บทที่ 114 คนน่ารังเกียจ

เรื่องที่ครอบครัวเฉิงเปียวซื้อที่ขุดบ่อปลา เฉิงเทียนหยวนไม่ค่อยรู้เรื่อง

“หลักๆ ที่ดินของเขาอยู่ที่ไหนครับ? ผมจำได้ว่าที่ดินสิบกว่าไร่ที่อยู่ไม่ไกลจากลำธารทางเข้าหมู่บ้านเราเป็นของเขาหมดเลยใช่ไหม?”

พ่อเฉิงพยักหน้า แล้วอธิบาย “ไม่ใช่แค่นั้น ละแวกลำธารยืดไปถึงไหล่เขาเป็นของครอบครัวเขาหมดเลย อย่างน้อยก็สามสิบกว่าไร่”

หลิวอิงรีบถาม “ที่ดินนั้นไม่อยู่ในขอบเขตเวนคืนที่ดินเหรอ?”

เฉิงเทียนหยวนตอบ “ผู้ใหญ่บ้านบอกว่าเป็นส่วนหนึ่งของข้างๆ หมู่บ้านที่เชื่อมกับหมู่บ้านเรา ประมาณสองร้อยกว่าไร่ ที่ดินผืนนั้นของเขามีแค่สิบกว่าไร่ที่ใกล้ถนนจังหวัด ถึงจะถูกเวนคืนที่ดิน ก็มีไม่เยอะ”

พ่อเฉิงคิดสักพัก แล้วพูดขึ้น “แถวๆ ริมแม่น้ำยังมีอีกยี่สิบกว่าไร่ ที่นั่นไม่ไกลจากถนนหมู่บ้านเรา มีผืนหนึ่งเชื่อมกับถนนหมู่บ้านด้วย”

ในใจเฉิงเทียนหยวนจำคำพูดภรรยาตัวน้อยได้ อดไม่ได้ที่จะถามขึ้น “ผืนที่ติดกับถนนหมู่บ้านมีเยอะไหมครับ?”

“สิบกว่าไร่มั้ง” พ่อเฉิงตอบ

หลิวอิงเป็นคนขี้ขลาดและซื่อสัตย์ หลังจากเรื่องวุ่นวายที่ยืมเงินคราวก่อน ก็กลัวที่จะติดต่อกับครอบครัวเฉิงเปียวมาก

“อาหยวน ลูกถามละเอียดทำไม? หรือลูกจะซื้อที่ดินเขา? ห้ามเด็ดขาดเลยนะ!”

เฉิงเทียนหยวนเป็นคนระมัดระวังและสุขุม พูดอธิบายว่า “ยังไม่ได้วางแผนครับ แค่ถามเฉยๆ”

หลิวอิงรีบส่ายหน้าขมวดคิ้ว “ลูกห้ามมีความคิดแบบนี้นะ! ครอบครัวเฉิงเปียวเป็นพวกจัดการยาก เขากับภรรยาเขานิสัยเลวร้ายมาก ยังไม่ทำอะไรก็หาเรื่องทะเลาะแล้ว แล้วก็ลูกชายเขาสองคนนั้น ก็นิสัยแย่มาก หน้าตาโหดเหี้ยม!”

พ่อเฉิงพยักหน้าคล้อยตาม แล้วพูดเสียงทุ้ม “แม่ของลูกพูดจามีเหตุผล พวกเขาเป็นครอบครัวเดียวกับเรา ซื้อแล้วเขาจะโกงลูกเอาได้ อย่าไปยุ่งเด็ดขาด ไม่งั้นจะเกิดหายนะ”

“นั่นสิ!” หลิวอิงพูด “เมื่อก่อนเขายืมเงินครอบครัวเราไปไม่น้อย บางอันเขียนหลักฐานการยืม บางอันไม่ได้เขียน อันที่ไม่เขียนเขาก็ไม่ยอมรับแม้แต่คำเดียว อันที่เขียนเขาก็ตะคอกว่าคืนไปแล้ว คนแบบนี้อย่าไปคบค้าสมาคมกับพวกเขาอย่างเด็ดขาดเลย!”

