บทที่ 29 ลูกพี่ลูกน้องซึ่งอยู่ห่างไกล

ค่ำคืนที่ผ่านมาช่างนอนหลับสนิท

เช้าวันต่อมา เฉิงเทียนหยวนลุกขึ้นแต่เช้าตรู่แล้วทำบะหมี่หวานสองชาม

เซวียหลิงได้กลิ่นหอมของบะหมี่จึงได้ตื่นขึ้น หันไปมองดูนาฬิกาโบราณพบว่าตอนนี้เป็นเวลาเจ็ดโมงเช้าแล้ว

เธอตกใจมาก รีบลุกขึ้นล้างหน้าแปรงฟันเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วลงไปข้างล่าง

"พี่หยวน ทำไมไม่เรียกฉันล่ะ ตอนนี้ต่อให้รีบไปที่สถานี คาดว่าคงจะไม่ทันรถแล้ว!"

เฉิงเทียนหยวนยิ้มขึ้นแล้วอธิบายว่า "ไม่ต้องกลัวครับ รถออกตอนแปดโมงครึ่ง พวกเราขี่จักรยานไปก็ได้ เดินทางช้ากว่าเดิมสักครึ่งชั่วโมงก็ไม่เป็นไร"

เซวียหลิงตอบเพียงคำว่า "อ๋อ" ออกมาจากนั้นเธอก็ยิ้มขึ้น

"ถ้าอย่างนั้นเราฝากจักรยานไว้ที่สถานีก็ได้ ตอนกลับมาจะได้ขี่ไปทำงานเลย ไม่ต้องกลัวว่าจะไปสายแล้ว"

ทั้งสองคนกินบะหมี่หวานกันเสร็จเรียบร้อยก็เก็บของเตรียมตัวออกจากบ้านอย่างรวดเร็ว

เมื่อคืนนี้เซวียหลิงเก็บไปแล้วครั้งหนึ่ง เธอเพียงแค่หยิบเอาของทุกอย่างมาให้ครบแล้วออกเดินทางได้ทันที

วันนี้เป็นวันเทศกาลไหว้พระจันทร์ บนท้องถนนเต็มไปด้วยผู้คนยามเช้า ผู้คนพลุกพล่านไปมา ในมือมีเยว่ปิ่งและเยว่ปิ่งมากมายบ้างก็มีผลไม้ ใบหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยความสุข

ตามปกติแล้วที่สถานีรถเมล์จะไม่มีคนมากขนาดนี้ แต่วันนี้กลับต่อแถวยาวเหยียด

เซวียหลิงนั่งอยู่ที่เบาะหลังเธอยิ้มขึ้นพูดว่า "พี่หยวน โชคดีเหลือเกินที่เรามีจักรยาน ไม่อย่างนั้นคงไม่สามารถมาถึงสถานีได้ตรงเวลา"

เฉิงเทียนหยวนนึกถึงคำพูดที่เธอพูดขึ้นก่อนนอนเมื่อคืนว่า "เมื่อคืนนี้ เธอบอกว่าไม่ได้โทรศัพท์กลับไปที่บ้านเป็นเวลานานแล้ว วันนี้เป็นวันไหว้พระจันทร์ เป็นวันที่ครอบครัวควรจะมารวมตัวกัน ตามเหตุผลแล้วเธอควรที่จะโทรศัพท์ไปหาลุงเซวียสักหน่อย แล้วสนทนาถึงสถานการณ์โดยทั่วไป อวยพรให้พวกท่านมีความสุข"

เซวียหลิงอดไม่ได้ที่จะถามขึ้นว่า "นายจะให้ฉันกลับไปที่หมู่บ้านตระกูลเฉิงแล้วค่อยโทรไปใช่ไหมคะ?"

