บทที่ 37 แรงจูงใจอันซ่อนเร้น

เฉิงเทียนฟางอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมาอย่างเหยียดหยามแล้วพูดว่า "แต่พี่เสียงซื้อรถยนต์แล้วด้วย ใช่สิ! มันไม่ใช่รถสามล้อนะ เป็นรถสี่ล้อแบบที่เราเห็นในทีวี พี่สะใภ้ของเราไหนบอกว่าเป็นคนเมืองหลวงไง ไม่เห็นสินทรัพย์ทองหมั้นสักนิดเลย?"

"ถ้าหากว่าพี่ชายแต่งงานกับพี่เหมยล่ะก็ พวกเราคงจะได้มีทีวีดู คนในหมู่บ้านมากมายตอนนี้ก็มีทีวีดูแล้ว แต่พวกเรากลับไม่เคยมีแม้กระทั่งวิทยุด้วยซ้ำ โอกาสนั้นต้องรีบคว้ามา พี่เป็นคนหัวโบราณเหลือเกิน แต่ที่จริงแล้วในใจของเขาคงจะเสียดายไม่น้อย"

"หุบปากเดี๋ยวนี้นะ!" หลิวอิงโมโหแล้วตะโกนดุด่าออกมา "ถ้ายังพูดจาเหลวไหลอีกล่ะก็ คืนนี้ไม่ต้องกินข้าวที่บ้านแล้ว พี่ชายกับพี่สะใภ้ของเราความสัมพันธ์ดีกันขนาดนั้นเขาจะเสียใจภายหลังได้อย่างไร!"

เฉิงเทียนฟางส่งเสียงหึๆ ออกมา "ไม่ต้องให้หนูพูด ตอนนี้ต่อให้เขายังไม่รู้สึกเสียใจ แต่ในอนาคตก็ต้องเสียใจอย่างแน่นอน"

ดูเหมือนว่าหลิวอิงจะกำลังยุ่ง เธอจึงได้พึมพำออกมาเบาๆ

"เดี๋ยวหลิงหลิงออกมาแล้วอย่าพูดจาไร้สาระแบบนี้นะ ไม่อย่างนั้นแม่จะตีจริงๆ ด้วย แม่พูดเอาไว้แล้วนะว่าแม่จะตีจริงๆ ทำไมถึงชอบไปยุ่งกับโอวหยางเหมยนักหนา ผู้หญิงคนนั้นทาแป้งหน้าขาวปากแดงแจ๋ มองดูครั้งแรกก็รู้ว่าเอาจริงจังอะไรไม่ได้"

......

สองแม่ลูกทะเลาะกันไป คนหนึ่งบอกว่าสาวบ้านนอกไม่รู้จักความสวยงาม อีกคนหนึ่งบอกว่าไม่ควรที่จะแต่งเติมแต่งให้มากมายนัก

เซวียหลิงเห็นว่าหัวข้อสนทนาถูกเบี่ยงเบนไปแล้วจึงได้ก้าวเข้าไปในครัว

"แม่คะ เสี่ยวกูจื่อ คุยอะไรกันอยู่เหรอ ทำอาหารเสร็จแล้วหรือยัง ให้ฉันช่วยยกออกไปไหมคะ"

เมื่อเฉิงเทียนฟางเห็นเธอเดินออกมาก็รีบ แล้วหันไปกินพุทรานมสด

ประโยคเมื่อครู่เซวียหลิงได้ยินแล้วอย่างชัดเจน

เธอรู้สึกเสมอว่าเสี่ยวกูจื่อคนนี้ไม่ค่อยชื่นชอบเธอสักเท่าไหร่ แต่เธอก็ไม่เข้าใจว่าความเกลียดชังนั้นมาจากสาเหตุใด

จวบจนกระทั่งเมื่อครู่ บทสนทนานั้นทำให้เธอรู้ถึงเหตุผลอันแท้จริง

เดิมทีเธอคิดว่าหล่อนอายุน้อยกว่าตนตั้งหลายปี อีกทั้งยังเป็นคนกันเอง ตั้งใจว่าจะพยายามสื่อสารกับหล่อนให้ดี

คิดไม่ถึงว่าหล่อนต้องการไม่ให้เธออาศัยอยู่ในบ้านหลังนี้ต่อไป อีกทั้งยังปล่อยให้ผู้หญิงคนที่ชื่นชอบเฉิงเทียนหยวน เข้ามาสร้างความวุ่นวายด้วย

