บทที่ 86 ฮีตเตอร์

แม่เซวียบอกว่าทั้งคู่สุขภาพดีมาก ให้เธอไม่ต้องกังวล

"พ่อของลูกเขาไปทำงานตั้งแต่เช้า ช่วงนี้อากาศหนาวมาก โชคดีที่มีรถยนต์ค่อยๆ ขับ ตรงไปที่บริษัทค่อยลงรถ ไม่ต้องหนาวจนแข็ง จริงสิ ครึ่งเดือนก่อนพ่อของลูกส่งเครื่องทำความร้อนไปให้ลูกสองตัว ลูกได้รับหรือยัง?"

เซวียหลิงตกตะลึง ถามขึ้นอย่างอดไม่ได้ "เครื่องทำความร้อนอะไร? ไม่มีนะคะ!"

แม่เซวียอธิบาย "ก่อนหน้านี้คุณลุงกู้เพื่อนเก่าพ่อไปต่างประเทศมา นั่งเรือท่องเที่ยว เขาซื้อเครื่องทำความร้อนมาจำนวนหนึ่ง เครื่องนั้นมันไม่เลวเลยนะ! แค่เสียบปลั๊ก ก็จะปล่อยลมร้อนออกมา ทำให้แรงหรือเบาได้ด้วย ใช้งานสะดวกมาก!"

เซวียหลิงหัวเราะเสียงทุ้ม

ในยุคนี้ ภายในประเทศยังไม่นิยมเครื่องฮีตเตอร์ ทุกคนจึงไม่รู้ว่าเรียกมันว่าอะไร

แม่เซวียไม่รู้ความคิดของลูกสาว จึงพูดต่อ "ลุงกู้ให้ครอบครัวเรามาเครื่องหนึ่ง ฉันกับพ่อแกวางไว้ในห้องนอนกับห้องรับแขกเพื่อสร้างความอบอุ่น ใช้สะดวกสบายมาก ไม่ต้องกลัวพวกเตาเผาถ่าน ที่ใช้แล้วไม่ปลอดภัย พ่อของลูกคิดว่าฤดูหนาวที่อำเภอหรงหวาหนาวมาก เลยไปบ้านลุงกู้ขอเพิ่มอีกสองตัวเพื่อส่งไปให้ลูกโดยเฉพาะ"

เซวียหลิงรู้สึกอบอุ่นหัวใจ พูดเสียงทุ้ม "ขอบคุณนะคะพ่อแม่......"

จิตใจของคนเป็นพ่อแม่ในโลกนี้ ถึงเธอยังไม่เคยเป็นพ่อแม่ใคร แต่จากพ่อแม่เธอ จากพ่อสามีแม่สามี ก็สามารถเข้าใจความหมายประโยคนี้ได้อย่างลึกซึ้ง

"ขอโทษทำไมล่ะ!" แม่เซวียกล่าวตำหนิ "เกรงใจอะไรกับเรา! พ่อของลูกก็ไม่ได้ตั้งใจเอาเปรียบลุงกู้สักหน่อย ห่อซองแดงไปให้เขาก้อนโต ซาบซึ้งที่ลุงกู้ยอมสละให้ พ่อของลูกบอกว่าหมู่บ้านตระกูลเฉิงน่าจะมีไฟฟ้าใช้แล้ว ให้พวกเขาด้วยหนึ่งตัว ให้พวกเขามีฤดูหนาวที่อบอุ่นจากนี้ไป"

"เฮ้อ!" เซวียหลิงอธิบาย "ช่วงนี้หิมะตกบ่อย น่าจะยังไม่ถึง ที่ทำการไปรษณีย์ก็ยังไม่ส่งใบปลิวมา คงใกล้แล้วค่ะ"

จากนั้นเธอก็บอกแม่เรื่องที่จะพาเฉิงมู่ไห่พ่อสามีไปผ่าตัดในเมือง

"หมอบอกว่าที่เขาเจ็บป่วยมาตลอด คงเป็นเพราะทำแผลในตอนนั้นไม่เหมาะสม รีบฉวยโอกาสผ่าตัดใส่แขนเทียมก่อนอาการจะแย่ลง"

แม่เซวียนึกถึงเหตุการณ์น่าหวาดกลัวในตอนนั้น ขอบตาก็แดงอย่างรวดเร็ว สะอึกสะอื้นขึ้นมา