"ไม่ครับ" เฉิงเทียนหยวนอธิบายขึ้นว่า "ที่นั่นเป็นของคณะกรรมการหมู่บ้าน ไม่คิดค่าบริการ แต่เราจะไปเอาเปรียบเขาบ่อยๆ แบบนี้ไม่ได้ ที่สถานีขนส่งมีโทรศัพท์สาธารณะ ได้ยินมาว่าโทรศัพท์ครั้งหนึ่งเริ่มต้นค่าใช้จ่ายสองหยวน เกินมาหนึ่งนาทีจ่ายเพิ่มอีกสองหยวน"

เซวียหลิงเองก็ไม่ชอบฉวยโอกาสเอาเปรียบใครเล็กๆ น้อยๆ แบบนี้ เมื่อได้ยินคำพูดของเขาเธอจึงได้ตอบตกลงทันที

"ได้ค่ะ เดี๋ยวพอไปถึงสถานีขนส่งแล้วฉันจะรีบโทรกลับไปทันทีเลย"

อำเภอหรงหวาไม่นับว่าใหญ่ ถนนเรียบง่ายสะดวกสบาย หลังจากที่ขี่ไปได้ประมาณสิบนาทีพวกเขาก็มาถึงประตูสถานีขนส่ง

สถานีขนส่งที่ว่านั้นมีเส้นทางเพียงแค่สามเส้นทาง ทุกเส้นทางเดินทางไปกลับหมู่บ้านและเขตชานเมืองบริเวณใกล้เคียง

เฉิงเทียนหยวนค่อนข้างคุ้นเคยกับสถานที่เหล่านี้ เขาพาเธอไปที่ร้านขายของชำข้างทางแห่งหนึ่ง จากนั้นทำการฝากจักรยานไว้หนึ่งวัน ให้เงินไปทั้งหมดสองเหมา

"คุณครับ ผมขอถามหน่อย ได้ยินมาว่ามีโทรศัพท์สาธารณะอยู่ใกล้ๆ นี้คุณรู้ไหมว่าอยู่ตรงไหน"

เจ้าของร้านขายของชำยิ้มขึ้นตอบว่า "อยู่ในสถานี เดินเข้าไปก็เห็นแล้ว"

เฉิงเทียนหยวนรีบถือกระสอบแล้วเดินเข้าไปข้างในอย่างรวดเร็ว

เซวียหลิงเดินตามอยู่ข้างหลัง ภายในสถานีเต็มไปด้วยผู้คนทุกคนต่างรีบร้อนเห็นได้ชัดว่ากำลังรอรถ

"พี่หยวน พวกเราซื้อตั๋วแล้วหรือยัง คนเยอะขนาดนี้จะซื้อตั๋วได้หรือเปล่า?"

เฉิงเทียนหยวนช่วยป้องกันคนที่สัญจรไปมาไม่ให้โดนเธอ พลางอธิบายว่า "ผมซื้อไว้แล้วตั้งแต่เมื่อสามวันก่อน เป็นรถรอบแปดโมงครึ่ง ตอนนี้ยังมีเวลาอีกสิบห้านาที พวกเราไปโทรศัพท์กันเถอะ"

ที่แท้โทรศัพท์สาธารณะถูกติดตั้งโดยสถานีขนส่ง มีช่องพิเศษสำหรับโทรศัพท์ และมีหญิงชราคนหนึ่งคอยดูอยู่ที่ด้านข้าง

ในช่วงยุคสมัยนี้โทรศัพท์ถือว่าเป็นสิ่งของหายาก ถ้าไม่มีใครมาโทรศัพท์ก็จำเป็นจะต้องล็อกเอาไว้

เมื่อหญิงชราได้ยินว่าเธอจะโทรศัพท์ไปเมืองหลวง หล่อนก็ตรวจสอบสถานที่ซึ่งเป็นหนังสือเล่มเก่าๆ ขาดๆ แล้วพูดขึ้นว่า "คงจะต้องแพงสักหน่อย เริ่มต้นด้วยสามหยวน"