บทที่ 67 เพื่อนบ้านที่น่ารังเกียจ

จู่ๆ โอวหยางเหมย ก็ย้ายมาอยู่ห้องข้างๆ !

เซวียหลิงเข้าไปในห้องเพื่อล้างมือในขณะที่ฟังเธอคุยกับเฉิงเทียนหยวน

“ทั้งสามร้านที่พี่พาไปดูก็ดีหมด แต่ไม่รู้จะเลือกอย่างไร เลยต้องโทรหาพี่ชายดู พี่บอกว่าให้ฉันหาที่พักก่อน ฉันอยากอยู่ใกล้ๆ นายจึงได้มาหาห้องเช่าแถวนี้ ใครจะไปรู้ว่าบ้านข้างๆ นี้กำลังปล่อยให้เช่า!”

“ฮ่าๆ ......ฉันมีความสุขเหลือเกิน! แม้บ้านไม่ใหม่เหมือนของนาย แต่มีเฟอร์นิเจอร์ครบมาก ฉันเลยไม่ต้องซื้ออะไรทั้งนั้น ฉันเช่าเดือนละ 40 หยวนเท่านายไหม ?"

“เหมือนกัน” เฉิงเทียนหยวนไม่เปิดเผยคำโกหกของคุณยายกง เขาหันหลังกลับเข้าไปในครัว

โอวหยางเหมย รีบตามไปและพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ฉันตั้งใจจะบอกนายหลังจากที่ฉันตัดสินใจแล้ว แต่นายไม่อยู่ ฉันจึงตัดสินค่อยบอกข่าวดีนี้กับนายหลังจากที่ย้ายเข้ามาแล้ว! นายดีใจไหม?”

เฉิงเทียนหยวนพูดอย่างเฉยเมยว่า "อืม"

โอวหยางเหมยหัวเราะคิกคักอีกครั้งและพูดต่อ “ถึงอย่างไร ข่าวดีนี้ค่อนข้างช้า ฉันเพิ่งย้ายกระเป๋าเข้ามาก็ได้รับโทรศัพท์จากพี่ชาย บอกให้ฉันไปหาเขาที่เอี๋ยนเฉิงทางใต้และช่วยเขาหาบางอย่าง ไหนจะรอรถไฟ ไหนจะเปลี่ยนรถอีก มันทำให้เวียนหัวไม่น้อย โชคดีด้วยความช่วยเหลือจากเพื่อนของพี่ชาย ฉันจึงไปถึงที่นั่นได้อย่างราบรื่น"

“หลังจากที่พี่ชายของฉันมอบของให้ฉัน เขาก็ให้ฉันเอาไปให้เพื่อนของเขา ฉันขึ้นรถไฟไปมาอีกสองครั้ง ไม่สิ หลายรอบเลยทีเดียว ในที่สุดก็กลับมาเมื่อวานนี้ เมื่อตอนบ่ายฉันจึงนอนกลางวันและรออยู่ข้างใน พอได้ยินว่านายกลับมา ฉันก็กระโดดออกไปบอกข่าวดีนี้ให้นายเลย!"

เฉิงเทียนหยวนซาวข้าวและถามด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา "พี่ชายของเธอก็มาอยู่ที่นี่ด้วยเหรอ?"

“ใช่” โอวหยางเหมยตอบ “พี่ชายนัดพบกับฉันทีหลัง และกลับมาอำเภอเมื่อวานนี้ เราวางแผนจะไปดูร้านในวันพรุ่งนี้ หลังจากเลือกสถานที่แล้ว เราจะเริ่มธุรกิจกัน”

เฉิงเทียนหยวนกล่าวเบาๆ “ก็ดี”

โอวหยางเหมย ไม่ได้เกรงใจ เธอยิ้มขึ้น "อาหยวนหุงข้าวเพิ่มสิ วันนี้นายต้องเลี้ยงข้าวฉันนะ! เราเป็นเพื่อนบ้านกันแล้ว นายต้องเลี้ยงต้อนรับฉันสักหน่อย!”

