บทที่ 90 หาไม่เจอ

เซวียหลิงตกตะลึงเล็กน้อย "อาหู่? พี่ไปขอให้เขาช่วยเหรอ?"

เฉิงเทียนหยวนเชิดคางขึ้นเล็กน้อยแล้วพูด "เธอขึ้นรถก่อน ฉันจะพาเธอไปตลาดซื้อซาลาเปาก่อน"

เซวียหลิงรีบกระโดดขึ้นรถ นั่งเบาะหลังเย็นเฉียบ

เฉิงเทียนหยวนขายาวถีบ พาเธอไปตลาด

"ตอนฉันไป บ้านหลินชงก็ไม่มีคนแล้ว ฉันเคาะประตู ไม่มีคนตอบ แล้วข้างบ้านก็ออกมาถามฉันว่ามาหาใคร ฉันบอกมาหาหลินชง ข้างบ้านบอกว่าเขานั่งรถออกไปแล้วเมื่อคืน แม่เขาไปบ้านเกิดที่ชนบท เมื่อคืนไปเคาะประตูข้างบ้าน ฝากกุญแจให้เขาดูแล รอแม่เขากลับมาค่อยให้เธอ"

เซวียหลิงพอได้ยินแล้วรู้สึกแปลกๆ "ไปด้วยรถอะไร? รถประจำทางแถวนี้ไม่วิ่งไม่ใช่เหรอ?"

"รถบรรทุก" เฉิงเทียนหยวนสอบถามมาว่านั่งรถบรรทุกไป จึงรีบไปหาอาหู่ที่สถานีรถ

"อาหู่เขาหยุดงานโดยไม่ได้เงินเดือน ตอนนี้ขับรถทางไกลกับคนขับรถบรรทุกกลุ่มหนึ่ง เขาคุ้นเคยกับที่นั่นมาก ช่วยฉันสอบถามได้ทันที เขาบอกว่าเมื่อคืนกลางดึกหลินชงพาน้องวัยรุ่นคนหนึ่งนั่งรถบรรทุกขนาดใหญ่พร้อมผ้าห่มไปทางเหนือ สถานีปลายทางคือเมืองหลวง"

เซวียหลิงสัญชาตญาณในใจรู้สึกหวาดกลัว

กังวลและหวาดกลัวมาตลอดว่าเสี่ยวกูจื่อจะใกล้ชิดหลินชงเกินไป จนโดนเขาล่วงละเมิดทางเพศและหลอกเอาเงิน ใครจะไปรู้ว่าป้องกันยังไงก็ป้องกันไม่ได้

เฉิงเทียนหยวนอธิบายต่อ "อาหู่บอกว่าช่วงนี้หิมะตก รถประจำทางบรรทุกคนไม่ปลอดภัย การไปทางเหนือนอกจากรถบรรทุกขนาดใหญ่แล้ว ก็ไม่มีรถชนิดอื่นอีก เขาเดาว่าพวกเขาอาจจะไปที่เมืองเยว่เปลี่ยนเป็นนั่งรถไฟ เพราะรถไฟยังวิ่งตลอดเวลา"

เซวียหลิงถอนหายใจเบาๆ "พวกเขานั่งรถบรรทุก มีล้อใหญ่สิบกว่าล้อ พี่มีแค่สองล้อเล็ก จะตามทันได้ยังไง! โทษพี่ไม่ได้หรอก น้องโดนหลินชงล้างสมอง ไม่ช้าก็เร็วก็ต้องโดนมันหลอกเอาตัวไป"

ล้างสมอง?

เฉิงเทียนหยวนไม่ค่อยเข้าใจคำศัพท์นี้ แต่ยังพอเข้าใจความหมายของมัน

"ฉันรู้ อาจจะเพราะเมื่อคืนฉันตามไป หลินชงกลัวว่าฉันจะไปยุ่งวุ่นวายอีก เลยเก็บกระเป๋าเดินทางพาอาฟางออกไปในคืนนั้น"

เซวียหลิงถาม "พี่ได้บอกความจริงกับอาหู่ไหม?"

