บทที่ 12

"Zhou Qianqian อย่าทำเป็นไม่รู้เรื่อง ตอนนี้ฉันแต่งงานแล้ว ฉันไม่สามารถควบคุมสิ่งที่เกิดขึ้นในครอบครัว Zhou ได้ ตามเหตุผลแล้ว คุณยังต้องเรียกฉันว่าแม่" Zheng Xiufang ไม่กลัว Zhou Qianqian ตะโกนใส่เธอ ประชดกลับไป

เมื่อเห็นว่าแม่ของเธอกำลังเสียเปรียบ โจวหยู่ซีจึงช่วยเจิ้งซิ่วฟางกลับไป "โจวเฉียนเฉียน ก็ไม่เลวถ้าเราปล่อยให้เธอนอนในบ้านหลังนี้ แม่ของเธอเสียชีวิตแล้ว วางไว้ในบ้านเรา เธอไม่ทำ" อย่าคิดว่ามันเป็นโชคร้าย ฉันคิดว่ามันเป็นโชคร้าย และมันช่วยประหยัดพื้นที่ได้มากด้วยการช่วยคุณจัดการกับมัน"

“โอ้ ครอบครัวคุณ? คนหนึ่งเป็นเมียน้อย อีกคนเป็นลูกนอกสมรส กล้าดียังไงมาบอกว่านี่คือครอบครัวของคุณ? ทุกอย่างในครอบครัวนี้ถูกจัดการทีละเล็กละน้อยโดยแม่ของฉัน เงินของคุณคืออะไร? นั่นหมายความว่าคุณกำลังจะประมูลบ้าน Zhou ด้วยเช่นกัน!" Zhou Qianqian เริ่มตระหนักถึงใบหน้าของแม่และลูกสาวมากขึ้นเรื่อยๆ

Zhou Yuxi ถูก Zhou Qianqian ปิดปากเงียบ ไม่สามารถหาคำใดมาหักล้างได้ เจิ้งซิ่วฟางรับปากเธอ

“อย่าลืมสิ พ่อของคุณเป็นคนทำสิ่งเหล่านี้ด้วย ทำไมคุณถึงบอกว่าทุกอย่างในครอบครัวโจวดูแลโดยแม่ของคุณ เราอาศัยอยู่ในบ้านของสามีของฉัน Zhou Guoxiong ถ้าคุณมีความสามารถจริงๆ แค่ให้แม่ที่ตายไปแล้วของคุณออกมายอมรับกับเราว่าเป็นของเธอ 555555555555"

หลังจากพูดจบ เขาก็หัวเราะเยาะเย้ยตัวเอง

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ความเกลียดชังของ Zhou Qianqian ที่มีต่อผู้หญิงคนนี้ก็รุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ และ Zhou Qianqian ก็มองไปที่ Zheng Xiufang ด้วยสายตาที่เย็นชายิ่งขึ้น ฉันถูกดูถูก ฉันถูกรังแกได้ แต่คุณบังคับให้แม่ฉันตาย แต่คุณยังพูดคำไร้สาระแบบนั้นได้

“ตบ!” เจิ้งซิ่วฟางยิ้มอย่างมีแรงเมื่อเธอตกตะลึงกับการตบอย่างกะทันหัน เธอปิดหน้าและมองไปที่โจวเฉียนเฉียนอย่างไม่เชื่อสายตา

Zhou Yuxi มองออกไปที่หางตาของเขาและเห็นรถของ Zhou Guoxiong อยู่ไกลจากหน้าต่าง รถของ Zhou Guoxiong กำลังเข้าใกล้ชั้นล่างของบ้านของเขา

