บทที่ 121

วันถัดมาท้องฟ้าใกล้รุ่งเช้า เฉิงเทียนหยวนก็ตื่นขึ้นแล้ว

เขาย่องลงไปชั้นล่าง เห็นห้องครัวเปิดไฟสว่างอยู่ พ่อแม่เขาอยู่ในห้องครัวกันหมด เมื่อเห็นเขาเดินลงมาก็เบิกตากว้างมองเขาแล้วยิ้มทันที

เฉิงเทียนหยวนตกตะลึง อดไม่ได้ที่จะหัวเราะเบาๆ "พ่อ แม่ เป็นอะไรครับ?"

พ่อเฉิงทำหน้าสุขุม แล้วพูดขึ้น "หลิงหลิงบอกเราเรื่องที่พวกเธอร่วมมือทำธุรกิจตามที่ตกลงกันไว้แล้ว ลูกเป็นคนมีความคิดมาตลอด ในเมื่อลูกอยากทำ เราก็จะไม่ห้ามลูก แต่ตอนนี้ลูกยังต้องไปทำงานอยู่ วิ่งไปกลับสองรอบทุกวัน ทำไมไม่ให้ฉันไปช่วยล่ะ? ฉันว่างจนจะขึ้นราแล้ว!"

เฉิงเทียนหยวนกำลังจะโน้มน้าว----

"อย่าพูด!" พ่อเฉิงขัดจังหวะเขา แล้วพูดขึ้น "ร่างกายฉัน ฉันรู้ดี หลิงหลิงก็เห็นด้วยแล้ว! งานก่อสร้างเขารับเหมาไปแล้ว ฉันแค่ช่วยทำความสะอาด ช่วยต้มน้ำร้อนให้เพื่อนคนงานกินเท่านั้น"

เฉิงเทียนหยวนได้ยินเขาพูดแบบนี้ แล้วคิดอีกครั้งว่าภรรยาตกลงแล้ว เขาก็พูดอะไรไม่ได้อีก

"งั้นพ่อห้ามทำงานหนักนะ ไม่งั้นผมไม่พาพ่อไป"

หลิวอิงที่อยู่ข้างๆ ก็เม้มปากหัวเราะ "เด็กคนนี้ ทำไมขู่พ่อตัวเอง!"

พ่อเฉิงก็ไม่โต้เถียง เพื่อไปช่วยเหลือได้ ก็พยักหน้าไม่หยุดหย่อน

หลิวอิงเสิร์ฟโจ๊กข้าวฟ่าง และถือหมั่นโถวชิ้นโตมาสี่ลูก

"พวกเธอพ่อลูกกินกันก่อน ฉันจะรอหลิงหลิงตื่น แล้วค่อยกินพร้อมเธอ"

พ่อลูกสองคนกินเร็วมาก แล้วขี่จักรยานออกไปข้างนอก

เฉิงเทียนหยวนหันหน้ามากำชับหลิวอิงว่า "แม่ครับ บอกหลิงหลิงว่าอย่าเดินไปทำงาน ตอนผมไปทำงานจะมารับเธอสายๆ หน่อย อากาศมันหนาว เท้าจะหนาวจนแข็งเอาง่ายๆ"

"เฮ้อ!" หลิวอิงพยักหน้า "แม่จำได้!"

เธอมองตามพวกเขาสองพ่อลูกออกไป ก่อนจะปิดประตูเบาๆ

ลานข้างบ้านมีขยะกองอยู่ หน้าประตูก็ไม่ได้ทำความสะอาด ลมเหนือพัดไปพัดมา บางครั้งบางส่วนก็ลอยมาที่ลานบ้านเรา

หลิวอิงกวาดซ้ำไปซ้ำมา กวาดๆ อยู่ ในใจก็ไม่พอใจขึ้นมาทีละนิด

พี่น้องตระกูลโอวหยางแม้แต่ประตูบ้านตัวเองก็ไม่กวาดให้สะอาด ขี้เกียจจนน่าหงุดหงิดจริง!

เธอจ้องประตูใหญ่บ้านข้างๆ อย่างไม่สบอารมณ์ แล้วหันหลังเดินเข้าประตูไป

หลังจากเซวียหลิงตื่น ก็เทน้ำร้อนไปล้างหน้าแปรงฟัน

หลิวอิงได้ยินเสียง ก็ยิ้มแล้วเดินขึ้นไปชั้นบน

"หลิงหลิง ตื่นแล้วเหรอ? แม่เทน้ำร้อนให้ลูกนะ"

เซวียหลิงรีบพูดขึ้น "ไม่ค่ะ ฉันเทเองได้ แม่ แม่ไปพักผ่อนสักหน่อยนะคะ"

หลิวอิงเดินไปข้างหน้า ยิ้มแล้วพูดขึ้น "ฉันว่างมากทุกวัน ต้องพักผ่อนที่ไหนกันล่ะ! แต่ลูกสิ ตอนกลางวันไปทำงาน ตอนกลางคืนยังต้องอ่านหนังสือเขียนหนังสือ ลำบากมากเลย!"

เซวียหลิงหวีผมให้เรียบร้อย แล้วพูดเสียงต่ำ "ไม่ลำบากค่ะ เรายังเป็นวัยรุ่น ต้องฉวยโอกาสทำเต็มที่เยอะๆ ตอนเป็นวัยรุ่น"

หลิวอิงจับมือเธอ แล้วกดเสียงต่ำ "หลิงอ่า ฉันได้ยินอาหยวนบอกว่า......ที่เขาร่วมมือกับคนอื่นคือธุรกิจใหญ่ ต้องลงทุนหลายพันหยวน! เขาบอกอีกว่า เงินนี่เธอเป็นคนหามา? จริงไหม?"

สำหรับเธอ หนึ่งร้อยหยวนก็เป็นเงินจำนวนมากแล้ว ใช้ชีวิตมาหลายสิบปี เธอยังไม่เคยสัมผัสเงินหนึ่งพันหยวนเลย

ลูกชายกับลูกสะใภ้เอาเงินหลายพันหยวนไปร่วมมือทำธุรกิจกับคนอื่นในคราเดียว ในใจเธอทั้งมีความสุขและกังวล