EP2 : มีอารมณ์ NC+

“หนูแพร วันนี้ที่ร้านเป็นยังไงบ้างลูก” ทรงพลเอ่ยถามลูกสาวคนสวยที่กำลังนั่งทานอาหารกับเขาในมื้อค่ำเพราะว่าวันนี้เขาไม่ได้ไปช่วยงานที่ร้าน เนื่องจากต้องไปทำธุระที่ต่างจังหวัดกะทันหัน

ทรงพลเปิดร้านเครื่องดื่มที่ไม่เล็กแล้วก็ไม่ใหญ่มาก แต่ก็มีลูกค้าแวะเวียนเข้ามาใช้บริการเยอะพอสมควร ส่วนลูกแพรพอเรียนจบปริญญาตรี ก็อาสามาช่วยงานที่ร้านของเขา ไม่ได้ไปสมัครงานทำที่อื่นต่อ เพราะไม่อยากไปอยู่ไกลจากอ้อมอกของผู้เป็นพ่อ

“เอ่อ...ก็ปกติดีค่ะ ลูกค้าก็เข้ามาเรื่อยๆ ไม่ได้มีปัญหาภายในร้านหรือว่าอะไร” ลูกแพรตอบเสียงอ้อมแอ้ม ก้มหน้าทานอาหารต่อไปไม่กล้าสบตากับเขา เพราะว่าเหตุการณ์เมื่อสามสี่วันก่อนยังคงติดตาไม่หาย แถมเธอยังแอบเอาเขาไปจินตนาการตอนที่กำลังช่วยตัวเองเสียด้วย

เธอยังคงจำได้ดีว่าตอนนั้นเขาก็ครางชื่อเธอเหมือนกัน...

แล้วแบบนี้จะให้เธอกล้ามองหน้าเขาตรงๆ ได้ยังไงล่ะ

“อ่อ...งะ งั้นเหรอ” ทรงพลเองก็ไม่ต่างกัน เขายังสู้หน้าลูกสาวของตัวเองไม่ค่อยได้นัก เพราะว่าเธอบังเอิญมาเห็นฉากเด็ดเข้า แล้วเขาก็ไม่ได้คิดจะอธิบายอะไรด้วย

เมื่อห้าปีก่อนแม่ของลูกแพรได้จากไปด้วยโรคร้าย หล่อนเป็นแม่บ้านที่คอยดูแลและรับใช้เขามามากกว่ายี่สิบปี ส่วนลูกแพรก็เป็นเด็กดีคอยช่วยแม่ของเธอทำงานบ้านอยู่เสมอมา เขาเห็นเธอมาตั้งแต่ยังเล็ก เธอเป็นเด็กน่ารักและว่านอนสอนง่าย เชื่อฟังเขาแทบทุกอย่าง เขาจึงทั้งรักและเอ็นดูเธอ และปฏิบัติกับเธอไม่ต่างจากคนในครอบครัวคนหนึ่ง

ลูกแพรไม่มีญาติที่ไหนเลยสักคน พอแม่เธอเสีย เขาจึงเป็นคนช่วยดูแลค่าใช้จ่ายต่างๆ ให้เธอทุกอย่าง และยังให้เธอย้ายออกจากห้องเช่าแล้วมาอยู่ที่บ้านกับเขา เลี้ยงดูเธออย่างดีราวกับลูกสาวแท้ๆ ก็ไม่ปาน

พอวันเวลาผ่านไป จากเด็กน้อยหน้าตาน่ารักมัดแกละสองข้างก็โตเป็นสาวสวยสะพรั่ง แถมยังมีเรือนร่างที่เย้ายวนเกินกว่าที่เด็กสาวทั่วไปควรจะมี นั่นเป็นสาเหตุที่ทำให้เขาเริ่มจะมองเธอต่างออกไปจากที่เคยเป็น

เขาจำได้ว่าตอนนั้นเธออายุได้เพียงแค่ 18 ปีเท่านั้น แต่ว่าเขากลับคิดอกุศลกับเด็กสาวเสียแล้ว

ทรงพลพยายามยับยั้งชั่งใจตัวเองไม่ให้คิดเกินเลยกับเธอแต่ก็ทำไม่ได้ เลยได้แต่ปล่อยเลยตามเลย เก็บเอาเธอมาจินตนาการเวลาที่ช่วยตัวเองบ่อยๆ แล้วหวังว่าสักวันหนึ่งเมื่อเธอโตขึ้นเขาจะเอาเธอมาเป็นเมียให้ได้อย่างแน่นอน…

“แล้ว...คุณป๋าไปทำธุระอะไรเหรอคะ ทำไมกลับเร็วจัง”

“อ๋อ...ป๋าแค่แวะไปทำธุระกับเพื่อนนิดหน่อยน่ะ ไม่มีอะไรหรอก”

ทีแรกเขานึกว่ามีเรื่องอะไรสำคัญแต่ที่ไหนได้ เพื่อนสนิทของเขาดันชวนไปสังสรรค์ เขาก็เลยได้กลับมาเร็วเพราะไม่อยากปล่อยให้เด็กสาวอยู่ในบ้านแค่คนเดียว

“อ่อ...งั้นหรอกเหรอคะ” ลูกแพรยิ้มบางๆ ก่อนจะตั้งหน้าตั้งตาทานอาหารของตัวเองต่อไปไม่ได้คุยอะไรกับเขาอีก เพราะว่าเธอก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะคุยอะไร ปกติเธอก็เป็นคนชอบเก็บตัวอยู่แล้ว ยิ่งเป็นสถานการณ์ตอนนี้เธอยิ่งรู้สึกว่ามันอึดอัดเข้าไปใหญ่

คุณป๋าจะรู้ไหมนะว่าตอนนี้แค่เธอเห็นหน้าเขา เธอก็นึกถึงเหตุการณ์ตอนนั้นขึ้นมาทันที

เธอยังจำเสียงครางต่ำทรงเสน่ห์ และท่อนเนื้อยักษ์ของเขาได้อยู่เลย...

มันทำให้เธอรู้สึกวาบหวามทุกครั้งที่นึกถึง แถมรูเสียวของเธอก็ตอบสนองเป็นอย่างดีด้วยการผลิตน้ำหวานสีใสไหลออกมาปริ่มร่องเสียว จนเธอต้องแอบหนีบขาเอาไว้แล้วเบียดเสียดไปมาเบาๆ ไม่ให้ทรงพลรู้