บทที่ 117 เลือกที่ตั้งเปิดร้าน

ระหว่างทางกลับไป เฉิงเทียนหยวนปั่นรถ ในใจก็กังวลอย่างช่วยไม่ได้

“ที่รัก เมื่อกี้ฉันตื่นเต้นนิดหน่อย……เอ่ยปากตอบตกลง ตอนนี้เงินเหลือส่วนมากในครอบครัวเป็นเงินที่เธอหามา ฉันยังไม่ได้ปรึกษาเธอเลย——”

“ไม่เป็นไร!” เซวียหลิงยิ้มสดใสตอบรับ “ฉันก็คิดว่านี่เป็นโครงการดีคุ้มค่าแก่การลงทุน แถมเป็นโครงการดีระยะยาวด้วย พี่กับพี่อาหู่คิดว่าดี พี่ตอบตกลง ฉันสนับสนุนพี่อยู่แล้ว!”

เฉิงเทียนหยวนได้ยินเธอพูดแบบนี้ ในที่สุดจิตใจก็สงบลง

“พรุ่งนี้เที่ยงฉันกับสหายอาหู่จะไปดู จากนั้นค่อยบอกรายละเอียดกับเธอ รายละเอียดดีหรือไม่ดี ต้องทำยังไง ต้องมาปรึกษากันให้รอบคอบ”

เซวียหลิงคิดสักพัก แล้วถามขึ้น “สหกรณ์คุณหวงมีประมาณสามร้าน มีคนงานประมาณเจ็ดแปดคน สินค้าในร้านเขาหลักๆ เป็นของใช้ประจำวันและเครื่องมือการเกษตร เราขายของใช้ประจำวันและอาหารกับเครื่องดื่ม สามร้านของเขาใช้เงินลงทุนประมาณเท่าไร พี่รู้ไหม?”

เฉิงเทียนหยวนรับผิดชอบการนำสินค้าเข้าและออกอยู่บ่อยๆ สมุดบัญชีก็อยู่ในมือเขา เขาจึงรู้ดีอย่างยิ่ง

“ในอำเภอมีการค้าขายเครื่องมือการเกษตรน้อย ส่วนมากหลักๆ ขายของใช้ประจำวัน สามร้าน ถ้าใส่เต็มสิบห้าตู้ ใช้ต้นทุนประมาณเกือบสองพันกว่า อาหารและเครื่องดื่มมีต้นทุนไม่สูง ฉันเอาสินค้าเข้าอยู่บ่อยๆ บรรจุภัณฑ์อาหารและเครื่องดื่มบางอย่างค่อนข้างแพง สามารถชำระบิลล่าช้าครึ่งเดือน”

เซวียหลิงตั้งใจฟังจนจบ ก็พูดเสียงต่ำ “ที่นั่นสถานที่ใหญ่โต โรงงานเยอะขนาดนั้น ไม่แค่ร้านเราที่ทำธุรกิจ ไหนๆ เราก็จะทำแล้ว ก็ต้องข่มขวัญไว้ก่อน ทำขนาดใหญ่และคุณภาพดี ธุรกิจจะได้ไม่โดนโจมตีเดี๋ยวนั้น”

เฉิงเทียนหยวนพยักหน้า

ทั้งสองกลับถึงบ้านเช่า

พ่อเฉิงและแม่เฉิงทำอาหารเรียบร้อยแล้ว อุ่นบนเตารอพวกเขาอยู่

“รีบล้างมือกินข้าว! วันนี้ทำเนื้อตุ๋นที่หลิงหลิงชอบกินด้วย”

เซวียหลิงดีใจมาก พูดขึ้น “เข้าประตูมาฉันก็ได้กลิ่นแล้วค่ะ! หอมมากเลย!”