“คุณกล้าตบฉันเหรอ” เจิ้งซิ่วฟางถามโจวเฉียนเฉียน

“ถ้าคุณไม่กล้า ทุบตีคุณเบาๆ คนไร้ยางอายอย่างคุณที่ไม่อยากเสียหน้า ยังกลัวความเจ็บปวดอยู่หรือเปล่า” โจว เฉียนเฉียนพูดอย่างเย็นชา “แครก!” โจวเฉียนเชียนตบหน้าเจิ้งซิ่วฟางที่อีกด้านหนึ่งทันทีที่เธอพูดจบ

ในขณะนี้ Zhou Guoxiong ที่ได้รับข่าวก็รีบกลับบ้าน หลังจากจอดรถ เขาก็ขึ้นมาและเห็นฉากที่ Zhou Qianqian ทุบตีใครบางคน

“โอ้อวด!” Zhou Guoxiong ตะโกนใส่ Zhou Qianqian

“พ่อ! วู้ฮู้ กลับมาแล้ว ถ้าไม่กลับมา น้องสาวของข้าจะทุบเราตายหมด! อู้ฮู้ ดูหน้าแม่สิ ให้แม่ทุบตี”

เมื่อเห็นการกลับมาของ Zhou Guoxiong Zhou Yuxi ก็เริ่มทักษะการแสดงของเธอทันที โดยขยิบตาให้ Zheng Xiufang ขณะที่บีบน้ำตา เจิ้งซิ่วฟางเข้าใจหลังจากเห็นมันและเช็ดตาของเธอ

"มันเป็นความผิดของฉันทั้งหมด Guoxiong ฉันรู้ว่าถ้า Qianqian ไม่ต้องการ ฉันคงไม่ตัดสินใจส่งของน้องสาวไปที่บ้านประมูล ฉันกลัวว่าพ่อและลูกสาวของคุณจะเจ็บปวดเมื่อเห็นมัน ใช่ อย่าโทษ Qianqian เธอสมควรทุบตีและดุฉันเมื่อเธอโกรธ วู้ฮู"

เจิ้งซิ่วฟางพูดทั้งน้ำตาว่าเป็นความผิดของเธอ แต่เธอก็บรรยายความเอาแต่ใจและความไร้เหตุผลของโจวเฉียนเฉียนได้อย่างชัดเจน Zhou Guoxiong กอดแม่และลูกสาวไว้ในอ้อมแขนเพื่อปลอบโยนเธอ

Zhou Qianqian เห็นปฏิสัมพันธ์ระหว่างแม่และลูกสาวของพวกเขาและฟังสิ่งที่พวกเขาพูด แต่หัวใจของเธอเย็นลงและเย็นลง โห เป็นการแสดงความรักจริงๆ ค่ะ แม่เห็นคงเศร้าเหมือนหนู

“แม่อย่าโทษตัวเองเลย ทำผิดอะไรก็ไม่ตีใคร! พ่อคิดว่าพี่สาวฉันทำถูกเหรอ! จนถึงตอนนี้แม่ยังไม่ขอโทษเลย แม่ ยังคงเป็นความเมตตาจากใจจริง” จากนั้น โจว หยู่ซี ก็พัดเปลวเพลิง

“Zhou Qianqian แม้ว่า Xiufang จะไม่ใช่แม่แท้ๆ ของคุณ แต่เธอก็เป็นแม่ของคุณตามกฎหมาย ทำไมคุณถึงเอาแต่ใจและไม่มีเหตุผลในตอนนี้!” Zhou Guoxiong เริ่มตั้งคำถามกับ Zhou Qianqian

“โอ้ เธอไม่ใช่แม่ของฉัน แม่ลูกคู่นี้เป็นแค่ผู้หญิงป่ากับลูกนอกสมรสที่คุณเลี้ยงนอกบ้าน เธอมีสิทธิ์อะไรให้ฉันเรียกเธอว่าแม่ ฉันก็อยากจะประมูลของของแม่ด้วย ใครไม่อยู่ในนี้ ครอบครัว?" แม่ของฉันจัดการมัน!"

Zhou Qian ชำเลืองมองแม่และลูกสาว แล้วพูดเยาะเย้ย Zhou Guoxiong