บทที่ 98 คู่รักวัยเด็ก

สมแล้วที่เป็นหมอเชี่ยวชาญ แค่เหลือบมอง เอามือที่สวมถุงมือสัมผัสเบาๆ

"คุณครับ แขนคุณนี่บาดเจ็บสาหัสมาก หลายปีแล้วใช่ไหม?"

พ่อเฉิงพยักหน้า เสียงทุ้มต่ำอธิบายประสบการณ์ที่ได้รับบาดเจ็บมาในอดีต

ผอ.เซวียฟังพลางสอบถามการรักษาไปด้วย

พ่อเฉิงกับแม่เฉิงตอบเสียงเบา

เซวียหลิงที่อยู่ข้างๆ ฉวยโอกาสช่องว่าง อธิบายเสียงทุ้ม "หมอคะ ครั้งนี้เราตั้งใจมาโรงพยาบาลเพื่อรักษาแขนพ่อสามีฉัน เราอยู่ที่อำเภอหรงหวา นั่งรถมาทั้งวัน ระหว่างทางได้รับการสั่นสะเทือน พ่อสามีฉันเจ็บมาก เลยต้องรีบมา"

ผอ.เซวียหรี่ตาพูดขึ้น "แขนนี้รักษาไม่ง่าย มา ลงทะเบียนข้อมูลผู้ป่วยก่อน จากนั้นไปถ่ายฟิล์มและตรวจด้านหลังก่อน หมอขอดูแล้วค่อยว่ากันอีกที แผลนี้อักเสบค่อนข้างรุนแรง ต้องลดการอักเสบก่อน ไม่ให้ผู้ป่วยทรมานมากเกินไป"

เฉิงเทียนหยวนรีบไป

พ่อเฉิงเหมือนเจ็บจนชินแล้ว ยิ้มนิดๆ พูดขึ้น "หมอครับ เจ็บนิดหน่อยไม่เป็นไร ผมทนได้ ผมอยากถามว่าลูกสะใภ้ผมอยากให้ผมใส่แขนเทียม......เป็นไปได้ไหม?"

เซวียหลิงกับหลิวอิงที่อยู่ข้างๆ ประหม่าขึ้นมา

ผอ.เซวียครุ่นคิดสักพัก แล้วพูดขึ้น "สำหรับคุณน่าจะได้ครับ รอตรวจผลออกมา หมอจะยืนยันให้อีกครั้ง เพราะแขนคุณพิการนานแล้ว มันลีบจนไม่เป็นรูปร่าง อีกอย่างส่วนนี้ของคุณอาจจะกระดูกแตกเหลืออยู่ข้างในก็ได้ มันกำเริบซ้ำแล้วซ้ำเล่าหลายปี แต่ดูแล้วไม่ได้เลวร้ายลงมากนัก เมื่อทุกอย่างเรียบร้อยแล้วจะเชื่อมต่อได้"

หลิวอิงน้ำตาไหล สะอึกสะอื้น "หมอคะ ทำได้......ใช่ไหมคะ?"

สิ่งที่หมอพูดเธอฟังไม่เข้าใจ แต่เธอไม่อยากเห็นสามีที่อยู่ด้วยกันมาหลายสิบปีต้องทนเจ็บทรมานกับแขนนั้นอีกแล้ว ถึงแม้จะใส่แขนเทียมไม่ได้ อย่างน้อยก็อย่าให้เขาเจ็บปวดอีกเลย

ผอ.เซวียพูดอย่างจริงจัง "ยืดเยื้อมาหลายปีเกินไป ต้องดูผลตรวจ ไม่งั้นไม่กล้าสรุปผล"

หลิวอิงเช็ดน้ำตา พูดเสียงทุ้ม "เราก็ไม่อยากยืดเยื้อ......แค่ตอนนั้นบ้านเราจนขนาดไม่มีอะไรกิน ลูกยังเล็ก คนหนึ่งยังอยู่ในอ้อมอก เขาบอกเลี้ยงลูกสำคัญ จะเอาเงินมาใช้กับเขาไม่ได้"