เฉิงเทียนหยวนลังเลเพราะรู้ว่าเซวียหลิงไม่ต้อนรับเธอ ส่วนตัวเขาเองก็ไม่ต้อนรับเธอเช่นกัน

"......เช้านี้ผมไม่ได้ซื้ออาหารมากเพียงพอสำหรับงานเลี้ยงต้อนรับ"

โอวหยางเหมยพูดขึ้นอย่างเย้ายวนว่า "มีอะไรก็ทำเถอะค่ะ! เรานับว่าคุ้นเคยกันมาตั้งแต่เด็ก ฉันไม่ใส่ใจเรื่องพวกนี้หรอก! งานเลี้ยงอะไรล่ะ ฉันแค่ล้อเล่นกับนายเท่านั้น! ฉันอาศัยอยู่ที่นี่คนเดียวและขี้เกียจทำอาหาร ส่วนนายทำอาหารเก่งต่อไปฉันคงต้องมาฝากท้องกับนายบ่อยๆ ”

เฉิงเทียนหยวนแอบกลอกตามองเมื่อได้ยินเช่นนี้

ในโลกนี้มีคนหน้าด้านขนาดนี้ได้ยังไง!

เซวียหลิงที่อยู่ในห้องน้ำพลางถูตัวด้วยผ้าขนหนูและพึมพำกับตัวเอง “เดิมทีคิดว่าถ้ามีเงินจะซื้อที่นี่เอาไว้ ตอนนี้ดูเหมือนว่าแผนนี้จะต้องถูกยกเลิกแล้วล่ะ”

เย็นวันนั้นเฉิงเทียนหยวนทำอาหารมาสามจานและเชิญชวน โอวหยางเหมยให้กินด้วย

เธอเสียงดังมากและพูดไปเรื่อยตลอดมื้ออาหาร

เฉิงเทียนหยวนกับเซวียหลิงแอบมองหน้ากัน พยายามกินข้าวอย่างรวดเร็ว หวังว่ากินเสร็จแล้วจะได้ขับไล่คนคนนี้ออกไปสักที

หลังจากที่กินอิ่มแล้ว เฉิงเทียนหยวนก็เก็บภาชนะบนโต๊ะอาหารและตะเกียบรีบ ก่อนรีบเดินทางออกไปทำงานพิเศษ

ขณะทำความสะอาดห้องครัว เซวียหลิงมองไปที่หม้อน้ำเดือดบนเตารวงผึ้ง

อากาศเริ่มหนาวขึ้นเรื่อยๆ เธอสวมเสื้อคลุมตลอดเวลา แต่เธอคุ้นเคยกับการอาบน้ำทุกวันตั้งแต่ยังเด็ก หากว่าเธอไม่ป่วยหรือเป็นหวัด เธอจะอาบน้ำอุ่น แล้วเปลี่ยนเป็นชุดนอนก่อนนอน

เมื่ออากาศเย็นขึ้น น้ำก็ต้มได้ยาก เมื่อสองวันก่อน พี่หยวนซื้อกาน้ำร้อนมาอีกอัน บอกว่าควรต้มให้มากกว่านี้ เพื่อไม่ให้เป็นหวัดตอนอาบน้ำ

โอวหยางเหมยพิงไปที่ประตู มองดูแผ่นหลังของเฉิงเทียนหยวนที่หายไปในตรอกแล้วขยับริมฝีปากไปมาสองสามครั้ง

“อาหยวนต้องทำงานทั้งตอนกลางวันและตอนกลางคืน ลำบากจริงๆ !”

เซวียหลิงไม่คิดอย่างนั้น เป็นสิ่งดีที่ชายหนุ่มจะมีความกระตือรือร้น

เมื่อผ่านไปหลายสิบปี กระทั่งอายุถึงสี่ห้าสิบปี ต่อให้ใจสู้ เรี่ยวแรงของร่างกายหรือจะเทียบกับหนุ่มๆ ได้