพักเที่ยงหนึ่งชั่วโมงครึ่ง งานตอนบ่ายก็เริ่ม

เซวียหลิงเรียนจบเอกภาษาอังกฤษ คุ้นเคยกับวิชาเฉพาะทางนี้ อ่านคอลัมน์หลายฉบับจบอย่างรวดเร็ว และพิมพ์สรุปหนึ่งฉบับ

เมื่อยุ่งก็จะลืมเวลาง่าย แวบเดียวก็สี่โมงครึ่งแล้ว เหล่าเพื่อนร่วมงานก็ทยอยกันเลิกงาน

หลิวซินยิ้มแล้วอธิบาย "ตอนเช้าทำงานแปดโมง ภายในสิบนาที อย่าสายเกินปกติก็ไม่มีปัญหา ตอนเที่ยงพักเที่ยงหนึ่งชั่วโมงครึ่ง ตอนบ่ายเลิกงานห้าโมง ถ้างานไม่เสร็จก็ต้องตามให้ทัน ต้องทำงานล่วงเวลา วางแผนด้วยตัวเอง"

เซวียหลิงพยักหน้าจำเอาไว้ และเก็บของเลิกงานตามไป

ปีที่แล้วในอำเภอเริ่มมีรถประจำทางวิ่งรอบเมือง แต่มีถนนแค่สามเส้นทาง เซวียหลิงเพิ่งมาเยือนเป็นครั้งแรก ยังไม่ค่อยเข้าใจ

หวังชิงเป็นคนพื้นที่ เลิกงานนั่งรถประจำทางทุกวัน ได้ยินว่าเธออยู่โรงแรมละแวกสหกรณ์ร้านค้า ก็บอกเธอว่าต้องนั่งรถประจำทางสายสาม

"สิบกว่านาทีแล้ว ทำไมรถประจำทางยังไม่มา?" เซวียหลิงพึมพำอย่างร้อนใจ

อำเภอมีขนาดไม่ใหญ่ ดูเหมือนว่าต้องซื้อจักรยานสักคัน จะได้ใช้ตอนไปทำงานและเลิกงานได้ เวลาที่รอรถประจำทางมันนานเกินไป มันเสียเวลามาก

หวังชิงยิ้มเล็กน้อยพูดขึ้น "แค่ทำตัวให้ชิน ที่นี่ไม่ใช่เมืองใหญ่เหมือนเมืองหลวง จริงสิ ต่อไปคุณต้องเช่าบ้านใช่ไหม?"

เซวียหลิงตอบ "ใช่ สำนักพิมพ์ไม่มีหอพัก ฉันตัดสินใจว่าจะหาดูแถวๆ นี้"

หวังชิงคิดสักพักแล้วพูดขึ้น "ไม่กี่วันก่อนเพื่อนฉันไปกินข้าวตรงถนนซงหมิงข้างหน้านี้ เห็นข้างๆ ร้านอาหารมีบ้านสองหลังติดป้ายให้เช่าอยู่ คุณลองไปดูได้นะ"

"ถนนซงหมิงเหรอ? ได้เลย! ขอบคุณนะ!" เซวียหลิงยิ้ม

หวังชิงยิ้มเขินอายเล็กน้อย แล้วเตือนเสียงทุ้ม "แต่บ้านนั้นใหญ่มาก น่าจะไม่ถูกนะ ถ้าใหญ่เกิน คุณก็หาคนมาแชร์ห้องได้"

ดวงตาสวยของเซวียหลิงฉายแววประกาย และซ่อนมันไว้อย่างรวดเร็ว

เฉิงเทียนหยวนอาศัยในหอพักชั้นบนของสหกรณ์ร้านค้า ก่อนหน้านี้ได้ยินแม่สามีพูดว่า พวกผู้ชายอาศัยในห้องเดียวกัน มันแออัดมาก เรื่องสุขอนามัยก็ไม่ดีมากๆ

แต่เพราะประหยัดเงิน เขาจึงไม่อยากเช่าบ้านข้างนอก ก่อนออกมาแม่สามีเตือนเธอว่า ถ้าเธออยากไปทำงานด้วยกัน คู่รักหนุ่มสาวเช่าบ้านเล็กๆ ข้างนอกดีกว่า หนึ่งคือสามมื้อดูแลกันทั่วถึง สองคือชีวิตจะได้ดีขึ้นหน่อย

นี่อาจจะเป็นความคิดที่ดี!

ผ่านไปสักพักใหญ่ รถประจำทางก็มาในที่สุด

เซวียหลิงรีบขึ้นรถ มาถึงโรงแรมก็ประมาณห้าโมงครึ่ง

เฉิงเทียนหยวนหลังเลิกงานก็ยืมรถจักรยานเพื่อนร่วมงาน ขี่มาโรงแรมด้วยความดีใจ

เคาะประตูไม่มีใครตอบสนอง ก็หยิบกุญแจเปิดประตูเข้าไป ภายในห้องเงียบสงัด