บทที่ 2 คืนแต่งงาน

คราวนี้ เธอจะไม่ทำอะไรโง่ๆ อีกแล้ว

เซวียหลิงเบ้ปาก ปรับโทนเสียงให้อ่อนลง

"เมื่อกี้ฉันงงอยู่ ก็เลยพูดจาเกินไป เราสมรสกันแล้ว ทำพิธีกราบไหว้ฟ้าดินกันแล้ว เป็นสามีภรรยากันอย่างเป็นทางการ คืนนี้คือคืนแต่งงานของเรา นายไปนอนข้างนอก ถ้ามันแพร่กระจายออกไปจะขายหน้าแค่ไหน!"

เฉิงเทียนหยวนผลุบดวงตาเย็นชาลง ปลายจมูกทำเสียงฮึดฮัด "เธอยังกลัวขายขี้หน้าอีกเหรอ? ก่อนหน้านี้เธอโวยวายใหญ่โต ถึงจะมีเกียรติ เธอก็ทำลายมันไปจนหมดแล้ว!"

เซวียหลิงรู้ตัวว่าก่อนหน้านี้ทำเกินไป อยากให้เขาให้อภัยโดยทันทีมันเป็นไปไม่ได้

เธอกดเสียงทุ้ม "ถึงจะขายหน้าไปแล้วก็พยายามแก้ตัวไม่ได้เหรอ? ฉันขายขี้หน้าไปแล้ว นายก็อยากด้วยหรือไง? คืนนี้ถ้านายไปนอนข้างนอก คนที่จะขายหน้าจริงๆ ก็มีแต่นาย"

เฉิงเทียนหยวนตกตะลึงเล็กน้อย ถึงปากจะไม่พูด แต่ในใจต้องยอมรับว่าเธอพูดมีเหตุผล

คนทั้งหมู่บ้านตระกูลเฉิงรู้กันหมดว่าวันนี้เขาแต่งงาน และผู้ที่แต่งด้วยคือสาวจากเมืองหลวง

ตามกฎการแต่งงานที่นี่ คู่บ่าวสาวทำพิธีกราบไหว้ฟ้าดินแล้วก็เข้าเรือนหอ เช้าวันต่อมาญาติสนิทมิตรสหาย ชาวบ้านในหมู่บ้านก็จะมาหาเจ้าสาวเพื่อรับขนมมงคลกิน

ถ้าให้คนตาดีพบว่าเขาไปนอนที่ห้องเก็บฟืนในคืนแต่งงาน ไม่แน่มันอาจแพร่กระจายจนรู้ทั้งหมู่บ้าน จะต้องขายหน้ามากแค่ไหน

เกียรตินี้ เขาเสียมันไปไม่ได้จริงๆ

ชาติที่แล้วเซวียหลิงทำงานเป็นประธานหญิงบริษัทมายี่สิบกว่าปี ได้ฝึกฝนการมองอันเฉียบแหลมมานานแล้ว

เห็นเขาเริ่มผ่อนคลาย ก็รีบหาทางเกลี้ยกล่อมเขา

"ยังไงเตียงมันก็ใหญ่ นายนอนฝั่งหนึ่ง ส่วนฉันนอนอีกฝั่งหนึ่ง"

เฉิงเทียนหยวนยังคงรู้สึกเหยียดหยาม พูดเสียงเรียบ "ในเมื่อตัดสินใจจะหย่าแล้ว งั้นก็อย่ายุ่งยากนักเลย ฉันจะไปนอนโซฟาไม้ตรงนั้น"

เธอดูถูกตน ไม่อยากใช้ชีวิตกับตน เขาก็จะหาโอกาสหย่ากับเธอ

ยังไงก็รู้จักกัน ตอนเด็กเป็นเพื่อนบ้าน เขาจะคลุมเครือกับเธอไม่ได้ สักวันเธอจะเจอความสุขของตัวเองในอนาคต จะไม่ให้อีกฝ่ายดูถูก