เมื่อคิดได้ดังนี้ความรู้สึกที่การเป็นครอบครัวที่อยู่ในใจของเธออันเล็กน้อยนั้นก็จางหายไปทันที

สำหรับมารยาทด้านพื้นฐานนั้นเธอคงจะยังรักษาไว้ แต่ในด้านอื่นๆ นั้นคงเป็นไปไม่ได้

หลิวอิงหัวเราะขึ้นเบาๆ "หลิงหลิงแม่เตรียมเสร็จหมดแล้วล่ะ มาเลยเราช่วยกันยกไปที่โต๊ะเถอะ"

เซวียหลิงมองไปยังอาหารมากมายนับสิบ พบว่าอาหารแต่ละจานนั้นดูอุดมสมบูรณ์น่ารับประทานมาก มีทั้งเนื้อและผัก อีกทั้งนี้หมูตุ๋นพะโล้ที่เธอชื่นชอบ จึงได้รีบเอ่ยชมว่า "ฝีมือทำอาหารของแม่เยี่ยมไปเลยค่ะ แค่เวลาช่วงบ่ายสามารถทำอาหารมากมายขนาดนี้ได้"

หลิวอิงยิ้มขึ้นแล้วอธิบายว่า "ปีนี้ลูกกับอาหยวนกลับมาเฉลิมฉลองกันที่บ้าน และเป็นครั้งแรกที่ลูกใช้เวลาเทศกาลไหว้พระจันทร์กลับบ้านเรา ดังนั้นเราจะต้องทำให้อลังการสักหน่อย"

"แม่ลำเอียง!" เฉิงเทียนฟางบ่นออกมา "ทุกครั้งที่พี่กลับบ้านแม่ก็จะทำกับข้าวให้เขามากมาย หนูอยู่บ้านทุกวันไม่เคยเห็นทำอะไรเพิ่มเลย"

หลิวอิงเหลือบตาไปมองดู จากนั้นหันไปสนใจกับเผือกร้อนของตน

"พี่ชายของเรากว่าจะหาเงินมาได้ไม่ได้สบาย อีกทั้งยังเชื่อฟังคำสั่งสอน แน่นอนว่าแม่จะต้องรักเขามากกว่า รอให้วันไหนลูกเองเชื่อฟังคำสั่งสอน แม่ก็จะรักลูกเช่นกัน"

เฉิงเทียนฟาง ถูกดุว่าดังนั้นจนทำอะไรไม่ถูก ได้แต่วิ่งออกจากครัวไป

ไม่ถึงว่าเมื่อเธอเพิ่งจะวิ่งออกไปก็อุทานว่า "อ้าว!" จากนั้นน้ำเสียงก็ดูมีความสุขขึ้นทันที "พี่เหมยมาแล้วเหรอ พี่ชายกับหนูกำลังรออยู่เลย"

ต่อจากนั้นเธอก็ตะโกนเรียกเฉิงเทียนหยวนด้วยน้ำเสียงอันดัง "พี่คะ พี่รีบออกมาเร็ว พี่เหมยมาถึงแล้ว วันนี้ พี่เหมยจะมาร่วมฉลองกับพวกเราด้วย!"

เซวียหลิงได้ยินเข้าอย่างจัง เธอวางตะเกียบและชามลงอย่างใจเย็น

หลิวอิงที่ยืนอยู่ด้านข้างเหลือบมองดูเธอด้วยความประหม่าแล้วลดน้ำเสียงลง "เป็นเด็กหญิงสาวจากหมู่บ้านตระกูลโอวหยางข้างๆ เป็นเพื่อนของอาฟางน่ะ"

เซวียหลิงรู้อยู่แล้วก่อนหน้านี้ และเธอ ได้แต่เผยรอยยิ้มอันเต็มไปด้วยคุณธรรมออกไป

"ถ้าอย่างนั้นรีบเชิญแขกเข้ามานั่งเถอะค่ะ วันนี้บ้านเราทำกับข้าวตั้งมากมาย ต่อให้มีคนเพิ่มมาอีกคนก็คงกินไม่หมด ถ้าหากว่าเหลือทิ้งคงจะน่าเสียดาย"

หลิวอิงฟังไม่ออกถึงคำเสียดสีของเธอจึงหัวเราะขึ้นเหอะๆ "นั่นสิ เราทำอาหารตั้งมากมาย"