บทที่ 26 สูตรลับของบรรพบุรุษ

เซวียหลิงตั้งใจวางแผนเอาไว้แล้วว่าในเวลาอีกหนึ่งเดือนก็จะสามารถเก็บเงินเพียงพอในการซื้อแขนเทียมให้พ่อสามี

เงินจำนวนหนึ่งพันกว่าหยวนในยุค80นับว่าเป็นเงินมหาศาลเลยทีเดียว แต่ว่าเพื่อไม่ให้พ่อตาต้องทนทุกข์ทรมานด้วยความเจ็บปวดอีก แพงเพียงไรก็คุ้มค่า

เธอจะเก็บเงินจำนวนหกร้อยหยวนนี้เอาไว้ และเศษอีกสิบกว่าหยวนประกอบกับเงินเดือนในเดือนนี้ใช้เป็นค่าครองชีพ

แต่เธอไม่ได้อธิบายให้ชัดเจน เพราะกลัวเฉิงเทียนหยวนจะรู้ว่าการทำแขนเทียมต้องใช้เงินมหาศาลและกลัวว่าเขาจะมีแรงกดดันมากเกินไป

ตอนนี้เขาพยายามทำงานหนักทั้งกลางวันและกลางคืน เธอไม่อยากเพิ่มภาระให้แก่เขาอีก

ช่วงนี้เธอพยายามทำงานแปลทุกวันก็เพื่อต้องการแบ่งเบาภาระให้เขา

"จ๊อกๆ" เสียงท้องของเฉิงเทียนหยวนร้องขึ้น เขารู้สึกเขินอายเล็กน้อยแล้วอธิบายว่า "เมื่อตอนกลางวันพักกินข้าวเที่ยงเร็วไปหน่อยก็เลยค่อนข้างหิวครับ"

"พี่หยวนคะ เราไปกินข้าวข้างนอกกันเถอะ" เซวียหลิงพูดด้วยรอยยิ้ม "ฉันเพิ่งจะได้เงินจากงานเสริม วันนี้ฉันเลี้ยงเอง"

ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าตอนกลางวันเขาคงจะกินหมั่นโถวกับผัก แต่งานที่เขาทำส่วนใหญ่เป็นงานใช้แรง หากไม่กินเนื้อสัตว์เข้าไปบ้างจะไหวได้อย่างไร?

เฉิงเทียนหยวนเป็นคนค่อนข้างประหยัด เมื่อนึกถึงตอนเธอทำงานก็ลำบากลำบนจึงไม่อยากเสียเงินออกไปกินข้าวข้างนอก

"เอาอย่างนี้ไหม พวกเราไปตลาดซื้อของ เธอเป็นคนซื้อแล้วฉันเป็นคนทำ แบบนี้ก็นับว่าเธอเลี้ยงฉันด้วยเหมือนกัน"

เซวียหลิงชื่นชอบอาหารที่ทำโดยฝีมือของเฉิงเทียนหยวนอยู่แล้ว เขาปรุงรสชาติได้ดี ผักและเนื้อผัดเข้ากันได้อย่างลงตัว มักจะเปลี่ยนอาหารไม่ซ้ำซากจำเจ

"อืมความคิดนี้ไม่เลว ในสายตาของฉัน ฉันคิดว่านายทำอาหารเก่งกว่าพ่อครัวในร้านอาหารด้วยซ้ำ"

เฉิงเทียนหยวนรู้สึกแอบดีใจแล้วยิ้มออกมาเบาๆ

การทำอาหารไม่ใช่เรื่องง่าย และการที่ได้รับคำชมจากคนอื่นมันช่างดีใจยิ่งนัก

ที่บ้าน แม่ของเขาค่อนข้างจะเป็นคนประหยัด มักจะบอกว่าเขาใช้น้ำมันเยอะเกินไป

บิดามารดาของเขาเป็นเกษตรกรชนบท และมีขนบธรรมเนียมเดิมๆ โบราณว่าจะชมลูกของตนเองไม่ได้ แม้จะทำดีเพียงไรก็ตาม ตั้งแต่เล็กเขามักเข้าครัวทำอาหาร แต่ไม่เคยได้รับคำชมเลยสักครั้ง

ส่วนน้องสาวก็มักจะเห็นการทำอาหารของเขาเป็นเรื่องปกติ เธอได้แต่หยิบตะเกียบขึ้นมากินอย่างค่อนข้างจะเกียจคร้าน เธอไม่เคยสนใจว่าใครเป็นคนทำอาหาร

