บทที่ 51 ฝนตก

เซวียหลิงกินคำใหญ่อย่างมีความสุข รู้สึกดีใจมาก!

จะได้กินเกี๊ยวช่วงเทศกาลเท่านั้น ไม่คิดว่าสามีตัวเองได้รับบาดเจ็บยังทำได้ และยังทำครั้งเดียวมากมายขนาดนี้ เก่งจริงๆ !

"ฉันชอบกินเกี๊ยวกุยช่ายที่สุด! ว้าว! หอมมาก!"

เฉิงเทียนหยวนเห็นเธอกินอย่างรวดเร็ว อดไม่ได้ที่จะห้ามว่า "ระวังด้วย ในหม้อยังมีอีกเยอะ เธอค่อย ๆ กิน เดี๋ยวจะลวกปาก"

เซวียหลิงกินอย่างเดียว ไม่มีเวลามาสนใจพูดคุยแล้ว

เกี๊ยวห่อเองเปลือกบางไส้แน่น กุยช่ายกับหมูสดมาก ข้างนอกยังทาด้วยน้ำมันเล็กน้อย หนึ่งชั้น กัดลงไป ทั้งหอมทั้งนุ่มลื่น......หอมจริงๆ !

เฉิงเทียนหยวนนั้นกินคำละลูก พลางอธิบายว่า "ข้างในยังมีไส้ผักกาดขาวด้วย ผักกาดขาวที่บ้านปลูกเอง หวานเป็นพิเศษ เดี๋ยวเธอลองชิมดู ไม่แน่ว่าเธอจะยิ่งชอบผักกาดขาว"

"อืม อืม อืม!" เซวียหลิงพยักหน้าไม่หยุด

เฉิงเทียนหยวนเห็นเธอกินเร็วมาก จึงอดไม่ได้ที่จะถามว่า "หิวแย่แล้วใช่ไหม?ก็ใช่ วันนี้กินข้าวเช้ากันเช้ามาก ตอนนี้เที่ยงกว่าแล้ว เมื่อกี้ห่วงแต่ทำเกี๊ยว รอจนห่อไส้หมด ก็เที่ยงแล้ว "

"ไม่เป็นไร " เซวียหลิงกล่าว "กินเวลานี้ ตอนเย็นจะได้ไม่หิวเร็ว"

เฉิงเทียนหยวนมองดูเธออย่างรักใคร่ แล้วกล่าวเสียงเบาว่า "เธอนี่ มักมีเหตุผลเสมอ "

ไม่รู้ว่าคนมีการศึกษาค่อนข้างจะพูดจาเป็นหรือเปล่า เขาพบว่าเกือบทุกประโยคที่เธอพูดล้วนถูกต้อง

วันก่อนตอนที่กลับบ้าน พ่อยังแอบคว้าแขนเขาไว้ แล้วกระซิบบอกว่า หลิงหลิงนั้นเป็นสะใภ้ที่ดี รอบรู้ และก็เห็นแก่ส่วนรวม

เธอเป็นคนช่างพูด มีเหตุผล และมีน้ำใจ ไม่น่าแปลกใจที่พ่อแม่ใช้เวลาไม่กี่วันก็เห็นดีด้วย!

เซวียหลิงยิ้มคิก ๆ ยกคางขึ้นอย่างภาคภูมิใจ

"ฉันพูดเรื่องจริง และก็เป็นคำพูดที่มีเหตุและผลด้วย!"

เฉิงเทียนหยวนขยับซีอิ๊วไปทางเธอ แล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "จิ้มน้ำจิ้มนี้หน่อย ถึงจะไม่เลี่ยน ในเกี๊ยวมีเนื้อหมูไม่น้อยเลย!"

เซวียหลิงมองไปทางข้างนอก พบว่าฟ้าเริ่มมืดเล็กน้อย

"ดูแล้วบ่ายนี้ฝนอาจจะตกได้"

เฉิงเทียนหยวนกล่าวว่า "เธอต้องพกเสื้อกันฝน เอาเสื้อกันหนาวไปด้วย อากาศแบบนี้ พอฝนตกลงมาอากาศก็จะเย็น เดี๋ยวจะเป็นหวัด"

เซวียหลิงพยักหน้า แล้วกล่าวว่า "ทำงานบ่ายสอง ฉันกินอิ่มแล้วขึ้นไปแปลต่อสักหน่อย แล้วค่อยไปทำงานก็ไม่สาย"

หลังจากกินอิ่ม เฉิงเทียนหยวนเก็บโต๊ะเก็บถ้วยชามไปล้าง

เซวียหลิงเข้ามาแย่งทำ แล้วกล่าวว่า "น่องของนายยังเจ็บอยู่ นายเป็นผู้ป่วย ควรจะไปพักผ่อนถึงจะถูก "

เฉิงเทียนหยวนผลักเธอออก แล้วกล่าวปฏิเสธว่า "เธอยังต้องทำงาน ฉันไม่มีอะไรทำเลย ฉันบาดเจ็บที่ขา ไม่ได้เจ็บที่มือสักหน่อย ฉันยืนอยู่ตรงนี้ไม่ขยับ ก็พักผ่อนขาอยู่ตลอดเวลาไม่ใช่หรือ? "

เซวียหลิงอดไม่ได้ที่จะยิ้ม เช็ดมือแล้วขึ้นไปชั้นบน

เธอก็ไม่หยุดพัก รีบแปลงานต่อ จนกระทั่งเวลาบ่ายโมงสี่สิบถึงออกจากบ้านไป

เฉิงเทียนหยวนนั่งอยู่ข้างนอกห้องรับแขกเล็ก ชี้ไปที่เสื้อกันฝนเกือบเก่าที่วางอยู่บนโต๊ะ แล้วกล่าวว่า "พกไปด้วย หากตกมาจริง ๆ จะได้สวมใส่ "

เซวียหลิงรีบเดินเข้าไป หยิบขึ้นมาแล้วยัดใส่ในกระเป๋าสะพายข้างสีทหารทันที

เฉิงเทียนหยวนย้ำเตือนว่า "ฉันซื้อไว้ก่อนหน้านั้น ให้เธอใส่อาจจะใหญ่ไปบ้าง ตอนเธอเลี้ยวโค้ง ก็ระวังด้วย "

"รู้แล้ว !" เซวียหลิงบอกเขาอย่าออกไปข้างนอก หันหลังแล้วลงไปชั้นล่าง

และขี่จักรยานไปทำงาน

ตอนที่ถึงสำนักหนังสือพิมพ์ ทุกคนก็เพิ่งจะพักเที่ยงเสร็จกำลังเตรียมจะทำงานกันเหมือนกัน เห็นเธอจูงจักรยานมา ก็อดที่จะถามเธอไม่ได้ว่า ไปซื้อจักรยานตอนไหน