เฉิงเทียนหยวนพูดปรนเปรอเสียงทุ้ม “ยัยจมูกแมว”

เซวียหลิงหยิบตะเกียบขึ้นมาอย่างสุขใจ รีบกัดไปหนึ่งคำ แล้วเอ่ยชม “อืม……อร่อยมากเลย! พ่อคะแม่คะ พวกคุณก็กินด้วยสิ! เร็วเข้า! อร่อยมากเลย! แม่คะ แม่เอาชิ้นนี้ไป! พ่อคะ พ่อก็เอาชิ้นนี้ไป”

ครอบครัวล้อมวงกินข้าวเย็นกันอย่างมีความสุข

หลังอาหาร แม่เฉิงก็เก็บของไปล้างชาม

“พวกลูกทำงานเหนื่อยมาทั้งวัน รีบขึ้นไปพักผ่อน ฉันอยู่บ้านก็ไม่มีอะไรทำ ให้ฉันทำเองก็พอ”

เซวียหลิงรู้สึกไม่ดี ยิ้มแล้วพูดขึ้น “ทำด้วยกันเถอะค่ะ แบบนี้จะได้เร็วหน่อย ตอนนี้พวกคุณทำความสะอาดภายในบ้านหมดเลย ถ้าแม้แต่การทำอาหารล้างชามยังให้พวกคุณทำอีก จะลำบากเกินไปแล้วนะคะ”

“ลำบากที่ไหนกัน!” พ่อเฉิงยิ้มแล้วอธิบาย “ข้างนอกหนาว เราก็ไม่ได้ออกไปไหน ถักเสื้อกันหนาวทุกวันก็น่าเบื่อ เราอยู่เฉยๆ ไม่ได้ ถ้าไม่หาอะไรทำสักนิด จะปวดกระดูก!”

เฉิงเทียนหยวนลากเซวียหลิงขึ้นชั้นบน แล้วพูดเสียงทุ้ม “พ่อแม่ชินกันการทำงานหนัก ถ้าไม่ได้ทำอะไร พวกเขาจะไม่ชิน พวกเขาอยากทำ ก็ให้พวกเขาทำไปเถอะ”

เซวียหลิงดวงตาขยับเล็กน้อย เอ่ยแนะนำ “พี่หยวน ถ้าเปิดร้านค้าได้ ให้พ่อแม่อยู่ในอำเภอ ให้พวกเขาทำงานนิดหน่อยในร้านไหม ผู้ใหญ่อายุเยอะแล้ว ให้เฝ้านาทุกวันมันลำบากเกินไป อีกอย่างพวกเขาอยู่ใกล้พวกเรา เราก็จะดูแลอย่างใกล้ชิด กินและดื่มของมีประโยชน์มากขึ้น พวกเขาเองชอบประหยัดเกินไป”

ผู้ใหญ่สองคนอยู่กับพวกเขาเป็นเวลาระยะหนึ่ง ได้กินเนื้อเยอะขึ้น ดื่มซุปมากขึ้น กินและดื่มมีประโยชน์มากขึ้น ทั้งสองก็อ้วนขึ้นมานิดหน่อย

โดยเฉพาะพ่อเฉิง สีหน้าดีขึ้นมากอย่างเห็นได้ชัด ตอนนี้กินอาหารยาของลุงเซวียทุกวัน เชื่อว่าวันเวลาผ่านไป สุขภาพชายชราจะดีขึ้นเรื่อยๆ

เฉิงเทียนหยวนยิ้ม แล้วพยักหน้า “ดีมากเลย! รอฉันกับอาหู่ไปดูก่อน ตัดสินใจแล้วค่อยบอกพวกเขาอีกที”

หลังจากเซวียหลิงอาบน้ำเสร็จ ก็นั่งอ่านหนังสือที่ขอบเตียง

เดิมทีแล้วทุกวันตอนกลางคืนต้องทำงานแปล จู่ๆ วันนี้ว่างกะทันหัน ไม่รู้จะทำอะไรดี จึงหยิบหนังสือเล่มหนึ่งมาเปิดอ่าน

ผู้ใหญ่ทั้งสองพักผ่อนกันอย่างรวดเร็ว ปิดไฟห้องขนาดเล็กแล้วด้วย

เฉิงเทียนหยวนขี่จักรยานออกไป น่าจะไปบ้านหลินชงอีกครั้ง