บทที่ 7

“ไม่คิดว่าจะเกินเลยไปเหรอ เราสองคนไม่ได้สนิทกันขนาดนั้น ทำไมต้องเข้าใจผิดกันด้วย”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ Gu Bei'an รู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อยอย่างอธิบายไม่ได้ และใบหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นเย็นชา "มากเกินไปงั้นฉันจะแสดงให้คุณเห็นว่ามันมากแค่ไหน!"

หลังจากพูดจบ เขาก็ปิดเมนูอย่างแน่นหนา จากนั้นก็ลุกขึ้น ดึง Zhou Qianqian ออกไป ดึงเธอเข้าไปในรถ คาดเข็มขัดนิรภัย เข้าไปในที่นั่งคนขับ แล้วรีบเร่งออกไปพร้อมกับเหยียบคันเร่ง

โจวเฉียนเชียนมีลางสังหรณ์ไม่ดีและถามด้วยใบหน้าที่น่าเกลียด "คุณจะพาฉันไปไหน!"

Gu Bei'an มองไปที่ด้านข้างของเธอ แต่ไม่ได้ตอบ

บรรยากาศในรถค่อนข้างเยือกเย็น

Zhou Qianqian คาดเข็มขัดนิรภัยให้แน่น หันมองออกไปนอกหน้าต่าง และพบว่าข้างนอกนั้นรกร้างว่างเปล่า และเธอก็มาถึงย่านชานเมืองที่แปลกประหลาดแล้ว

ไม่นานรถก็หยุด

Gu Bei'an ปลดเข็มขัดนิรภัยของเขาและจ้องมองไปที่ผู้หญิงข้างๆเขาอย่างเฉียบคม ไม่สามารถบอกได้ว่ามันเป็นการแสดงออกแบบไหน

Zhou Qianqian อดไม่ได้ที่จะกลัวเล็กน้อย เธออดไม่ได้ที่จะย่อตัวลง และถามด้วยดวงตาที่เบิกกว้างว่า "คุณ... คุณจะทำอะไร"

"ทำไม?" Gu Bei'an เย้ยหยันและโน้มตัวไปข้างหน้า "แน่นอน เป็นคุณ!"

เขาเชิดคางของเธอ จูบเธอโดยตรง และกดปุ่มด้วยมือข้างเดียว ค่อยๆ ลดพนักพิงของนักบินผู้ช่วยลง

ผู้ชายยืนอยู่บนท่าผู้หญิง

Zhou Qianqian หอบหายใจและต้องการที่จะดิ้นรนอย่างรวดเร็ว แต่มือของเขาถูกมัดไว้แน่นและไม่มีที่ว่างให้เขาขยับ

ดวงตาของ Gu Bei'an เปื้อนไปด้วยไฟชั่วร้าย เขาไม่สามารถควบคุมมันได้อีกต่อไป เขาต้องการระบาย...

เมื่ออ้าปากค้างกันไม่นานรถก็สปริงเต็มที่

Zhou Qianqian ก็เปลี่ยนจากการต่อต้านในตอนแรกเป็นค่อย ๆ ให้อาหารเธอ เมื่อมองไปที่ชายที่ต่อสู้บนร่างกายของเธอเธอก็มึนงงไปครู่หนึ่ง

เธอวางมือบนหน้าอกอันเต่งตึงของเขา แล้วหลับตาลง ในเวลานี้ อารมณ์ของเธอถึงจุดสูงสุด...

การต่อสู้ดำเนินไปเป็นเวลานานก่อนจะจบลง หลังจากเก็บของเสร็จ Gu Bei'an ก็ขับรถพา Zhou Qianqian กลับบ้าน

Zhou Qianqian สูดจมูก กัดฟัน และกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหล หลังจากรถหยุด เธอรีบเปิดประตูและสะดุดล้มลง

เมื่อกลับถึงบ้าน เธอเอนหลังพิงกำแพง เอามือโอบเข่า และฝังศีรษะลงในเข่า

สิ่งที่ทำให้เธอเศร้าไม่ใช่การสูญเสียร่างกายของเธออีกครั้ง แต่เธอสนุกกับความรู้สึกนี้มากขึ้นเรื่อยๆ โดยเฉพาะอย่างยิ่งสำหรับ Gu Bei'an

วันรุ่งขึ้น Zhou Qianqian ไปทำงานตามปกติ และ Gu Bei'an สบายดี ทั้งสองมีความเข้าใจโดยปริยายและไม่เคยพูดคุยเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืนนี้

โชคดีที่วันนี้ไม่มีอะไรพิเศษเกิดขึ้น

หลังจากเลิกงาน Zhou Qianqian ก็ไม่กล้าอยู่อีกต่อไป และกลับบ้าน โชคดีที่เธอไม่ชน Gu Bei'an อีก

เมื่อเธอลงมาชั้นล่าง เธอมองหากุญแจขณะเดินขึ้นบันได

อย่างไรก็ตาม แสงระเรื่อของดวงอาทิตย์ที่กำลังลับขอบฟ้าส่องลงมาสะท้อนใบหน้าที่คุ้นเคยของชายตรงหน้าเขา

ใบหน้าของ Zhou Qianqian เย็นชา และเธอต้องการที่จะเลี่ยงเขาโดยตรง

Xia Jue ค้นพบความตั้งใจของเธอและจงใจยืนอยู่ข้างหน้าเธอเพื่อป้องกันไม่ให้เธอจากไป

Zhou Qianqian ขมวดคิ้วและพูดอย่างเฉยเมย: "ฉันพูดอย่างชัดเจนว่าสิ่งนั้นเป็นไปไม่ได้! คุณไม่ต้องมาหาฉันอีกต่อไป ในเมื่อคุณเลือก Zhou Yuxi แล้ว ขอให้มีช่วงเวลาที่ดีกับเธอ"

"ฉันยังบอกด้วยว่าตราบใดที่คุณเปิดเผยโครงการให้ฉัน ฉันจะไม่มาหาคุณอีก" Xia Jue กล่าวด้วยความมั่นใจ แต่ก็มีความรู้สึกเป็นคนโกงเล็กน้อย

Zhou Qianqian รู้สึกเพียงว่าคน ๆ นี้ไม่มีเหตุผล และไม่ต้องการเข้าไปพัวพันกับเขามากเกินไป