เฉิงเทียนหยวนก็รู้สึกว่าพ่อแม่พูดจามีเหตุผล

หลังจากกินอิ่มสักพัก เขาก็ขึ้นข้างบนไปคุยเรื่องนี้กับเซวียหลิง

“ที่ดินในหมู่บ้านเป็นของคนในหมู่บ้านทั้งหมด คนในหมู่บ้านครอบครองที่ดินบางส่วน นั่นคือที่ของบ้านเขา เมื่อก่อนมีที่ดินรกร้างเยอะมาก ใครถางพงก็เป็นของคนนั้น เป็นแบบนี้มาตลอด ครอบครัวเฉิงเปียวเป็นคนปลิ้นปล้อน ค้าขายเสร็จแล้วเป็นไปได้สูงว่าจะคดโกง นอกจากว่ามีโฉนดที่ดินหรือใบรับรองจากคณะกรรมการหมู่บ้าน ไม่งั้นเราห้ามซื้อเขาเด็ดขาด”

เซวียหลิงเข้าใจเหตุผลนี้อยู่แล้ว ก็พูดขึ้นว่า “ไม่เป็นไร ยังไงเราก็ไม่รีบซื้อที่มาลงทุน”

เฉิงเทียนหยวนพูดเสียงทุ้ม “ฤดูหนาวทำการเกษตรไม่ได้ ทุกคนรวมกันหลบตัวอยู่ในบ้านใช้ชีวิตในฤดูหนาว คนส่วนมากไม่มีรายได้ เดี๋ยวจะปีใหม่แล้ว ครอบครัวยังต้องควักเงินใช้จ่ายสำหรับปีใหม่ อีกสองสามเดือนกว่าจะมีรายได้จากปีหน้า นี่เป็นช่วงที่ชาวบ้านไม่มีเงิน คงไม่มีใครซื้อเขา”

เซวียหลิงพูดถึงการลงทุน อดไม่ได้ที่จะนึกถึงการตัดสินใจลาออกจากงานของเขาก่อนหน้านี้

“พี่หยวน อีกหนึ่งเดือนกว่าจะปีใหม่แล้ว ถ้าพี่จะลาออกหลังปีใหม่ พี่ต้องวางแผนและเตรียมการให้ดีก่อน”

เฉิงเทียนหยวนพยักหน้า หยิบกระดาษแผ่นใหม่ออกมาจากลิ้นชัก ช่วยเธอคัดลอกงานฉบับสมบูรณ์

“เหลือไม่เยอะแล้วใช่ไหม?”

เซวียหลิงบิดขี้เกียจ ยิ้มแล้วพูดขึ้น “เวลาครึ่งเดือนกว่าตอนแรกนึกว่าจะไม่มีอะไรคืบหน้ามากนัก ใครจะไปคิดว่านอกจากบนถนนสองวัน ช่วงเวลาอื่นก็ว่างมาก ดูสิ เหลือแค่ไม่กี่หน้าเอง”

เธอยกหนังสือขึ้นมา แล้วอธิบาย “พรุ่งนี้ฉันจะมุ่งมั่นแปลให้เสร็จ วันจันทร์ฉันจะส่งไปให้เซียวเจียเสวี่ย รอเธอส่งงานใหม่มา คาดว่าน่าจะอาทิตย์กว่าๆ”

เฉิงเทียนหยวนพูดเสียงอ่อนโยน “เธอก็ต้องใช้โอกาสนี้พักผ่อนสองสามคืน อย่าเครียดจนเหนื่อยเกินไป”

เขาสงสารที่ตอนกลางคืนเธอต้องทำงานพาร์ทไทม์ ตอนนี้การเงินที่บ้านไม่ได้ย่ำแย่ขนาดนั้นแล้ว ไม่อยากให้เธออดหลับอดนอน

“ได้เลย!” เซวียหลิงยิ้มสดใสตอบตกลง

วันต่อมาหิมะไม่ตก แต่อากาศมืดครึ้มและหนาวมาก ครอบครัวพวกเขาหลบอยู่ในบ้าน

ส่วนเซวียหลิงและเฉิงเทียนหยวนแปลหนังสือภาษาอังกฤษที่เหลือด้วยกันจนเสร็จ เสร็จตอนบ่ายสามโมงกว่า