บทที่ 5 กู้หน้า

เฉิงเปียวเห็นพวกเขาสามีภรรยาพูดเป็นเอกฉันท์ เห็นว่าบังคับไม่สำเร็จ ก็โกรธจนโยนไพ่ลับออกไป

"ไม่ขาย?! ไม่ขายก็คืนเงินมา! คืนเดี๋ยวนี้! วันนี้ต้องคืน!"

ริมฝีปากหลิวอิงสั่นเล็กน้อย อ้อนวอนสะอึกสะอื้น "นี่อาลูก เมื่อวานเพิ่งแต่งงาน อาหยวนยังไม่ได้ไปทำงานในเมือง ที่บ้าน......ยังหาเงินมาคืนไม่ได้จริงๆ นายยอมๆ หน่อยเถอะนะ"

"ไม่ได้!" ภรรยาเฉิงเปียวบ้วนเปลือกเม็ดแตง พร้อมพูดเจื้อยแจ้วเดินออกมา "ลูกสะใภ้เธอเป็นคุณหนูคนโตมาจากเมืองกรุงไม่ใช่เหรอ? ครอบครัวพวกเธอไต่เต้ามาได้ ไม่มีเงินได้ยังไง?! อย่าพยายามหาข้ออ้าง!"

เสียงอาสะใภ้เปียวทั้งแหลมทั้งดัง พูดจาเอะอะโวยวาย "ไม่ขายที่ดินก็คืนมาเดี๋ยวนี้! ไม่คืนเราจะไปเคลียร์กันที่คณะกรรมการหมู่บ้าน! เป็นหนี้ไม่คืนเงิน มีกฎหมายคุ้มครองอยู่ไหม?!"

หลิวอิงละอายใจมาก เดินไปข้างหน้าพูดเสียงทุ้มต่ำ "นี่อาสะใภ้ลูก เบาเสียงหน่อย......เพื่อนบ้านแถวนี้ออกมากันหมดแล้ว......"

พื้นที่ชนบทนั้นเงียบสงบมาก หากบ้านไหนเสียงดังหน่อย ก็กระจายออกไปไกลทันที ตอนนี้บ้านใกล้เรือนเคียงก็วิ่งออกมามุงดูกันหมดแล้ว

อาสะใภ้เปียวจ้องเขม็งเธอ เท้าเอวพูดเสียงแหลม "ฉันจะเสียงดัง! ให้คนในหมู่บ้านรู้ว่าพวกเธอติดหนี้ไม่ยอมคืนเงิน!"

หลิวอิงก็ตกใจกลัวเธอจนปลายเท้าโซเซ น้ำตาไหลออกมาไม่หยุดหย่อน

เฉิงเทียนหยวนทำหน้าเย็นชาขึงขัง กำหมัดแน่น กำลังจะเกิดโทสะ----เซวียหลิงกอดแขนเขาเอาไว้ แล้วดึงเขากลับมา

วินาทีถัดมา เธอรีบเดินไปประคองหลิวอิง แล้วตะคอกเสียงดังใส่อาสะใภ้เปียว "ใครบอกว่าเราไม่คืน?! เรายังไม่ปรึกษากันเลยว่าจะถอนเงินยังไง ผ่านไปแป๊บเดียวก็มาโวยวายใส่ไม่หยุด! มีใครไม่รู้บ้างว่าพื้นที่ชนบทต้องใช้พื้นที่นาปลูกพืชไร่ทำมาหากิน ต้องขอบคุณคุณอากับอาสะใภ้ของเทียนหยวนจริงๆ นะคะ! ที่บังคับให้เราขายที่ดิน!"

เซวียหลิงเดินออกไปแล้วตวาดใส่ "คุณลุงคุณป้า ชาวบ้านทุกๆ ท่านในหมู่บ้าน พวกท่านลองมาตัดสินหน่อยสิคะ! ฉันกับพี่หยวนเพิ่งแต่งงาน คุณอา อาสะใภ้ก็มาทวงเงินถึงที่ บังคับให้ครอบครัวเราขายที่! พวกท่านว่ามีคนในครอบครัวทำเกินไปแบบนี้ด้วยเหรอ?"

สมัยก่อนเฉิงเปียวเป็นพวกเอ้อระเหยวันๆ ไม่ทำอะไร ภรรยาก็ไร้เหตุผล เอาเปรียบคนในหมู่บ้านอยู่ตลอด ทุกคนขัดหูขัดตามานานแล้ว

ตั้งแต่ได้กินขนมมงคลแสนอร่อยในเมืองของเซวียหลิง ทุกคนรู้สึกประทับใจสะใภ้ใหม่อย่างเธอแล้ว จึงแย่งกันพูดคล้อยตาม ว่ากล่าวที่เฉิงเปียวกับภรรยาทำเกินไป

"เขาจัดงานมงคลอยู่นะ! พวกนายทำแบบนี้----มันเกินไปแล้ว!"

