บทที่ 16 ฉันอยากเช่าร่วมกับนาย

เฉิงเทียนหยวนขมวดคิ้วเล็กน้อย เลิกขึ้นเบาๆ

"ทำไมเอาไม่ได้? ก่อนหน้านี้เธอช่วยฉันออกไปก่อนสองร้อยหยวน นับดูแล้วฉันยังติดหนี้เธอหนึ่งร้อย"

แต่งงานวันที่สอง อาชายกับอาสะใภ้ก็มาทวงเงินถึงที่บ้าน ทำให้คนทั้งหมู่บ้านมามุงดู ถ้าเธอไม่ให้สองร้อยหยวนเพื่อกู้หน้า ก็ไม่รู้ว่าเขาจะเสียใจแค่ไหน

เป็นลูกผู้ชายอกสามศอก มีความหยิ่งในศักดิ์ศรีไม่ก้มหัวให้ใคร แต่ชีวิตลำบากหมดหนทาง บางครั้งก็ต้องก้มหัว

ต้องบอกเลยว่า เขารู้สึกซาบซึ้ง "การช่วยเหลืออันยุติธรรม" ของเธอในวันนั้นจากหัวใจ

เซวียหลิงเบ้ปาก อธิบาย "เงินนั่นเป็นเงินของขวัญแต่งงานที่พ่อฉันให้เรา นายก็มีส่วนแบ่งเหมือนกัน ไม่ถือว่าเป็นหนี้เลย"

เฉิงเทียนหยวนส่ายหน้า พูดขึ้น "ไม่ได้ ต้องคืน"

"ไม่เอา!" เซวียหลิงพึมพำ "นายช่วยฉันเช่าบ้าน ถ้านายดึงดันจะให้เงินหนึ่งร้อยหยวนนี้ งั้นก็ถือว่าเราสองคนเช่าร่วมกัน"

เฉิงเทียนหยวนเลิกคิ้วอย่างประหลาดใจ โพล่งออกมา "เช่าร่วมกันทำไม?"

เขาอยู่หอพักสบายดี ไม่ต้องการเช่าห้องอีก

เซวียหลิงใบหน้าสวยแดงเล็กน้อย แอบด่าว่าเขาสมองทึ่ม แต่ใบหน้าแสร้งทำท่าทางจริงจัง วิเคราะห์อย่างละเอียด

"นายฟังนะ บ้านหลังนั้นมีทั้งหมดสามชั้น ถึงแม้จะมีแค่ชั้นกลางชั้นเดียวที่อยู่ได้ แต่ในนั้นมีสองห้อง! หอพักเล็กๆ ของนายมีผู้ชายหลายคนเบียดกัน ต้องแคบมากแน่ๆ อยู่แล้วไม่สะดวก นายย้ายมาอยู่กับฉันดีกว่า ยังไงมันก็กว้างมาก"

เฉิงเทียนหยวนตกตะลึง ผลุบดวงตาเย็นชาลง

เซวียหลิงพูดต่อ "เด็กผู้หญิงอย่างฉันอยู่บ้านชุดคนเดียว มันก็ไม่ได้ปลอดภัยจริงๆ หรอก ฉันอยู่ที่นี่ยังไม่รู้จักสถานที่และผู้คน นอกจากนาย ฉันก็ไม่รู้จักใคร นายจะทิ้งฉันไว้คนเดียวไม่ได้หรอกใช่ไหม?"

เฉิงเทียนหยวนเงียบ โครงหน้าหล่อเย็นชาตึงเครียด

เธอ......ชวนตนไปอยู่กับเธอที่บ้านหลังนั้น?! นี่เธอจริงจังไหม?

เซวียหลิงเห็นเขาไม่เอ่ยปาก ในใจก็เต้นระรัว จิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว

"ที่นั่นอยู่ห่างกับสหกรณ์ร้านค้าไม่ไกล ถนนก็โล่ง นายไปทำงานและเลิกงานก็สะดวกมาก อีกอย่าง ที่นั่นมีครัวอยู่ชั้นล่าง เราทำอะไรกินด้วยกันได้ด้วย สามมื้อกินนอกบ้านไม่ใช่ทางออก หนึ่งคือของข้างนอกแพง สองคือไม่สุขอนามัยเท่าทำกินเองที่บ้าน"

เธอหาเหตุผลดีๆ หลายข้ออย่างต่อเนื่อง ลิสต์ข้อดีของการอยู่ร่วมกันสองคนเยอะมาก พูดเจื้อยแจ้วอยู่สักพักใหญ่

เฉิงเทียนหยวนก้มศีรษะลงครึ่งหนึ่ง ฟังเธอพูดจบโดยที่เปล่งเสียง จนกระทั่งห้องเงียบลง

เธอรอคอยอย่างกระวนกระวาย เห็นเขาไม่เอ่ยปากอยู่นานมาก จึงรวบรวมความกล้าเดินไปข้างหน้าสองก้าว ดึงปลายเสื้อเขาเอาไว้

"พี่หยวน นายมาอยู่เป็นเพื่อนฉันเถอะนะ!"

เฉิงเทียนหยวนใบหน้าหล่อบูดบึ้งเย็นชา สะบัดมือเล็กของเธอออกอย่างแรง

"......ไม่ได้"

เซวียหลิงตกตะลึง ความหวังริบหรี่ในดวงตาจางลงทันที สมองขาวโพลนทันใด ไม่ตอบสนองอยู่นานมาก

"ทำ......ทำไมไม่ได้?"

เฉิงเทียนหยวนกวาดตามองเธอ ดูเหมือนทนไม่ค่อยไหว จึงละสายตาออกมาอย่างรวดเร็ว

"ไม่สะดวก ถ้าเธอต้องการคนแชร์ห้อง ไปหาผู้หญิงมาคนหนึ่ง เธอทำงานที่สำนักพิมพ์แล้ว อีกไม่นานก็จะมีเพื่อนร่วมงานกับเพื่อน ที่สำนักพิมพ์ไม่ให้ที่พัก ต้องมีเพื่อนร่วมงานยอมอยู่กับเธอแน่ๆ"

สิ่งที่เธอเคยพูดในคืนวันแต่งงาน จนถึงวันนี้เขายังจำได้ทุกคำในหัวสมอง

เธอพูดอย่างชัดเจน ว่าเขากับเธอไม่เหมาะสมกัน เธอไม่อยากอยู่กับเขา ต้องการหย่ากับเขาไม่ช้าก็เร็ว

ในเมื่อไม่ช้าก็เร็วต้องเลิกกัน ก็พยายามอย่ายุ่งกันมากเกินไป