บทที่ 95 ลางานสำเร็จ

เช้าวันรุ่งขึ้นไปทำงาน เซวียหลิงก็ตรงไปที่ห้องทำงานผอ.หลิว

ห้องทำงานผอ.สองคนมีเตาทำความอุ่นเดี่ยวๆ ผอ.หลิวกำลังสวมแว่นสายตายาว หรี่ตาอ่านเอกสารอยู่

เห็นเธอเข้ามา ผอ.หลิวก็แปลกใจเล็กน้อย

"เสี่ยวเซวีย มีธุระเหรอ?"

เซวียหลิงยิ้มกว้าง "คุณเดาได้แม่นจริงๆ ค่ะ! ฉันมีธุระกับคุณ"

ผอ.หลิววางปากกาในมือลง แล้วพูดเสียงอ่อนโยน "นั่งสิ พวกเธอไม่ค่อยมาที่ห้องทำงานฉัน ทุกครั้งที่มาต้องมีธุระแน่ๆ หรือมาคุยเล่นกับฉัน? คุยเล่นได้ ตอนพักเที่ยงมาหลายๆ รอบ ฉันจะได้ไม่งีบ ฉันหาวอยู่คนเดียวไม่มีอะไรทำ"

เซวียหลิงหัวเราะชอบใจแล้วพูดขึ้น "พวกเราวัยรุ่น อยากนอนเพิ่มหลายๆ ชั่วโมงทุกวัน! พักเที่ยงไม่คุยเล่นหรอกค่ะ"

ผอ.หลิวเหลือบมองเธอ ยิ้มแล้วถามขึ้น "เธอนอนตอนพักเที่ยงเหรอ? ฉันว่าไม่ใช่แบบนั้นนะ!"

จากการสังเกตของเขา ถึงแม้เนื้อหาคอลัมน์ของเซวียหลิงไม่เยอะ แต่ตอนพักเที่ยงเธอไม่อ่านหนังสือก็เขียนหนังสือ ถึงแม้ไม่ได้ทำงานในบริษัท แต่ก็ไม่ปล่อยเวลาเสียเปล่า

หลักๆ เธออ่านหนังสือภาษาอังกฤษ เขาก็อ่านไม่เข้าใจ แต่เขารู้ว่าวัยรุ่นคนนี้ขยันมาก

วัยรุ่นในวัยเธอ ส่วนมากจะมีนิสัยเด็กและความอารมณ์ร้อน แต่เธอไม่เป็น ทำงานมั่นคงและรอบคอบ ประพฤติตนก็ไม่แย่ เข้ากับเพื่อนร่วมงานได้ดีมาก

เซวียหลิงได้ยินเขาพูดแบบนี้ ก็ไม่รู้สึกกลัวสักนิด

"ว้าว! ไม่คิดว่าผอ.แอบสังเกตเราด้วย! งั้นคราวหน้าฉันต้องระวังหน่อย ไม่กล้าใจลอยแล้ว!"

เวลาพักเที่ยงคือเวลาอิสระของทุกคน ถึงแม้ผอ.หลิวจะไม่โหดในเวลาทำงาน แน่นอนว่าจะไม่ควบคุมตอนพักเที่ยง

ผอ.หลิวฟังจบ ก็หัวเราะชอบใจ

"ทำไม? มีธุระให้ฉันช่วยเหรอ?"

สายตาเขามองต้นฉบับจำนวนหนึ่งในมือเธอ แล้วพูดขึ้น "ฉันคงช่วยอะไรไม่ได้หรอกนะ! ตัวอักษรภาษาอังกฤษยี่สิบหกตัวยังจำไม่ครบด้วยซ้ำ"

เซวียหลิงพูดขึ้นด้วยสีหน้าจริงจัง "ผอ. ที่จริงแล้วฉันอยากลางานยาวกับคุณค่ะ พ่อสามีฉันสุขภาพไม่ดี ทรมานจากความเจ็บป่วยมาตลอดปี หลังจากฉันกับคนรักปรึกษากัน ก็วางแผนว่าจะพาเขาไปหาหมอที่โรงพยาบาลตี้ยีในอำเภอเมือง เคยขอคำแนะนำจากหมอแล้ว บอกว่าสถานการณ์ของพ่อสามีต้องผ่าตัด ประเมินสักหน่อย เวลาตรวจและผ่าตัด ต้องใช้เวลาประมาณครึ่งเดือน ดังนั้นฉันต้องลางาน"