"คนในหมู่บ้านเดียวกัน คนในครอบครัวเดียวกันแท้ๆ บังคับให้ขายที่ดินได้ยังไง! ครอบครัวเทียนหยวนนอกจากที่ดินพวกนี้ก็มีแค่บ้านอิฐดินสองหลัง ก็ไม่มีของมีค่าอะไรแล้ว ถ้านายเอาที่ดินไป ต่อไปจะให้พวกเขาไม่มีพืชไร่กินหรือไง?!"

"นั่นสิ! ไร้มนุษยธรรมเกินไปแล้ว!"

เซวียหลิงตะโกนแบบนี้ คนในหมู่บ้านก็ต่างพูดกัน ด่าสาปแช่งเฉิงเปียวกับภรรยาจนเละเลย

ในเวลานี้ เซวียหลิงก็ดึงเฉิงเทียนหยวนมาแล้วพูดเสียงทุ้มต่ำ "นายไปประคองแม่!"

เหตุการณ์วุ่นวาย เฉิงเทียนหยวนถือโอกาสไปประคองแขนคุณแม่ แล้วเห็นเธอวิ่งกลับไปที่ห้องหอ แถมยังปิดประตูเสียงดัง "ปัง!"

เขาขมวดคิ้วขึ้นมา----นี่เธอกลัวแล้วเหรอ?!

ว่ากันว่าสามีภรรยาเป็นเสมือนนกในป่าเดียวกัน แต่ยามเจอความยากลำบาก ภรรยาเขาก็บินหนีไปเอง

ยังไงแล้วเฉิงเปียวก็เป็นชายที่รักเกียรติยศโดยธรรมชาติ เห็นชาวบ้านชี้หน้าด่าตน ก็รู้สึกอึดอัดและกระอักกระอ่วน ไปซ่อนอยู่ด้านหลังภรรยาอวบของเขา

อาสะใภ้เปียวหน้าแดงคอแหบ ตั้งใจจะทำลายให้สิ้นซาก พูดเสียงแหลม "เกี่ยวอะไรกับพวกแก! ยังไงวันนี้ก็ต้องให้มันคืนเงิน คืนเงินไม่ได้ก็ชดใช้ด้วยที่ดิน! ทั้งหมดสองร้อยหยวน! พวกแกมีใครจะช่วยบ้านพวกมันคืนไหมล่ะ? คืนมาสิ?"

ช่วงต้นยุคแปดศูนย์ สถานที่ขนาดเล็กในชนบทอย่างหมู่บ้านตระกูลเฉิง สิบหยวนและห้าหยวนก็เป็นเงินก้อนโต ครอบครัวใครมีหนึ่งร้อยหยวน ก็ถือว่าเป็นเศรษฐีครึ่งตัวแล้ว

ช่วยพูดน่ะทำได้ แต่ช่วยคืนเงินน่ะไม่ได้อยู่แล้ว

พอคำพูดอาสะใภ้เปียวเพิ่งสิ้นสุด ตรงนั้นก็เงียบหมด แต่ละคนก้มศีรษะ บางคนถึงกับถอยหลังไปหลายก้าว

สองร้อยหยวน----นั่นมันเงินจำนวนมาก!

อาสะใภ้เปียวภูมิใจสุดขีด เหนียงสองชั้นกำลังแกว่ง เลิกคิ้วแล้วพูดขึ้น "ทำไม? มีปัญญาก็คืนมาสิ? ไม่มีปัญหาจะพูดพล่ามทำไม! ไสหัวไปซะ!"

จากนั้นมืออ้วนสกปรกของเธอก็ยื่นไปตรงหน้าแม่ของเฉิงเทียนหยวนแล้วตวาดใส่ "คืนมาเร็วๆ! คืนเดี๋ยวนี้!"

เฉิงเทียนหยวนกัดฟันกรอด แต่ยังคงเอ่ยปากอย่างใจเย็น "ห้าวัน! ชาวบ้านเป็นพยานให้ผมเฉิงเทียนหยวนด้วย ผมจะคืนภายในห้าวัน"

อาสะใภ้เปียวแค่นหัวเราะส่ายหน้าอย่างภาคภูมิใจ แล้วพูดเสียงแหลม "ไม่ได้! วันนี้ต้องคืน!"

"มีแบบนี้ที่ไหนกันเนี่ย......เขาเพิ่งแต่งงานไม่ใช่เหรอ? ที่บ้านต้องขาดแคลนเงินแน่ๆ"

"อาหยวนเป็นคนที่พูดคำไหนคำนั้นเสมอ! บอกแล้วว่าคืนได้ภายในห้าวัน ทำไมต้องบังคับแบบนี้ด้วยเนี่ย!"

"ให้เวลาคืนเงินหน่อยสิ แบบนี้มันเกินไปแล้ว!"

ชาวบ้านที่มีอายุก็ใจกล้ามากหน่อย โน้มน้าวเสียงทุ้มต่ำ

หลิวอิงเช็ดน้ำตา ตาแดงก่ำอ้อนวอน "นี่อาสะใภ้ลูก......อาหยวนบอกว่าห้าวันก็ห้าวันสิ ถือว่าฉันขอร้องเธอนะ!"