บทที่ 122

อาหารเช้าล้วนเป็นของกินตามปกติ เซวียหลิงไม่รู้ทำไม รู้สึกกินไม่อร่อยอย่างบอกไม่ถูก

สองสามวันต่อมา เธอรู้สึกเบื่ออาหาร ท้องไส้รู้สึกปั่นป่วนอยู่บ่อยๆ อยากอาเจียนและรู้สึกขี้เกียจ

ทำให้เฉิงเทียนหยวนต้องถามเธอว่า "ที่รัก สองสามวันนี้เธอเป็นอะไร? ไม่สบายตรงไหน?"

"อาจจะเพราะเหนื่อย" ด้วยความพยายามพูดคุยกับเฉิงเทียนหยวน เซวียหลิงยิ่งง่วงจนลืมตาไม่ขึ้น นอนลงบนเตียง บ่งบอกว่าตัวเองจะนอนสักพัก ไม่ให้เฉิงเทียนหยวนรบกวนเธอ

เนื่องจากต้องออกไปข้างนอก เฉิงเทียนหยวนลังเลว่าต้องพาภรรยาไปโรงพยาบาลดูสักหน่อยหรือไม่

ไม่รอให้คิดเสร็จ เซวียหลิงนอนบนเตียงหลับไปแล้ว เขาจึงต้องออกไป

วันต่อมา เห็นเซวียหลิงยังมีสีหน้าไม่ดี กินข้าวด้วยความยากลำบากมาก เฉิงเทียนหยวนจึงพาเธอไปตรวจที่โรงพยาบาล

ในตอนแรก เซวียหลิงไม่อยากไปโรงพยาบาล คิดว่าร่างกายตัวเองไม่มีปัญหา แต่เปลี่ยนความคิดเฉิงเทียนหยวนไม่ได้

ด้วยความไม่คาดฝัน ไม่ตรวจก็ไม่รู้ พอตรวจก็ตกใจ

ตอนกลางวัน พวกเขากลับมาถึงบ้าน ในขณะเดียวกันก็กลับมาพร้อมกับข่าวดีครั้งใหญ่!

เฉิงเทียนหยวนพูดกับพ่อแม่โดยที่หุบยิ้มไม่ได้ "หมอบอกว่าภรรยาผมท้องได้สองเดือนกว่าแล้ว ตรวจแล้วบอกว่าเด็กสบายดีครับ!"

ได้ยินข่าวดีเช่นนี้ พ่อเฉิงกับแม่เฉิงก็ดีใจเป็นพิเศษ กระโดดโลดเต้นด้วยความตื่นเต้น!

"ดีจังเลย! หลิงหลิง----ดีจังเลย! มา! รีบประคองเธอนั่งลง! ยายแก่ รีบไปทำของอร่อยๆ ของที่หลิงหลิงชอบกิน! เร็วเข้า!"

"ได้! ฉันจะไปเดี๋ยวนี้! อาหยวน ลูกต้องประคองหลิงหลิงไว้นะ อย่าให้เธอชนหรือกระแทกถูกอะไร! จริงสิ ต่อไปงานบ้านลูกต้องเป็นคนทำ อย่าให้เธอทำ รู้ไหม? เราต้องเชื่อฟังหมอ บำรุงครรภ์ให้เต็มที่!"

"เฮ้อ!" เฉิงเทียนหยวนพยักหน้าอย่างรีบร้อน

เซวียหลิงเวียนศีรษะเล็กน้อย คลอเคลียอยู่ในอ้อมกอดเฉิงเทียนหยวน ยิ้มกริ่มมองพ่อแม่สามีกำลังทำงานยุ่ง

......

เซวียหลิงแพ้ท้องไม่รุนแรงเลย นอกจากตื่นเช้าขึ้นมาแล้วรู้สึกคลื่นไส้บางครั้ง เวียนศีรษะบางครั้ง ก็ไม่มีตรงไหนที่รู้สึกอึดอัด

เธอยังคงยืนกรานที่จะนอนเร็วตื่นเช้า จากนั้นก็ไปเดินที่ริมแม่น้ำ ตอนพลบค่ำก็ออกไปเดินเล่น

เฉิงเทียนหยวนไม่ค่อยวางใจ ไปเดินเล่นเป็นเพื่อนเธอทั้งตอนเช้าและตอนเย็น

เธอกินอิ่มนอนหลับสบาย เธอก็ค่อยๆ อุดมสมบูรณ์ขึ้น ไม่นานท้องก็เปลี่ยนแปลงอย่างเห็นได้ชัด

ถึงเดือนที่สี่ ท้องก็ใหญ่ขึ้นอย่างชัดเจน

การแพ้ท้องก็ทยอยหายไป นอกจากอยากอาหารเพิ่มขึ้น ท้องโตขึ้น อื่นๆ ก็ไม่ต่างกับตอนปกติ ร่าเริงกระฉับกระเฉง มีชีวิตชีวา

นอกจากการออกกำลังกาย เธอยังคงยืนกรานที่จะทำงานแปลทุกวัน ไม่เคยเกียจคร้านเลย

วันเวลาผ่านไปช้าๆ ก็มาถึงวันที่เซวียหลิงตั้งครรภ์เก้าเดือนกว่าแล้ว

กำหนดวันคลอดใกล้เข้ามา เธอไม่ไปไหนทั้งนั้น หนึ่งคือกลัวคนเยอะแล้วท้องจะโดนกระแทกมันจะไม่ดี สองคือตั้งแต่ตื่นเช้ามา ท้องรู้สึกปวดนิดๆ ไม่กล้าประมาทออกจากบ้าน

ภรรยาจะคลอดได้ทุกเมื่อ เฉิงเทียนหยวนนับวันยิ่งเครียดขึ้นเรื่อยๆ