ผอ.เซวียเป็นคนชินกับเรื่องราวความยากลำบาก จึงแค่พยักหน้าเรียบๆ

"ถ้าใส่แขนเทียมได้ ผู้ป่วยอายุแค่ห้าสิบกว่า น่าจะทำงานได้อยู่บ้าง อย่างน้อยชีวิตประจำวันก็ไม่มีปัญหา แค่ต้องใช้แรงมากขึ้นนิดหน่อย ปัจจุบันเทคโนโลยีแขนเทียมในประเทศยังไม่สูงมาก โรงพยาบาลเราใช้แขนเทียมนำเข้า"

เซวียหลิงสูดน้ำมูก พูดด้วยสายตาแน่วแน่ "เงินเราพอค่ะ ถ้าผ่าตัดใส่แขนเทียมได้ รบกวนคุณหมอเตรียมการโดยเร็วที่สุด"

พยาบาลข้างๆ เอ่ยเตือน "รวมค่าดูแลพยาบาลและค่ายา ต้องใช้ประมาณเกือบสองพันหยวนนะคะ"

ในยุคนี้ เงินสองพันหยวนเป็นเงินก้อนโต สำหรับครอบครัวทั่วไป การนำเงินที่เหลือมากมายขนาดนี้ออกมาคราวเดียว เป็นเรื่องที่ทำได้ยากมากแม้ว่าจะพยายามเต็มที่แล้ว

เซวียหลิงรีบพยักหน้า "ไม่มีปัญหาค่ะ พวกคุณเตรียมการก็พอ แค่พ่อไม่ต้องเจ็บปวดทรมานอีก เงินใช้ไปแล้วก็ขยันหาใหม่!"

พยาบาลหัวเราะเบาๆ แล้วพูดขึ้น "คุณลุง ลูกสาวลุงกตัญญูมากเลย"

พ่อเฉิงมองเซวียหลิงด้วยสายตาใจดี นัยน์ตามีความภาคภูมิใจ

"เธอเป็นลูกสะใภ้เรา"

ผอ.เซวียเห็นเซวียหลิงหน้าตาสวยละเอียดอ่อน บุคลิกก็สง่างาม ไม่มีกลิ่นอายชาวนาผู้เรียบง่ายอย่างเฉิงมู่ไห่กับหลิวอิงเลย ก็มองอยู่หลายทีอย่างอดไม่ได้

"หนุ่มสาวกตัญญูต่อผู้ใหญ่ เป็นเรื่องที่ดี"

ตอนกลางคืนผู้ป่วยไม่เยอะ หมอเข้าเวรก็ค่อนข้างว่าง เขานั่งลง สอบถามพ่อเฉิงโดยละเอียดว่าบาดเจ็บได้อย่างไร

พ่อเฉิงนึกย้อนไปอย่างรอบคอบแล้วพูดขึ้น "ตอนนั้นผมทำงานในโรงงานปุ๋ยเคมีแห่งหนึ่งในอำเภอ วันหนึ่งเกิดลมแรงกระหน่ำ ชั้นวางสินค้าชั่วคราวโดนลมพัดล้ม ล้มไปที่ห้องทำงานข้างๆ ตอนนั้นห้องทำงานพังเกินครึ่ง ในนั้นมีช่างเทคนิครวมทั้งหมดหลายคน และมีคุณเซวียเพื่อนบ้านที่ดีของผมด้วย ผมผลักอิฐแตกเข้าไปช่วยคุณเซวียโดยไม่สนอันตราย ผมเพิ่งผลักเขาออกมา ก็มีเสาเหล็กแท่งหนึ่งหล่นลงมาโดนตรงนี้พอดี......ผมสลบไป หลังจากตื่นหมอก็บอกว่าแขนนี้พิการแล้ว"