เฉิงเทียนหยวนตอบ "อืม" เสียงทุ้ม แล้วอธิบายว่า "กระดาษห่อไฟไม่ได้ ฉันอยากให้อาหู่ช่วยเหลือ ต้องบอกความจริงเขาเป็นการส่วนตัว จะให้เขาช่วยเหลือแบบไม่รู้เรื่องไม่ได้ มันจะควบคุมขอบเขตได้ยาก เขาฟังจบก็โกรธจัด บอกว่าผู้ชายอย่างหลินชงเป็นคนขี้ขลาดตาขาว ในเมื่อชอบสาว ก็ควรไปสู่ขอที่บ้านอย่างเป็นทางการ ให้ใครสักคนเป็นพ่อสื่อแม่สื่อแต่งเธอเข้าบ้านสิ มีที่ไหนพาเธอหนีไปกลางดึกแบบนี้!"

"เขาบอกอีกว่า คนขับรถสายงานนี้เขารู้จักไม่น้อย เขาจะรีบช่วยเราถามให้ เขาสัญญาด้วยว่า เรื่องแบบนี้มันเกี่ยวกับชื่อเสียงสาวน้อย เขาจะไม่พูดส่งเดช ฉันไปๆ มาๆ กับเขาที่สถานีรถ ได้ยินแค่ว่ารถคันนั้นมุ่งไปทางเหนือเมืองหลวง อาหู่ให้ฉันกลับมาทำงานก่อน เรื่องอื่นเขาจัดการให้"

เขาพูดเสียงเข้มด้วยความหงุดหงิด "ฉันอยู่ที่นั่นก็ทำอะไรไม่ได้เลย ต้องกลับมาก่อน ตอนบ่ายเลิกงาน ฉันค่อยไปหาอาหู่อีกครั้ง หวังว่าจะมีข่าวอะไรบ้าง"

ระหว่างที่สนทนากัน ทั้งคู่ก็มาถึงในตลาดแล้ว

เซวียหลิงรีบเล่าเรื่องพ่อสามีแม่สามีและลุงชางให้เขาฟังคร่าวๆ

"เงินที่บ้านโดนเธอขโมยไปไม่เหลือแม้แต่แดงเดียว เงินฉันในลิ้นชักกับในตู้เสื้อผ้าก็โดนขโมยไปสองร้อยห้าสิบกว่าหยวน เมื่อคืนพวกผู้ใหญ่กังวลจนไม่ได้นอนทั้งคืน กลางดึกรีบออกจากบ้านมาที่นี่กับลุงชาง"

เฉิงเทียนหยวนโกรธจนทุบจักรยานอย่างแรง กระดูกมือเขามีเส้นเลือดปูด กล้ามหน้าอกแกร่งกระเพื่อม

"ยัยโง่ไม่มีสมอง!"

เซวียหลิงถอนหายใจเบาๆ แล้วพูดโน้มน้าว "พี่อย่าโกรธเลย ตอนนี้โกรธไปก็ไม่มีประโยชน์ เราซื้อซาลาเปาเพิ่มก่อนกลับไปให้ผู้ใหญ่สามคนกินอิ่มทำอะไรเรียบร้อย จากนั้นคอยดูว่ามีข่าวอะไรไหม"

เรื่องราวมาถึงตอนนี้ ทุกอย่างมันสายเกินไป ทุกคนทำเต็มที่แล้ว แต่เสี่ยวกูจื่อก็ยังตาบอดอยู่!

เซวียหลิงควักเงินออกมา ซื้อซาลาเปาเนื้อร้อนๆ ยี่สิบอัน ซื้อหม้อใบใหญ่ที่ตลาดชั่วคราว หาน้ำร้อนบริเวณที่ขายน้ำเต้าหู้เอามาล้างให้สะอาด แล้วซื้อน้ำเต้าหู้หนึ่งหม้อ