บทที่ 19 เพื่อนร่วมงานลำบากใจ

เฉิงเทียนหยวนขมวดคิ้วเล็กน้อย ไม่นานก็กลับสู่ปกติอย่างรวดเร็ว

"ที่บ้านเร่งมาก งานแต่งก็เร่งรีบ เลยไม่ทันได้บอก ตอนนี้เธอมาหา ฉันก็แนะนำให้ทุกคนรู้จักเลย"

เฉินหมินแอบเหลือบมองหวังเจวียน แล้วยิ้มอายๆ

"หล่อน......ไม่ได้หมายความแบบนั้นหรอก รู้สึกประหลาดใจมาก ไอ้แกเป็นคนเงียบขรึม แถมไม่เคยเห็นแกใกล้ชิดเด็กผู้หญิงคนไหน จู่ๆ แต่งงาน ทุกคนก็ต้องประหลาดใจ......ไม่ได้หมายถึงอย่างอื่นหรอก!"

เซวียหลิงอารมณ์ร้อน และทนความโกรธไม่ได้ เมื่อถูกคนเยาะเย้ยเสียดสีต่อหน้า ในใจจะอดกลั้นได้ที่ไหน

เธอหัวเราะสองที แล้วพูดขึ้น "พี่หยวนเขาไม่ชอบพูดเยอะ ให้อภัยหน่อยนะคะ ที่จริงเราหมั้นกันมาหลายปีแล้ว แต่ฉันต้องไปโรงเรียน เขาต้องไปทำงาน งานแต่งเลยถูกเลื่อนตลอด คราวนี้สุขภาพพ่อสามีที่บ้านไม่ค่อยดี เลยรีบจัดงานแต่งไปหน่อย เลยป่าวประกาศมากไม่ได้"

เมื่อเฉินหมินได้ยิน ก็เข้าใจทันที

"ใช่ๆๆ! ได้ยินว่าพ่ออาหยวนสุขภาพไม่ค่อยดีเลย ไม่เป็นไรๆ! ดื่มฉลองได้ตลอด วันไหนตอนเย็นเลิกงานเร็วหน่อย พวกเธอเชิญเราไปกินข้าวสักมื้อก็ได้!"

หวังเจวียนได้ยินพวกเขา "หมั้นกันมาหลายปีแล้ว" มือที่จับปากกาก็กำแน่น แอบกัดฟัน พูดโวยวายกับเฉินหมินอย่างไม่สบอารมณ์ "กินๆๆ! พี่เอาแต่คิดเรื่องกิน! รีบเอาชุดเครื่องนอนใส่ถุง ยังไม่ได้คิดเงินนะ!"

เฉินหมินซื่อตรงและจริงใจ ได้ยินคำพูดเธอ ก็รีบหันไปช่วย

เฉิงเทียนหยวนจูงมือเซวียหลิง พาเธอไปแนะนำให้เพื่อนร่วมอีกจำนวนหนึ่งรู้จัก

"โห! เจ้าสาวสวยจริง! ยินดีด้วยยินดีด้วยนะ!"

"อาหยวนโชคดีมากเลย! เมียใจกว้างแล้วก็สวยด้วย!"

เฉิงเทียนหยวนตอบรับอย่างสุภาพ แล้วพูดกับเซวียหลิง "ตรงประตูสหกรณ์ร้านค้ามีม้านั่งยาว เธอไปรอฉันที่นั่น ถ้าเอาเงินมาไม่พอ ฉันจะให้เพื่อนร่วมงานจดไว้ก่อน อีกสองสามวันฉันค่อยจ่ายคืน"

"ไม่ต้อง" เซวียหลิงส่ายหน้ายิ้มแล้วพูดขึ้น "ฉันเอามาพอ"

เฉิงเทียนหยวนพยักหน้า พูดขึ้น "งั้นเธอรอฉัน ฉันทำงานเสร็จจะไปเก็บของ แล้วกลับกับเธอ"

