บทที่ 110 ความเศร้าของการจากลา

พ่อเฉิงมักรู้สึกเกรงใจ พูดกับพ่อเซวียว่า "นายทำธุรกิจยุ่งมากแน่ๆ ออกมาตั้งหลายวันได้ยังไง! ที่นี่ไม่มีอะไรเลย พวกคุณควรกลับไปทำงานได้แล้ว"

พ่อเซวียงานยุ่งจริงๆ นั่นแหละ แต่เขาไม่อยากไป

"มู่ไห่ อีกสองวันรอให้นายใส่แขนเทียม ใช้มือหยิบของได้แล้ว เราค่อยไปก็ยังไม่สายหรอก"

แม่เซวียพูดด้วยเสียงอ่อนโยน "ใช่ หาเงินทุกวัน ทำงานยุ่งทุกวัน ขาดแค่ไม่กี่วัน ลูกน้องเขามีไม่น้อย เขาออกมาไม่กี่วัน โรงงานก็ไม่ได้ปิดทำการ ไม่เป็นไรหรอก"

วันที่ใส่แขนเทียม ทุกคนเครียดกันมาก โชคดีที่เหมาะมาก

ภายใต้คำแนะนำของผอ.เซวียเอง พ่อเฉิงเริ่มชินกับการขยับแขนเทียมหยิบสิ่งของอย่างช้าๆ

วันแรกยังไม่มีการพัฒนา วันที่สองเขาสามารถควบคุมการหยิบของขึ้นมาได้แล้ว ภาพนั้นทำให้พ่อเซวียน้ำตาไหลทันที

พ่อเซวียรู้สึกวางใจในที่สุด เก็บกระเป๋าเดินทางวางแผนจะนั่งเครื่องบินกลับเมืองหลวง

"จือหลันขับรถไปซื้อตั๋วให้พวกเรา บอกว่าเป็นเที่ยวบินบ่ายสามพรุ่งนี้ ถึงสนามบินก่อนบ่ายโมงก็พอ เรากินข้าวเที่ยงเสร็จ จือหลันจะไปส่งเราที่สนามบิน"

เซวียหลิงกอดแขนแม่เซวีย ในใจเต็มไปด้วยความอาลัยอาวรณ์

"แม่......"

แม่เซวียก็อาลัยอาวรณ์ลูกสาวเช่นกัน ตาแดงไปชั่วขณะหนึ่ง

"ลูกมีเวลาว่างก็โทรหาพวกเรา รอวันหยุดปีใหม่ พาพ่อแม่สามีไปเยี่ยมเราด้วยกัน"

"ได้ค่ะ!" เซวียหลิงตอบรับ เช็ดน้ำตาอย่างไม่เต็มใจเงียบๆ

คืนวันนั้น หลิวอิงอยู่เป็นเพื่อนพ่อเฉิงที่ห้องผู้ป่วย ส่วนเฉิงเทียนหยวนและเซวียหลิงนอนที่โรงแรม

เธอพลิกตัวไปมา จนถึงกลางดึกก็ยังนอนไม่หลับ

เฉิงเทียนหยวนหลับไปได้ครึ่งเดียว พบว่าในอ้อมกอดว่างเปล่า ตื่นขึ้นมาด้วยความงัวเงีย เห็นเซวียหลิงเบิกตากว้าง ดูไม่ง่วงเลยสักนิด

"ที่รัก เป็นอะไรเหรอ?"

เซวียหลิงตกตะลึง รีบส่ายหน้า

"เปล่า นอนต่อเถอะ"

เฉิงเทียนหยวนกอดเธอไว้ในอ้อมแขน เอาคางเกยศีรษะเธอ

"ไม่อยากให้พ่อตาแม่ยายไปใช่ไหม? หืม?"

เขาเดาได้แม่นยำเกินไปแล้ว ประโยคเดียวพูดตรงใจเลย

เซวียหลิงถอนหายใจเบาๆ แล้วถูที่คอเขา

"......ใช่"

ชาติที่แล้วเธอโง่เกินไปจริงๆ หลีกหนีจากพ่อแม่ตัวเองตั้งหลายปี

เธอไม่มีทางจินตนาการได้เลยว่าช่วงปีนั้นพวกเขาเป็นห่วงตน คิดถึงตนมากแค่ไหน......

เธอเสียใจ เสียใจมากจริงๆ

ในชาตินี้ เธอต้องไม่โง่ และเอาแต่ใจแบบนั้นอีก

เธอต้องกตัญญูพ่อแม่ให้ดี พยายามอยู่กับพวกเขาให้มากที่สุด ปรนนิบัติรับใช้ ให้พวกเขามีความสุขอยู่ด้วยกันพร้อมหน้า

เฉิงเทียนหยวนจูบเส้นผมเธอ แล้วพูดเสียงอ่อนโยน "ฉันจะไปเยี่ยมพวกท่านกับเธอ รอพวกท่านอายุมากขึ้นอีกนิด เราไปรับพวกท่านมาอยู่กับเรา หรือไม่ก็เราย้ายไปอยู่กับพวกท่าน ถึงตอนนั้นพวกท่านสี่คนจะได้เล่นไพ่นกกระจอกกัน!"

เซวียหลิงอดไม่ได้ที่จะจินตนาการถึงภาพแห่งความสุขนั้น แล้วยิ้มดีใจ

เฉิงเทียนหยวนพูดขึ้นอีก "รอเราหาเงินได้ จะสร้างบ้านหลังใหญ่ แล้วสองครอบครัวก็สร้างครอบครัวใหญ่หนึ่งครอบครัว ถึงตอนนั้นเราจะได้เจอพ่อแม่เธอทุกวัน ฉันก็ได้เจอพ่อแม่ทุกวันด้วย พอผู้ใหญ่เป็นอะไรขึ้นมา เราก็จะได้รู้ทันที ตอนนั้นเราสร้างลานบ้านใหญ่ๆ พวกผู้ใหญ่จะได้เดินเล่นในลานบ้าน ทำสวนดอกไม้สวนผัก พวกเขาจะได้ปลูกผักและดอกไม้ต่างๆ ......"

เซวียหลิงฟังไปฟังมา ก็ผล็อยหลับไปโดยไม่รู้ตัว

วันต่อมาเธอตื่นจากเตียงอุ่น พบว่าข้างกายว่างเปล่า ฮีตเตอร์ที่อยู่ด้านข้างก็ส่งเสียงหึ่งๆ

เธอรีบสวมเสื้อผ้าแล้วลุกขึ้น พบว่าเป็นเวลาเก้าโมงกว่าแล้ว!

เธอล้างหน้าแปรงฟันไปเคาะประตูห้องตรงข้าม

เฉิงเทียนหยวนกำลังช่วยพ่อเซวียและแม่เซวียเก็บกระเป๋าเดินทาง ขณะพูดคุยกันอยู่

พ่อเซวียแซวที่เธอนอนดึกเกินไป และจงใจจ้องเขม็งเธอ

เฉิงเทียนหยวนรีบเอ่ยปากอธิบาย "เมื่อคืนเธอนอนดึกมาก ในใจไม่อยากให้พ่อแม่ไป เลยนอนไม่หลับครับ"