"ตอนนั้นอำเภอหรงหวามีแค่โรงพยาบาลเล็กๆ ไม่ต่างอะไรกับคลินิกเล็กๆ การรักษาต่างๆ ก็ล้าหลังมาก ทำแผลได้ก็ดีมากแล้ว! พ่อของลูกเป็นห่วงแขเหล่าเฉิงอยู่บ่อยๆ ถ้าตอนนั้นเขาไม่ผลักพ่อออกไป ช่วยชีวิตพ่อได้ทัน ครอบครัวเราจะมีวันนี้ได้ยังไง! คิดไม่ถึงเลยว่ามันตั้งหลายปีแล้ว ยังทำการผ่าตัดได้อยู่ ดีจังเลย! รอพ่อของลูกกลับมา ฉันจะบอกเขา! เขาต้องดีใจมากแน่ๆ!"

เซวียหลิงสูดน้ำมูก แล้วพูดเสียงทุ้ม "อากาศปลอดโปร่งแล้ว เราวางแผนว่าจะรอถนนโล่ง แล้วรีบไปรับเขามาที่นี่ จากนั้นก็นั่งรถไปผ่าตัดที่โรงพยาบาลตี้ยีในเมือง"

......

วันต่อมาแดดยังร้อนจัด กองหิมะบนถนนค่อยๆ ละลาย

เซวียหลิงฉวยโอกาสตอนพักเที่ยง รีบไปที่ห้างเพียงแห่งเดียวในอำเภอเพื่อซื้อเสื้อกันหนาวและเสื้อโค้ต ให้แม่สามีและพ่อสามีคนละนิดคนละหน่อย

บ่ายวันนั้นเธอได้รับใบปลิวจากที่ทำการไปรษณีย์ เมื่อเห็นวันที่ ก็เป็นของที่ส่งมาจากเมืองหลวงเป็นเวลายี่สิบกว่าวันแล้ว

หลังจากเลิกงาน เฉิงเทียนหยวนก็มารับเธอ และไปรับเครื่องลมร้อนสองเครื่องที่ทำการไปรษณีย์อย่างสุขใจ

นอกกล่องพัสดุค่อนข้างใหญ่ เฉิงเทียนหยวนทำได้แค่เข็นจักรยาน เธอเข็นอยู่ด้านหลัง

ถึงแม้ล้มหนาวจะพัดมา แต่ทั้งสองหัวเราะชอบใจกันอย่างมีความสุข

กลับมาถึงบ้านเช่า เฉิงเทียนหยวนแกะกล่องพัสดุ หยิบฮีตเตอร์เครื่องหนึ่งออกมาอย่างระมัดระวัง ดูการทำงานมันอย่างรอบคอบ

"ที่รัก มันเป็นภาษาอังกฤษหมดเลย......ฉันอ่านไม่ออก"

เซวียหลิงดึงผ้าพันคอออก รีบเข้าไปดู แล้วเสียบปลั๊กอย่างรวดเร็ว

"นี่! อันนี้คือเปิด อันนี้คือปิด อันนี้ลมอุ่น อันนี้ลมร้อน"

เซวียหลิงหมุนมัน ไส้ตะเกียงด้านในก็สว่าง มีลมออกมา ไม่นานก็กลายเป็นลมอุ่นปะทะหน้า

เฉิงเทียนหยวนร้อง "ว้าว!" หนึ่งทีด้วยความประหลาดใจ "วิเศษมาก!"

เซวียหลิงเข้าใจหลักการ อธิบายกับเขาว่าไส้ตะเกียงใหญ่ข้างในมันร้อนเร็ว แค่เชื่อมไฟฟ้าก็จะกลายเป็นความร้อน หลักการอื่นๆ ก็เหมือนกับพัดลม

เฉิงเทียนหยวนถามขึ้นอย่างอดไม่ได้ "ถ้างั้นมันกินไฟ......มากเลยใช่ไหม?"

เซวียหลิงรู้แนวคิดการออมเงินของเขา จึงหัวเราะเสียงทุ้ม "ตอนกลางวันเราไปทำงาน ตอนกลางคืนถึงจะอยู่บ้าน จะใช้ไฟได้เท่าไรกันเชียว? คงแพงกว่าถ่านนิดหน่อยล่ะมั้ง!"