เซวียหลิงฟังจบแล้ว ในดวงตาก็ไร้สี แต่ส่วนลึกภายในใจกลับยากที่จะซ่อนความประทับใจ

อย่าดูถูกคนยากจน ชาติที่แล้วเธอดูถูกที่เขายากจนและไม่มองการณ์ไกล ถูกลูกผู้พี่ทำให้ลุ่มหลงและคะยั้นคะยอเลยหนีออกจากตระกูลเฉิง

จนกระทั่งหลายสิบปีต่อมา เธอถึงได้รู้ว่าชายคนนี้มีความรับผิดชอบ สุดท้ายก็ใจกว้างให้อภัยเธออีกด้วย ดูแลเธอจนเสียชีวิตด้วยโรคภัย

ในตอนนี้เทียบไม่ได้กับโลกที่เต็มไปด้วยแสงสีในอนาคต โดยเฉพาะอยู่ในเขตชนบท การถือพรหมจรรย์ของหญิงสาวยังถูกมองว่าสำคัญมาก

ถึงแม้เธอจะเอ่ยปากก่อน เขายังต้องขีดเส้นชัดเจนกับตัวเอง เพื่อไม่ให้ความบริสุทธิ์เธอปนเปื้อน ให้เธอสามารถแต่งงานกับผู้อื่นในอนาคตได้อย่างราบรื่น

ผู้ชายคนนี้ ใจเย็นและเจียมเนื้อเจียมตัว ใจดีและมีความรับผิดชอบ เป็นลูกผู้ชายตัวจริง

เธอมองสำรวจชายหนุ่มที่ทำความสะอาดโซฟาไม้ แล้วแอบตัดสินใจ

เฉิงเทียนหยวน อย่าไปคิดเลย ยังไงฉันก็จะพึ่งพานายตลอดชีวิตนี้!

ในค่ำคืนอันมืดมิด ในบ้านอิฐดินมีโคมระย้าอันเดียวส่องสว่างอยู่ สีเหลืองสลัวไม่ชัดเจน

คู่บ่าวสาวแยกที่กันนอนภายในห้อง คนหนึ่งนอนเตียง คนหนึ่งนอนโซฟา

ก่อนหน้านี้เซวียหลิงนั่งรถต่อรถมาหลายวัน กลางทางสั่นโคลงเคลงอย่างมาก หลังจากอาบน้ำเสร็จหัวแตะหมอนก็หลับทันที

เฉิงเทียนหยวนบนโซฟาไม้พลิกไปมานอนไม่หลับ คิดถึงแผนการทำมาหากินของครอบครัวในอนาคต คิดว่ากำลังจะเผชิญหน้ากับสถานการณ์เลวร้ายที่แก้ไขไม่ได้ ในใจก็วุ่นวาย

คราวนี้คุณพ่อป่วยหนักมาก หมอในอำเภอออกหนังสือแจ้งอาการป่วยหนักแล้วด้วย โชคดีที่ช่วยเหลือได้ทัน คุณพ่อเลยได้ชีวิตกลับมา

ค่าจ้างครึ่งปีแรกของเขาใช้ไปกับค่ารักษา ญาติและผองเพื่อนที่สามารถให้ยืมเงินได้ คุณแม่ก็ไปยืมมาหมด รวมกับที่ยืมในอดีต ก็เป็นหนี้รวมๆ แล้วหนึ่งพันกว่าหยวน

แต่งงานครั้งนี้ยืมมาอีกหนึ่งร้อยหยวน แปดสิบแปดหยวนใช้เป็นค่าสินสอด นั่งรถไปจดทะเบียนสมรสในเมืองใช้อีกสิบหยวน ส่วนอื่นๆ จ่ายไม่ไหวแล้ว ได้แต่หน้าด้านไปปรึกษากับพ่อตาตระกูลเซวีย

โชคดีที่พ่อตามีเหตุผลมาก ให้พวกเขาแต่งงานอยู่ด้วยกันก็พอ เรื่องอื่นไม่เป็นไร

ตอนนี้ครอบครัวยากจนข้นแค้น เขาต้องรีบหาเงิน ให้แม่ใช้สำหรับค่าใช้จ่ายในบ้าน แบบนี้เขาถึงจะกลับไปทำงานที่อำเภอได้อย่างสบายใจ