บทที่ 13 คุยกันแบบเปิดอก

หลังจากกินข้าวเย็นเสร็จ เฉิงเทียนหยวนก็พาเธอกลับไปที่โรงแรม

"ได้งานทำแล้ว สองวันนี้พยายามหาบ้านย้ายเข้าไปให้เร็วที่สุด พรุ่งนี้เที่ยงฉันจะลางาน ช่วยเธอดูแถวๆ สำนักพิมพ์"

เซวียหลิงแอบดีใจ แล้วพูดขึ้น "ได้เลย! "

เซวียหลิงนึกถึงจักรยานแล้วพูดขึ้น "ไม่รู้แถวนี้มีจักรยานมือสองขายไหม? ฉันอยากซื้อสักคัน จะได้ขี่ตอนไปทำงานกับเลิกงานได้ เข้าออกก็สะดวกขึ้น"

เฉิงเทียนหยวนพยักหน้า เอ่ยเตือน "จักรยานราคาไม่ถูก มือสองส่วนใหญ่ก็ต้องใช้ประมาณสี่สิบกว่าหยวน"

ก่อนหน้านี้เขาไปชำระเงินที่โรงแรม เถ้าแก่เนี้ยบอกว่าเธอจ่ายตรงเวลาทุกวัน

ไม่กี่วันก่อนเธอควักเงินสองร้อยช่วยจ่ายหนี้ครอบครัวเฉิงเปียว แถมควักเงินอีกห้าร้อยหยวนซื้อที่ดินรกร้างยี่สิบหมู่ภายในรวดเดียว

ก็ไม่รู้เธอมีเงินที่ตัวเท่าไรกันแน่ ทำไมใช้จ่ายไม่ยับยั้งชั่งใจแบบนี้?

ครอบครัวเฉิงเทียนหยวนยากจนตั้งแต่เด็ก จะทำอะไรก็วางแผนรอบคอบ เห็นภรรยาใช้จ่ายฟุ่มเฟือย ก็อดไม่ได้ที่จะแอบเตือนตัวเอง

"เธอเพิ่งเริ่มทำงาน ตอนนี้ต้นเดือนอยู่ อย่างน้อยต้องรอหนึ่งเดือนถึงได้รับค่าจ้าง ต่อไปเช่าบ้านก็ต้องใช้เงินก้อนใหญ่ ต้องประเมินให้รอบคอบหน่อยนะ"

เซวียหลิงฟังจบก็หัวเราะคิกคัก พูดขึ้น "ไม่ต้องห่วง ฉันรู้ดีแก่ใจ วันมะรืนฉันจะไปที่ทำการไปรษณีย์รับเอกสารงานแปลที่เพื่อนฉันส่งมา จะรีบตั้งใจหาเงิน"

ชาติที่แล้วเธอบริหารบริษัทใหญ่ ถึงจะไม่ใช่องค์กรระหว่างประเทศ อย่างน้อยก็เป็นบริษัทมหาชนจำกัด ขนาดก็ไม่เล็กเลย

ตอนนี้ควรใช้ยังไง วางแผนการทำงานยังไง เธอประเมินไว้หมดแล้ว

"พี่หยวน นายไม่ต้องห่วง! เมื่อก่อนฉันก็เคยยากจน รู้ว่าใช้เงินมั่วๆ ไม่ได้ แนวคิดการใช้เงินของฉันรู้ว่าควรใช้จ่ายกับอะไร อะไรที่ไม่ควรใช้ก็ไม่สิ้นเปลืองอย่างเด็ดขาด"

มุมปากเฉิงเทียนหยวนยกขึ้น แล้วตอบ "อืม" เรียบๆ

ไม่คิดเลยว่าแนวคิดการใช้เงินของเธอกับตนจะคล้ายกันมาก!

เมื่อคิดอย่างรอบคอบ ถึงแม้เธอจะใช้ทีละห้าร้อยหยวน แต่เรื่องอื่นเธอก็ประหยัดเท่าที่ประหยัดได้ สองสามวันนี้นอกจากอาหารสามมื้อแล้ว เธอก็แทบไม่ซื้ออะไรเลย

พวกเพื่อนร่วมงานสาวของเขา แค่มีเวลาก็จะคุยกันเรื่องซื้อเสื้อผ้าใหม่ซื้อขนมกิน แม้แต่น้องสาววัยสิบกว่าที่บ้านเขา ตราบใดที่ในกระเป๋าเงินมีเงินอยู่นิดหน่อย ก็หยุดกินขนมไม่ได้

แต่เธอไม่ทำแบบนั้น นอกจากอาหารสามมื้อ ในห้องก็ไม่มีของหวานพวกเม็ดแตงหรือขนมโก๋ถั่วเขียวเลย

ดูเหมือน เมื่อก่อนเขาจะเข้าใจเธอผิดไปเป็นส่วนใหญ่

แต่มีบางส่วนที่เธอพูดผิดไป เมื่อก่อนเธอเคยจนที่ไหน? หมายถึงสมัยเด็กที่อยู่ปากซอยต้าหูถงเหรอ?

จริงๆ แล้ว ถึงแม้ลุงเซวียจะพาภรรยาและลูกสาวมาทำงานช่างที่อำเภอห่างไกล ในตอนแรกโรงงานปุ๋ยเคมีก็ไม่ได้ปฏิบัติแย่กับเขา ตอนนั้นเขาอายุมากกว่าเธอ แนวคิดเรื่องการใช้เงินก็ชัดเจนกว่า

ตอนนั้นค่าจ้างลุงเซวียมากกว่าพ่อเขาสามเท่า อาหารและที่พักของตระกูลเซวียก็ถือว่าอยู่ระดับคนรวย

ได้ยินมาว่าภายหลังย้ายกลับไปเมืองหลวง ไม่นานลุงเซวียก็ทำธุรกิจทางทะเล หาเงินได้ไม่น้อย

เธออยู่เมืองใหญ่อย่างเมืองหลวงมาตั้งแต่เด็ก เทียบกับสภาพแวดล้อมอำเภอแล้ว จะต้องรู้สึกว่าช่วงเวลานั้นไม่ค่อยดีอยู่แล้ว

ที่จริงแล้ว ความจริงมันไม่ใช่แบบนั้นเลย

ชาติที่แล้วเซวียหลิงเคยเปิดบริษัทกับพวกคนเลว คนเลวฉวยโอกาสตอนเธอไม่ระวัง ขโมยเงินทุนทั้งหมดกับเงินชำระสินค้าส่วนใหญ่ของบริษัทไปหมด ทิ้งบริษัทที่เป็นหนี้ก้อนโตให้เธอ

ช่วงเวลานั้น เธอยากจนถึงขนาดสามมื้อกินได้แค่หมั่นโถวและน้ำต้มสุก คนเดียวทำงานสำหรับห้าหกคน บางครั้งหนึ่งวันนอนไม่ถึงสองชั่วโมงด้วยซ้ำ

ด้วยความขยันหลายปี เธอก็ชำระหนี้หมดในที่สุด ทำให้บริษัทขาดทุนกลายเป็นกำไร ผ่านความยากลำบากมาได้

เซวียหลิงหมายถึงช่วงเวลานั้น อธิบายว่าเธอคือคนที่อดทนผ่านความยากลำบากมา จะกล้าใช้เงินตามอำเภอใจได้ที่ไหน

เธอผ่านประสบการณ์มามากมาย ไม่ใช่คุณหนูคนโตผู้เย่อหยิ่งในอดีตอีกแล้ว