บทที่ 96 ออกเดินทางเข้าอำเภอเมือง

เช้าวันรุ่งขึ้น ทั้งครอบครัวตื่นแล้ว

เหมือนมีงานมงคลครั้งใหญ่ ทุกคนหัวเราะชอบใจกัน

ทุกคนกินข้าวเช้าแล้ว จากนั้นก็ตรวจสอบประตูหน้าต่างบ้าน ตรวจสอบบัตรประชาชนของแต่ละคน จากนั้นก็หิ้วกระเป๋าเดินทางเดินออกมา

สภาพอากาศปลอดโปร่ง มีแดดส่องลงมาด้วย

เฉิงเทียนหยวนพูดขึ้น "พ่อ แม่ ที่นี่อยู่ไกลจากสถานีรถ เราต้องนั่งรถประจำทางไป ประมาณสิบห้านาที"

"รถประจำทางเหรอ? รถอะไร?" หลิวอิงถามด้วยความสงสัย

เซวียหลิงเดินข้างเธอ จึงรีบอธิบาย "เป็นรถคันใหญ่ที่บรรจุคน อ้อมเขตเมืองวิ่งไปตามเส้นทางตายตัว ขึ้นไปแล้วจ่ายเงินนิดหน่อย รอถึงป้ายค่อยลงรถ ป้ายปกติจะเป็นสถานที่ใหญ่ๆ เช่นสถานีขนส่ง พวกสำนักงานในอำเภอ"

"ดีขนาดนั้นเชียวเหรอ!" หลิวอิงยิ้มชอบใจ

พวกเขารอที่สี่แยกสถานีรถประจำทางสามนาทีกว่าๆ สุดท้ายรถประจำทางก็มาถึง

ตอนเช้าคนนั่งรถประจำทางไม่เยอะ รถก็วิ่งช้า ตอนมาถึงสถานีขนส่งลงจากรถ ก็เป็นเวลาเจ็ดโมงครึ่งแล้ว

เซวียหลิงพูดขึ้น "ไม่เป็นไร รถรอบแปดโมง เราตื่นเช้า เวลาเหลือเฟือมาก"

เฉิงเทียนหยวนหารถใหญ่เข้าอำเภอเมืองผ่านป้ายถนนอย่างรวดเร็ว แล้วยื่นตั๋วสี่ใบให้คนขับรถ

คนขับรถฉีกตั๋วครึ่งใบ แล้วยื่นให้เขา

"กระเป๋าเดินทางให้ยัดใต้เก้าอี้ อย่าขวางทาง!"

เฉิงเทียนหยวนตอบตกลง แล้วพาผู้ใหญ่ขึ้นรถไปนั่งก่อน

"อาหยวน หลิงหลิงเรายังไม่ขึ้นมาเหรอ?" พ่อเฉิงถาม

หลิวอิงประหม่าสุดขีด พูดอย่างลุกลี้ลุกลน "คนเยอะเดินหลงหรือเปล่า? เร็วเข้า! อาหยวนลงไปหาหน่อย!"

เฉิงเทียนหยวนกระวนกระวายใจเช่นกัน รีบลงจากรถ มองซ้ายมองขวาอย่างประหม่า

"พี่หยวน! มานี่!" เซวียหลิงตะโกนจากที่ไกลๆ

เฉิงเทียนหยวนรีบมองไปตามเสียง เห็นแค่เธอยืนหันหน้าเข้ากำแพงหนึ่ง บนนั้นแปะกระดาษหลายแผ่น

เซวียหลิงเห็นเขามาแล้ว ก็รีบอธิบาย "พี่ดูสิ บนนี้มีพวกใบประกาศตามหาคนกับโฆษณารับสมัครงาน สถานีรถมีคนพลุกพล่าน คนผ่านไปผ่านมาก็เยอะมาก ฉันคิดว่า...ถ้าอยากตามหาเสี่ยวกูจื่อ ไม่เสียหายที่เราจะลองเลียนแบบพวกเขาดู"

ถึงปากบอกไม่สนใจเฉิงเทียนฟาง บอกว่าเป็นเส้นทางที่เธอเลือกเอง จะดีหรือร้ายให้ตัวเองเป็นผู้แบกรับไป

แต่สุดท้ายเลือดก็ข้นกว่าน้ำ ปากพูดแบบนี้ แต่ในใจก็ห่วงใย เป็นห่วงอย่างเลี่ยงได้ยาก

เฉิงเทียนหยวนไหว้วานให้อาหู่ช่วยตามหาแล้ว ทั้งวันมีเวลาก็รีบไปดูที่ประตูบ้านหลินชงว่ามีคนอยู่หรือไม่ น่าเสียดายที่ไม่ได้อะไรสักอย่างเดียว

เมืองหลวงค่อนข้างไกล สถานที่ก็ใหญ่โต คนก็เยอะมาก ต้องการตามหาคนก็เหมือนงมเข็มในมหาสมุทร

แต่การประกาศตามหาคนแบบนี้ก็มีประสิทธิภาพอยู่บ้าง ถ้าหากเพิ่มคำพูดประมาณว่า "ให้เงินรางวัลผู้ที่มีเบาะแสเป็นประโยชน์หนึ่งร้อยหยวน" นั่นจะต้องดึงดูดความสนใจมากขึ้นแน่นอน

เซวียหลิงพูดแบบนี้ เฉิงเทียนหยวนดวงตาก็เป็นประกาย

"แต่รูปภาพพวกนี้ทำออกมายังไง? พิมพ์ออกมาใช่ไหม!"

เซวียหลิงพูดขึ้น "แบบนี้เรายังไม่มี แต่ในอำเภอเมืองมีแน่ รอคุณพ่อผ่าตัดเสร็จ เราไปหาดูกัน แบบนี้คือพิมพ์จากเครื่องพิมพ์ จากนั้นค่อยถ่ายเอกสาร แล้วเก็บเงินตามจำนวน"

เทคโนโลยีการพิมพ์ในปลายยุคแปดศูนย์ยังคงแย่มาก พิมพ์ได้แค่แผ่นเล็กเท่านั้น เครื่องถ่ายเอกสารมีมาหลายปีแล้ว ก่อนหน้านี้ผอ.หลิวก็ยื่นคำร้องกับหัวหน้าซื้อเครื่องถ่ายเอกสารมาหนึ่งเครื่อง แต่ยังไม่ได้รับอนุมัติ

ในอำเภอเล็กการทำเรื่องแบบนี้ยุ่งยากมาก ไปที่อำเภอเมืองใหญ่ก็ไม่ยากแล้ว

เซวียหลิงอธิบาย "ที่เมืองหลวงมีร้านพิมพ์กับถ่ายเอกสารเฉพาะด้วย ที่อำเภอหรงหวาไม่มีความต้องการ เลยไม่มีใครเปิด ในอำเภอเมืองต้องมีแน่ ถึงตอนนั้นเราค่อยไปหาดู แล้วฝากอาหู่ให้พวกพี่ๆ คนขับรถในเมืองหลวงช่วยแปะ เราจะให้บุหรี่เป็นรางวัลขอบคุณพวกเขา"

"โอเค" เฉิงเทียนหยวนเห็นด้วยทันที

เซวียหลิงพูดอีกครั้ง "ถึงตอนนั้นฉันจะส่งบางส่วนให้พ่อแม่ฉันด้วย ให้พวกเขาช่วยสอบถามและตามหาดู"