ผอ.หลิวขมวดคิ้วด้วยความลำบากใจ แล้วคิดสักพัก

"เสี่ยวเซวีย การกตัญญูต่อผู้ใหญ่เป็นสิ่งจำเป็น เธอกตัญญูกับครอบครัวสามีแบบนี้ ฉันก็ชื่นชมมาก คุณธรรมอันสูงส่งคือความกตัญญู การลาหยุดแบบนี้ ถ้าฉันไม่อนุมัติจะทำให้ฉันไร้มนุษยธรรม"

หยุดไปสักพัก เขาก็หัวเราะขมขื่น "แต่......เธอก็น่าจะรู้ว่าสำนักพิมพ์เรามีเธอคนเดียวที่รับผิดชอบคอลัมน์ภาษาอังกฤษ เธอไม่อยู่สองสัปดาห์ติดต่อกัน คอลัมน์จะทำยังไง? ฉันไม่รู้ว่าจะไปหาคนมาทำแทนจากไหนอ่ะ!"

เซวียหลิงยิ้มส่ายหน้า แล้วยื่นงานฉบับสมบูรณ์จำนวนหนึ่งในมือให้เขา

"คุณไม่ต้องเป็นห่วง ฉันรู้สถานการณ์สำนักพิมพ์ของเรา นี่ค่ะ คุณดูสิ! นี่คือคอลัมน์ต้นฉบับใหม่หลายสัปดาห์ถัดมาที่ฉันอดหลับอดนอนหาเวลาทำเมื่อสัปดาห์ก่อน ฉันกลัวว่าเวลาตอนกลับมาไม่แน่นอน เลยทำรวดเดียวหลายสัปดาห์ มากพอที่จะรับมือกับสามสัปดาห์ถัดมา"

เธอเสริมอีกว่า "คุณไม่ต้องห่วงนะคะ ฉันไม่ได้ทำแบบลวกๆ เมื่อวานฉันตรวจสอบอีกสองรอบ ไม่มีข้อผิดพลาดแน่นอน เดี๋ยวฉันจะให้บ.ก.ใหญ่หลินช่วยฉันตรวจดูอีกที เพื่อยืนยันว่าไม่มีอะไรผิดพลาด"

ผอ.หลิวรับมา ดูสักหน่อย สุดท้ายก็ยิ้มชอบใจ

"ดีมาก! แบบนี้งานจะไม่ล่าช้า ฉันอนุมัติให้เธอลาได้"

เซวียหลิงพูดอีกครั้ง "สำหรับเงินเดือนกับโบนัสอื่นๆ ควรหักก็หักได้นะคะ หักตามกฎระเบียบของสำนักพิมพ์เราได้เลย"

ผอ.หลิวยิ้ม เอาคางชี้ไปที่งานฉบับสมบูรณ์ที่เธอถือมา

"เธอทำงานเสร็จสมบูรณ์ล่วงหน้า จะหักเธอทำไมล่ะ? สำนักพิมพ์เราคือหน่วยงานมาตรฐาน พนักงานทุกคนมีสิทธิลางานและหยุดงาน ทุกคนมีครอบครัว ในครอบครัวมีผู้ใหญ่มีเด็ก บางครั้งจะมีเรื่องราวเกิดขึ้นยากที่จะเลี่ยง ฉันคือผู้มีประสบการณ์ ฉันเข้าใจ หักแค่โบนัสการเข้างานนิดหน่อยก็พอ โบนัสอื่นๆ ได้ตามปกติ"

"ขอบคุณค่ะผอ.!" เซวียหลิงรีบกล่าวขอบคุณ

ผอ.หลิวพูดด้วยเสียงอ่อนโยน "ดูแลผู้ใหญ่ให้ดี อากาศหนาวมาก ก็ต้องดูแลตัวเองให้ดีด้วยนะ อย่ากลับมาล้มป่วยซะล่ะ!"