บทที่ 113 ซื้อขายที่ดิน

“ที่ดินแพงไม่แพงจะดูราคาไม่ได้ ต้องดูรายละเอียดเกี่ยวกับทำเล” เซวียหลิงเคลื่อนไหวดวงตา

บนตัวเฉิงเทียนหยวนยังมีเกล็ดหิมะ สะบัดมันออก แล้วรินน้ำร้อนหนึ่งแก้วดื่มช้าๆ

เขาไม่ได้อยู่กินข้าวเที่ยงที่หมู่บ้าน หลังจากคุยกับผู้ใหญ่บ้านเสร็จ ก็กลับสถานีรถแล้วกลับมา

ขณะนี้เป็นเวลาประมาณบ่ายสองแล้ว แม่เฉิงได้ยินเขาบอกว่ายังไม่ได้กินข้าวเที่ยง ก็รีบลงไปข้างล่าง

เซวียหลิงเป็นห่วงว่าเขาจะหิวเกินไป หันหลังจะไปหาของให้เขากินรองท้องก่อน

“ภรรยา ไม่ต้องหรอก” เฉิงเทียนหยวนพูด “เธอให้ฉันซื้อขนมเค้กไปที่หมู่บ้าน ฉันกินไปแล้วชิ้นหนึ่ง ตอนนี้ยังไม่ค่อยหิว”

เซวียหลิงยังคิดเรื่องครอบครัวเฉิงเปียวขายบ่อปลาอยู่ จึงถามขึ้นอย่างอดไม่ได้ “มันอยู่ตรงไหนของหมู่บ้านพวกคุณเหรอ? ถ้าติดมุมหุบเขาจะเพิ่มมูลค่ายาก ต้องติดถนนหมู่บ้านพวกคุณหรือไม่ก็ถนนจังหวัดข้างนอก พื้นที่ขนาดใหญ่มูลค่าสูงแบบนั้น จะทำเงินได้ต้นทุนคืนกลับไวมาก”

ในครั้งนี้ตอนแรกเตรียมเงินสามพันกว่าหยวนเข้าอำเภอเมืองเพื่อผ่าตัดให้พ่อสามี ใครจะไปรู้ว่าคุณพ่อมาช่วยจ่ายค่าพยาบาลทั้งหมดเลย

ไม่ใช่แค่นี้ ชายชรายังยัดเงินมาอีกหนึ่งพันหยวนเพื่อบำรุงพ่อสามีในภายหลัง และค่าพักโรงแรม ค่าตั๋วรถไปกลับและค่าอาหารพวกเขาใช้ไปเพียงสี่ร้อยกว่าหยวนเท่านั้น

นับๆ ดูแล้ว ยังมีอีกห้าร้อยกว่าหยวน!

เมื่อคืนเฉิงเทียนหยวนคืนเงินที่เธอนำออกมาก่อนหน้านี้ ให้เธอเก็บไว้อย่างระมัดระวัง

เธอนับอย่างละเอียด ที่ตัวยังมีอีกสี่พันสองร้อยหยวน

เงินเก็บเอาไว้ไม่ได้ลงทุน มันก็จะมีมูลค่าเท่าเดิมเสมอ ถ้าลงทุนถูกต้อง ก็ทำให้เงินมีมูลค่าสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว เงินสร้างเงิน ก็ยิ่งสร้างเงินไปเรื่อยๆ

ดังนั้น ตราบใดที่มีสถานที่คุ้มค่าในการลงทุน เธอก็ต้องฉวยโอกาสซื้อเอาไว้

เฉิงเทียนหยวนหรี่ตาคิด แล้วตอบ “เขาเหมือนจะมีที่แถวๆ ถนนจังหวัด เขาซื้อคนอื่นมา เหมือนมีสิบกว่าไร่ ทำเป็นบ่อปลาหมดเลย เพราะตรงนั้นมีสายน้ำ เขาเอาน้ำจากตรงนั้นไปเลี้ยงปลา”

“แน่ใจเหรอ?” เซวียหลิงถาม “บอกว่าหลายสิบไร่ไม่ใช่เหรอ? ที่เหลืออยู่ตรงไหน?”

เฉิงเทียนหยวนส่ายหน้า แล้วอธิบาย “เรื่องนี้ฉันก็ไม่ค่อยแน่ใจ เขาทำบ่อปลาช่วงสองสามปีมานี้ ช่วงปีนี้ฉันอยู่ที่อำเภอตลอด ไม่ค่อยได้ติดต่อกับเขา เลยรู้อะไรไม่มาก”

“พ่อแม่ต้องรู้แน่ๆ” เซวียหลิงพูด

เฉิงเทียนหยวนเชิดคางขึ้นเล็กน้อย แล้วเลิกคิ้วถาม “ทำไม? เธออยากซื้อที่อีกเหรอ?”

เขาเดาได้นานแล้วว่าภรรยาตัวน้อยของเขาชอบซื้อที่ หลังมีประสบการณ์จากที่ดินริมแม่น้ำของสหายอาหู่ เขาก็เริ่มใจเต้น

เซวียหลิงหัวเราะคิกคัก พูดขึ้น “ตอนนี้ยังมีเงินเหลือนิดหน่อย ถ้ามีพื้นที่ที่เพิ่มมูลค่าได้ ก็ซื้อไว้เถอะ!”

เฉิงเทียนหยวนยืนขึ้นมา แล้วพูดขึ้น “ฉันลงไปกินบะหมี่ แล้วเดี๋ยวถามพ่อแม่ดู”

เขาลงมาชั้นล่าง เลี้ยวเข้าห้องครัว

พ่อเฉิงกำลังเด็ดผัก สองมือปรับตัวได้ดีขึ้นเรื่อยๆ กำลังคุยกับแม่เฉิงด้วยใบหน้ายิ้มแย้มเต็มเปี่ยม

เฉิงเทียนหยวนแอบดีใจ

หลังจากใส่แขนเทียม พ่อสดใสร่าเริงขึ้นมากกว่าเดิมมากอย่างเห็นได้ชัด ใบหน้ามีความมั่นใจเพิ่มขึ้น รอยยิ้มก็เริ่มเพิ่มขึ้นด้วย

ส่วนแม่เฉิงกำลังต้มบะหมี่ ถามเขาเกี่ยวกับสถานการณ์บ้านที่หมู่บ้าน พร้อมหยิบบะหมี่ขึ้นมาวางไว้บนโต๊ะ

“เสร็จแล้ว รีบกินสิ!”

เฉิงเทียนหยวนกิน ขณะที่คุยกับพ่อเฉิงแม่เฉิงไปด้วย เปิดเผยสิ่งที่ผู้ใหญ่บ้านพูดให้พวกเขาได้รับรู้โดยเฉพาะ

พ่อเฉิงและแม่เฉิงประหลาดใจสุดขีด!

“ที่ดินรกร้างทางเข้าหมู่บ้าน——มีคนจะเอาไปใช้จริงๆ เหรอ? ที่ไหน? ใครอ่ะ?”

เฉิงเทียนหยวนตอบ “เป็นคนจากตัวเมือง ต้องการสร้างโรงงานใหญ่ครับ”

พ่อเฉิงยิ้มขมขื่น แล้วพูดขึ้น “เราขายไวเกินไป”