บทที่ 84 ทะเลาะกันเป็นกลุ่ม

เซวียหลิงเชิดคางขึ้น พูดอย่างวางตัวดี "ไม่มีอะไรมากค่ะ แค่หวังว่าคุณอย่าเอาแต่ยกตนข่มท่าน ทุกคนเป็นเพื่อนร่วมงานกันหมด ไม่ใช่ทาสของคุณ คุณไม่จำเป็นต้องมีท่าทีหยิ่งยโสตลอดเวลา"

ใบหน้ารองผอ.เจินทั้งซีดทั้งแดง พูดด้วยเสียงโกรธเคือง "แก----แกกล้าพูดแบบนี้กับฉันเหรอ!"

เธอสำเร็จการศึกษามหาวิทยาลัย มาทำงานที่สำนักพิมพ์ได้ไม่นานก็เลื่อนขั้นให้เป็นผู้อำนวยการกองบรรณาธิการ ต่อมารองผู้อำนวยการย้ายไปอยู่สำนักพิมพ์เมืองข้างๆ เธอจึงได้เป็นรองผู้อำนวยการ

ในสำนักพิมพ์แห่งนี้ เธอเป็นรองแค่ผอ.หลิว คนอื่นๆ ทำได้แค่ถูกเธอบังคับบัญชา

ตั้งแต่เธอได้เลื่อนตำแหน่งเป็นรองผู้อำนวยการ ก็ไม่เคยมีใครกล้าพูดแบบนี้ต่อหน้าเธอ!

นี่กล้าดียังไง!

เซวียหลิงจ้องมองเธอ ดวงตาเบิกกว้าง ไม่มีความหวาดกลัวสักนิด

"ทำไมจะไม่กล้า? ฉันเป็นพนักงานประจำที่สำนักพิมพ์รับสมัครมา คุณก็เหมือนกัน ทุกคนที่นี่ก็เหมือนกัน เราคือลูกจ้างของสำนักพิมพ์ ทำงานเพื่อสำนักพิมพ์ ไม่ได้ทำเพื่อคุณ คุณก็แค่หนึ่งในหัวหน้าของพวกเรา ไม่ใช่พระเจ้า ไม่ใช่นางสนมด้วย ที่จะมาดูถูกเราตลอดเวลา! เราเป็นเพื่อนร่วมงานกัน ถึงจะเป็นความสัมพันธ์แบบหัวหน้าลูกน้อง แต่เราไม่ใช่ทาสของคุณ ที่ต้องยอมคุณ เชื่อฟังคุณ!"

รองผอ.เจินเดิมทีไม่ใช่คนพูดจาเฉียบคมอยู่แล้ว ถูกเซวียหลิงโมโหใส่แบบนี้ ในใจก็ทั้งโกรธ ร้อนใจและอับอาย ตอบสนองไม่ได้ทันที อ้ำๆ อึ้งๆ พูดไม่ออก

ในห้องทำงานเงียบไร้เสียง ทุกคนตกตะลึงกันหมด จ้องมองพวกเธอด้วยใบหน้าสับสน

เซวียหลิงกลับรู้สึกว่าไม่พอ ระเบิดสิ่งที่กลั้นในอกตอนนี้ออกมาทั้งหมด

"ในการทำงานถ้าสำเร็จคุณก็คือผู้มีคูณูปการ มีข้อผิดพลาดก็ยกให้ให้เพื่อนร่วมงานเป็นแพะรับบาป ทุกคนทำงานด้วยกัน มีการปรึกษากัน เป็นห่วงเอาใจใส่ซึ่งกันและกัน ถึงจะมีบรรยากาศในการทำงานที่ดี คุณจับผิดคนอื่นเกือบทุกวัน ยังไม่ทันทำอะไรก็โมโห จับตาจ้องความผิดเพื่อนร่วมงานทั้งวัน คนอย่างคุณ ได้ร่วมงานแล้วอึดอัดจริงๆ!"

"ฉันไม่ได้ขัดใจคุณเลย คุณก็หาโอกาสด่าฉันหลายครั้ง ทุกครั้งที่ฉันส่งต้นฉบับ คุณก็จะมาขวางตรงหน้าคุณหลิน ต้องการหาความผิดพลาดของฉัน ฉันทำงานอย่างตั้งใจและระมัดระวัง แต่คุณป้องกันฉัน ต้องการจับผิดฉันเหมือนป้องกันขโมย!"

"รถประจำทางไม่วิ่ง หวังชิงเธอเดินมา รองเท้าและถุงเท้าเปียกหมด ฉันในฐานะเพื่อนร่วมงานก็เดินมาคุยกับเธอสองประโยคด้วยความเป็นห่วง ก็ถูกคุณหาว่า ‘คุยเล่น’ แถมด่าว่าฉันอู้งานจนเป็นนิสัย? ฉันเดินออกมาไม่ถึงครึ่งนาที ก็ถูกคุณด่าแย่ๆ แบบนี้!"

"คุณเป็นหัวหน้า คุณเป็นผู้นำ แต่คุณออกคำสั่งอย่างเดียวไม่ได้! แบบนี้มันไม่เคารพเพื่อนร่วมงานมากๆ ไม่เคารพคนอื่นมากๆ! คุณต้องเคารพคนอื่น คนอื่นถึงจะเคารพคุณได้!"

ห้องทำงานยังคงสงบจนได้ยินแม้กระทั่งเข็มหล่น ทุกคนมองอย่างตกตะลึง มองกันและกันด้วยความประหลาดใจ

"แปะๆๆ!" จู่ๆ ก็มีเสียงปรบมือดังขึ้น!

ทุกคนเหมือนตื่นจากฝัน หันไปมองคนปรบมือด้วยสัญชาตญาณ----หลิวซินนั่นเอง!

เขาค่อยๆ ยืนขึ้น ปรบมือพลางยิ้มตะโกน "เซวียหลิง! พูดได้ดี! พูดได้ดีมาก! เธอพูดสิ่งที่ฉันอัดอั้นข้างในมาหลายปีออกมา! ขอบคุณ! ขอบคุณนะ!"

รองผอ.เจินหน้าแดงแปร๊ด โกรธจนกัดฟันกรอด "พวกแก----พวกแกไม่อยากทำงานแล้วใช่ไหม?"

หลิวซินก็โกรธแล้วเหมือนกัน เชิดคางขึ้น "เราอยากทำหรือไม่คุณก็ไม่ใช่คนตัดสินใจ! คนที่จ้างเราคือสำนักพิมพ์ ไม่ใช่คุณ! คุณไม่มีสิทธิไล่เราออก!"

"แก----ฉันจะไปคุยกับผู้อำนวยการเดี๋ยวนี้!" รองผอ.เจินตะคอกเสียงดัง "ให้เขาเห็นความหยิ่งผยองของพวกแก! ให้เขาไล่พวกแกออกให้หมด!"

ทุกคนต่างตกใจกลัว มองไปทางเซวียหลิงและหลิวซินอย่างลุกลี้ลุกลนและประหม่า

บ.ก.ใหญ่หลินที่อยู่ข้างๆ ทนดูไม่ไหวอีกต่อไป พูดขึ้นเสียงดัง "รองผอ. นี่คุณพูดไม่ถูกต้อง สำนักพิมพ์เรามีกฎระเบียบ นอกจากเพื่อนร่วมงานจะกระทำความผิดพลาดร้ายแรงหลายครั้ง ไม่งั้นก็ไล่ออกไม่ได้ เซวียหลิงและหลิวซินก็ไม่ได้ทำความผิดพลาดอะไร คุณทำแบบนี้ไม่ได้!"