บทที่ 99 วางแผนจะลาออก

ในห้องผู้ป่วยยังมีเตียงผู้ป่วยอีกเตียง เป็นผู้ป่วยที่ขาบาดเจ็บ และมีคนหนึ่งคนเฝ้าดูแลอยู่ข้างกาย

คุณพยาบาลพูดขึ้น "ผู้ป่วยสามารถเคลื่อนไหวอย่างอิสระ พวกคุณไม่จำเป็นต้องเฝ้าดูแลที่นี่"

เซวียหลิงถามปรึกษา "เราอยู่โรงแรมเล็กๆ ไม่ไกลฝั่งตรงข้าม คืนนี้ถ้าไม่ต้องตรวจอะไร เรากลับไปพักก่อนได้ไหมคะ? พรุ่งนี้ค่อยมาใหม่?"

คุณพยาบาลพยักหน้า "ยังไงพวกคุณก็จ่ายมัดจำแล้ว ตอนนี้ไม่ต้องทำอะไร แล้วแต่พวกคุณเลยว่าจะนอนที่ห้องผู้ป่วยหรือเปล่า"

เฉิงเทียนหยวนพูดขึ้น "ถ้างั้นกลับโรงแรมก่อน พรุ่งนี้เช้าค่อยมาใหม่"

คุณพยาบาลพูดขึ้น "ได้ค่ะ มาถึงก่อนเจ็ดโมงครึ่ง แปดโมงต่อคิวตรวจได้เลย"

พ่อเฉิงสวมเสื้อผ้าให้เรียบร้อย แล้วกลับไปกับพวกเขา

นาฬิกาตึกใหญ่โรงพยาบาลบอกเวลาสามทุ่ม โชคดีที่ยังไม่ดึกเกินไป

พ่อเฉิงถามขึ้นอย่างอดไม่ได้ "อาหยวน อยู่ห้องผู้ป่วยหนึ่งวันเท่าไรเหรอ?"

เซวียหลิงแอบดึงมุมเสื้อผ้าเฉิงเทียนหยวน เขาวางมือลง แล้วจูงมือเธออย่าสงบเยือกเย็น

"เหมือนจะไม่เยอะครับ แค่จ่ายมัดจำก่อน รายละเอียดเท่าไรไม่แน่ใจ"

หลิวอิงมีแผนของตัวเอง พูดขึ้นว่า "ในห้องผู้ป่วยคนเยอะ ต้องหลับไม่สนิทแน่ อีกอย่างที่โรงแรมก็จ่ายเงินแล้ว ต้องแพงกว่าห้องโรงพยาบาลแน่เลยอ่ะ! มีอันที่ดี มีอันที่แพง ลูกต้องเลือกให้ถูก"

พ่อเฉิงฟังจบ ก็รู้สึกมีเหตุผล

"ได้ งั้นฉันนอนโรงแรมดีกว่า"

เฉิงเทียนหยวนกับเซวียหลิงได้ยินดังนั้นก็มองหน้ากัน แล้วแอบยิ้ม

หลังจากกลับมาถึงโรงแรม ก็กลับห้องของแต่ละคน

เฉิงเทียนหยวนรินน้ำจากกาน้ำร้อน แล้วยื่นให้เธอหนึ่งแก้ว

"สองแก้วนี้ฉันล้างแล้ว มันสะอาดมาก"

"ขอบคุณค่ะ!" เธอยิ้มแย้มรับมา

เฉิงเทียนหยวนยกอีกแก้วขึ้นมา แล้วพูดเสียงอ่อนโยน "ดีที่เธอไปดูที่โรงพยาบาลก่อน ไม่งั้นเราอาจจะไม่เจอผู้อำนวยการที่ฝีมือดีที่สุด และบางทีพรุ่งนี้และวันมะรืนก็อาจจะล่าช้าไปฟรีๆ"

เซวียหลิงพยักหน้า พูดขึ้น "แบบนี้พรุ่งนี้ก็จะได้ตรวจแล้ว"

เฉิงเทียนหยวนถามขึ้นอย่างอดไม่ได้ "เธออยากอาบน้ำไหม? ข้างนอกมีห้องสำหรับน้ำร้อน ฉันจะไปยกน้ำร้อนมาสองถัง"

เซวียหลิงล้มตัวในผ้าห่มอย่างเหนื่อยล้า เอ่ยพึมพำ "ฉันมีนิสัยชอบอาบน้ำร้อนก่อนค่อยนอน ไม่อาบอาจจะนอนไม่หลับ"

เฉิงเทียนหยวนไม่รู้นึกอะไรขึ้นได้ ก็หัวเราะเสียงต่ำ

"เธอเป็นคนภาคเหนือแท้ๆ ทำไมชอบอาบน้ำเหมือนคนภาคใต้? หน้าหนาวของเราหนาวกว่าของเธอเยอะเลย เธอยังอาบน้ำทุกวัน"

เซวียหลิงตกตะลึง แล้วพูดอ้ำๆ อึ้งๆ สองที

"ฉัน......ตอนฉันเรียนหนังสือมีรูมเมทเป็นคนภาคใต้ ฉันเรียนรู้มาจากเธอ แล้วก็ชินโดยไม่รู้ตัว ตอนนี้เปลี่ยนไม่ได้แล้ว"

ที่จริงแล้ว ชาติก่อนครึ่งชีวิตหลังเธออาศัยอยู่ทางใต้ ไม่ใช่แค่ชินกับการทานอาหาร ในชีวิตประจำวันก็ชินกับวัฒนธรรมทางตอนใต้

เฉิงเทียนหยวนอธิบาย "ฉันไม่ได้ล้อเธอนะ ฉันกลับรู้สึกว่าสะอาดดี หลังจากอาบน้ำร้อน ร่างกายอบอุ่น นอนหลับก็สบาย ช่วงนี้ฉันก็เรียนรู้มาจากเธอในการอาบน้ำทุกวัน ก็รู้สึกไม่เลว แค่......มันแพงไปหน่อย"

ค่าน้ำกับเตาถ่านรังผึ้งราคาไม่ถูก ทั้งคู่อาบน้ำต้องใช้น้ำร้อนเพิ่มหนึ่งถัง สะสมในระยะยาว ก็เป็นค่าใช้จ่ายจำนวนไม่น้อย

เซวียหลิงหัวเราะคิกคัก หยิบหนังสือภาษาอังกฤษและสมุดออกมาจากกระเป๋า

"งั้นฉันต้องขยันหาเงินแล้ว"

เฉิงเทียนหยวนเห็นดังนั้น ก็จ้องมองเธออย่างตำหนิและรักใคร่

"แค่เงินนิดหน่อยเอง วันนี้นั่งรถมาทั้งวัน เธอก็เหนื่อยแล้ว อาบน้ำเสร็จรีบพักผ่อนเถอะ"