เซวียหลิงจ่ายเงินอย่างคล่องแคล่ว ซื้อไปทั้งหมดสามสิบกว่าหยวน

เฉินหมินกระตือรือร้นมาก ช่วยเธอถือถุงตาข่ายใบใหญ่ไปถึงข้างนอก

"ข้างในไม่มีที่ให้นั่ง ต้องลำบากน้องรอที่นี่ ถ้ากระหายน้ำ ข้างในมีน้ำร้อน เข้าไปดื่มได้ตลอดเลยนะ"

เซวียหลิงกล่าวขอบคุณเขา นั่งรออยู่ด้านนอก หยิบหนังสือที่ต้องแปลออกมา แล้วอ่านมันอย่างตั้งใจ

เธออ่านจนเคลิบเคลิ้ม ลืมเวลาไปเลย จนกระทั่งข้างกายมีชามชาใบใหญ่ส่งมาเบาๆ ถึงได้สติกลับมาเงยหน้าขึ้น----เฉิงเทียนหยวนยิ้มนิดๆ แล้วพูดเสียงทุ้ม "กระหายน้ำไหม? ดื่มก่อนค่อยอ่านต่อ"

เซวียหลิงยิ้มสุขใจ วางมือไว้ข้างๆ แล้วรับชามชามาดื่ม

ชามชามีขนาดไม่ใหญ่ ในนั้นมีใบชาสีเขียวชอุ่มลอยอยู่ประปราย ถึงจะไม่เข้มข้น แต่ดื่มแล้วปากมีกลิ่นหอม มีความสุขจนเซวียหลิงครางออกมาสองทีเพราะรสชาติที่ติดลิ้น

ในยุคนี้ การสัญจรยังไม่ค่อยสะดวก ส่วนมากใบชามาจากทิศใต้ ถือเป็นของกึ่งหรูหรา

บ้านคนทั่วไปส่วนมากไม่มีเงินซื้อใบชา ครอบครัวไหนการเงินดีหน่อย มีมากสุดก็ชาธรรมดาที่บริสุทธิ์

ตระกูลเซวียค่อนข้างรวย เซวียหลิงมีนิสัยดื่มชาตั้งแต่เด็ก หลังจากแต่งงานมาอยู่ที่นี่ นี่เป็นครั้งแรกที่ได้ดื่มน้ำชา แถมเฉิงเทียนหยวนเอามาให้ตนโดยเฉพาะด้วย ดื่มจนมีกลิ่นหอมอยู่ในปาก ในใจก็มีความสุขตาม

เฉิงเทียนหยวนเห็นเธอดื่มอย่างเบิกบานใจ ก็ยิ้มนิดๆ อยู่ด้านข้าง ในดวงตามีความอ่อนโยนเอาใจเกินบรรยาย

ในเวลานี้ มีศีรษะใหญ่ชะโงกออกมาจากหน้าต่างบานใหญ่สหกรณ์ร้านค้า หัวเราะเสียงดังเอ่ยแซว

"ยูฮู้! ทุกคนรีบมาดูเร็ว! อาหยวนนั่นรักเมียมากเลยล่ะ! ตอนปีใหม่เถ้าแก่ให้ใบชาซองเล็กกับเรา เกือบปีแล้ว ไอ้หนุ่มนั่นไม่ยอมแกะเลย พอเมียมาหา ก็รีบชงให้เธอดื่มทันที! เป็นผู้ชายแสนดีที่รักเมีย! ไม่เลว!"

ในสหกรณ์ร้านค้ามีเสียงหัวเราะดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง!

เฉิงเทียนหยวนหูแดงเล็กน้อย อธิบายกับเซวียหลิงเสียงทุ้มต่ำ "พวกเพื่อนที่ทำงานอยู่ด้วยกันมาหลายปีแล้ว เป็นพี่ที่ดี อยู่ด้วยกันก็เลยสนิทกันมาก พวกเขาล้อเล่นอะไร เธอก็อย่าเก็บไปใส่ใจ"