สัญชาตญาณของเขาบอกว่าเขาทำอาหารได้ดี แต่กลับไม่มีใครเอ่ยชมและเข้าใจเขาเลย ช่วงนี้เธอมักจะชมว่าฝีมือของเขายอดเยี่ยม เมื่อเห็นท่าทางของเธอที่กินอย่างมีความสุข เขาจึงรู้สึกพึงพอใจกับคำรับชม

ในเวลาเย็นห้าโมงกว่า ทุกคนกำลังยุ่งอยู่กับการเตรียมงานไหว้พระจันทร์ ในตลาดเต็มไปด้วยผู้คนครึกครื้นคึกคักยิ่งนัก

เฉิงเทียนหยวน หยิบกะหล่ำปลีขึ้นมาหัวหนึ่ง มันสดมาก หนักประมาณหนึ่งกิโลครึ่ง ซึ่งราคาเพียงสามเหมา จากนั้นก็หันไปเลือกผักโขม แต่เขา เสียดายไม่อยากเลือกซื้อเนื้อสัตว์

เซวียหลิงรู้ว่าตอนกลางคืนเฉิงเทียนหยวนนั้นออกไปทำงานใช้แรงไม่กินเนื้อสัตว์ได้ยังไง

"พี่หยวนคะ ฉันหิวจังอยากกินเนื้อสัตว์"

เซวียหลิงพูดพลางเหลือบไปดูขาหมูสีขาวผ่องที่แผงตรงหน้า ก่อนจะเดินตรงเข้าไปที่แผงขายเนื้อ

"พี่พ่อค้าคะ นี่ขายยังไง?"

คนขายเนื้อใบหน้าบานใหญ่เต็มไปด้วยน้ำมันมันเยิ้ม มองผ่านๆ ก็สามารถรู้ได้ว่าเขาทำงานเกี่ยวกับการฆ่าหมูมาแล้วหลายปี

"โอ้แม่หนูตาถึงนะเรา นี่เป็นหมูที่บ้านใกล้ๆ เลี้ยงไว้นี่เอง ขาหมูนี้เป็นขาหมูกีบหน้าซึ่งเป็นส่วนที่ดีที่สุด เอาไปทั้งขาเลย คิดแม่หนูแค่สามหยวนก็พอ"

เซวียหลิงรู้ดีว่าหมูที่เลี้ยงในฟาร์มเปิดไม่สามารถหากินในเมืองใหญ่ๆ เช่นนั้น ขาหมูนี้มองไปดูจะหนักมากกว่าหนึ่งกิโลกรัมครึ่ง ราคาไม่ถึงชั่งละหนึ่งหยวน ซึ่งมันไม่แพงเลยจริงๆ

"แต่ตอนนี้เป็นตลาดตอนเย็น หมูนี้น่าจะถูกฆ่าเมื่อเช้า ตอนนี้มันก็ไม่สดแล้วน่ะสิ"

ความเคอะเขินปรากฏขึ้นบนใบหน้าของพ่อค้าอันมันเยิ้ม

เมื่อเฉิงเทียนหยวนได้ยินว่าเซวียหลิงต้องการจะซื้อขาหมู แต่เธอไม่เคยซื้อของมาก่อน กลัวว่าจะซื้อของแพงและเลือกไม่เป็น เขาจึงได้รีบวิ่งเข้ามาพร้อมกับตะกร้าใส่อาหารภายในมือ

"ขาหมูใหญ่โตขนาดนี้พวกเรากินกันแค่สองคน เธอเองก็กินอาหารไม่เยอะ คาดว่าคงจะต้องกินหลายวันเลยทีเดียว"

เซวียหลิงมองไปยังคนขายเนื้อแล้วพูดสอดคล้องกับประโยคของเฉิงเทียนหยวนว่า "นั่นสิคะ มันใหญ่ไปจริงด้วย เอาไว้นานก็คงจะไม่สดอีก"

คนในตลาดเดินไปเดินมาไม่ขาดสาย แต่คนที่มาจ่ายตลาดนั้นมักจะอายุมากหรือไม่ก็เป็นแม่บ้าน สำหรับสองสามีภรรยาหนุ่มสาวที่มาจ่ายตลาดด้วยกันนับว่าเป็นภาพที่หาได้ยาก

พ่อค้าขายเนื้อดูเป็นกังวลเล็กน้อย บัดนี้เป็นเทศกาลไหว้พระจันทร์ไม่มีผู้ใดชื่นชอบอยากจะซื้อขาหมู หากว่าสองสามีภรรยาคู่นี้จากไปแล้ว คาดว่าขาหมูคงจะต้องขาดทุนอย่างแน่นอน

"ไม่หรอกน่า สดใหม่จะตายไป ดูพ่อหนุ่มสิรูปร่างกำยำ ท่าทางมีพละกำลังเหลือเกิน ขาหมูแค่นี้จะนับว่ามากได้อย่างไร"