บทที่ 2

“ฉันขอนั่งด้วยคนได้ไหมคะ”

เสียงหวานกึ่งถือดี ทำให้คนที่นั่งสไลด์หน้าจอมือถือดูนั่นดูนี่รอคนรักชะงักเล็กน้อย มนธิรานางเอกละครหลังข่าวที่กำลังโด่งดังเงยหน้าสวยเฉี่ยวขึ้นมองผู้มาใหม่

สาวน้อยใบหน้าสวยเก๋ ในชุดเสื้อยืดสีดำตัดกับผิวขาวอมชมพู ท่อนล่างสวมกางเกงยีนส์รัดรูปอวดเรียวขาเสลา ยืนกอดอกจ้องมองหล่อนไม่วางตา ท่าทางเป็นปฏิปักษ์ที่สัมผัสได้ทำให้มนธิราย่นหัวคิ้วเหนือดวงตายาวรี

“เท่าที่จำได้ เราน่าจะไม่เคยรู้จักกันมาก่อนนะคะ”

“เราสองคนอาจไม่รู้จักกันเป็นการส่วนตัว แต่ฉันเชื่อว่าคุณรู้จักฉันดี”

อารญา พิมลภักดิ์ เชิดหน้าสวนกลับอย่างฉะฉาน ถือวิสาสะเลื่อนเก้าอี้ตรงข้ามอีกฝ่ายออก แล้วนั่งลงอย่างช้าๆ ท่ามกลางสายตาที่แฝงไปด้วยความกังวลใจอย่างปิดไม่มิด

“คุณมีอะไรก็ว่ามาเถอะค่ะ”

น้ำคำที่เปล่งออกมาจากปากที่เคลือบลิปสติกสีพีชของนางเอกสาวทำให้คนฟังยกยิ้มน้อยๆ เพราะมันบ่งบอกว่าอีกฝ่ายยอมรับอย่างกลายๆ ว่ารู้จักเธอ

ก็แหงล่ะ เธอเคยไปแสดงตัวว่าเป็นคู่หมั้นของธีรเดชในงานวันเกิดของนางเอกสาวมาแล้ว และก่อนหน้านั้นเธอก็เคยไปหาอีกฝ่ายหลายครั้ง บุกไปถึงกองละครก็มี แต่ไม่เคยได้พูดในสิ่งที่อยากพูดเสียที วันนี้โอกาสเหมาะ เธออุตส่าห์สะกดรอยตามอีกฝ่ายมาถึงที่นี่ แล้วเรื่องอะไรเธอจะปล่อยให้โอกาสหลุดมือ

“ฉันขอพูดตรงๆ เลยแล้วกันนะคะ ว่าต่อไปนี้ขอให้คุณเลิกยุ่งกับคู่หมั้นของฉัน คุณชายธีรเดชเป็นคู่หมั้นฉัน และทันทีที่ฉันเรียนจบเราสองคนจะแต่งงานกัน”

เสียงประกาศกร้าวอย่างชัดถ้อยชัดคำทำให้คนในร้านต่างมองนางเอกสาวอย่างตกตะลึง ชั่วเสี้ยวนาทีเสียงซุบซิบก็ดังขึ้น แน่นอนมันหนีไม่พ้น การวิจารณ์ในทำนองว่าหล่อนเป็นมือที่สาม แย่งคู่หมั้นของคนอื่นอย่างหน้าด้านๆ มนธิราทนไม่ไหวจนต้องควักเงินในกระเป๋าออกมาวางไว้บนโต๊ะเป็นค่าเครื่องดื่ม ร่างสูงระหงผุดลุกขึ้น แล้วเดินจากไปอย่างไม่ล่ำลา แต่มีหรืออารญาจะยอมปล่อยอีกฝ่ายไปง่ายๆ

สาวน้อยก้าวยาวๆ ตามไปคว้าแขนอีกฝ่ายเอาไว้ มนธิราหันขวับมามองอย่างไม่พอใจ แต่อารญากลับทำเพียงเลิกคิ้วน้อยๆ เป็นเชิงท้าทาย แล้วเอ่ยหน้าตาย

“เดี๋ยวสิ เรายังเคลียร์กันไม่จบเลย จะรีบไปไหน”

“คุณต้องการอะไรจากฉัน”

“ถามได้ ฉันก็ต้องการให้คุณรับปากไง ว่าจะเลิกยุ่งกับคู่หมั้นของฉัน” คราวนี้อารญาเค้นเสียงลอดไรฟัน มือที่กุมมืออีกฝ่ายอยู่เริ่มออกแรงบีบ ขณะจ้องหน้าสวยเฉี่ยวเขม็ง

“คุณเข้าใจอะไรผิดหรือเปล่า ฉันกับคุณชายธี เราเป็นแค่เพื่อนกันเท่านั้น” มนธิราตอบด้วยสีหน้าราบเรียบ ไม่บ่งบอกอารมณ์ การเป็นคนของประชาชนทำให้หล่อนต้องระวังคำพูดคำจายิ่งกว่าอะไร

“ตอแหล!” อารญาพ่นคำประณามอย่างเดือดดาล ครั้นอีกฝ่ายจะบิดข้อมือออกจากมือ เธอก็เค้นเสียงลอดไรฟันข่มขู่ “ถ้าคุณไม่เลิกยุ่งกับคู่หมั้นฉัน ฉันจะทำให้คุณอยู่ในสังคมไม่ได้”

“หยุดระรานคนอื่น! แล้วกลับบ้านไปซะอารญา!”

น้ำเสียงเย็นเยียบวางอำนาจของผู้มาใหม่ทำให้สาวน้อยตัวแข็งทื่อ ก่อนจะรู้สึกเหมือนถูกสูบลมหายใจออกไปจากร่าง ธีรเดชก้าวตรงมาดึงแขนของมนธิราออกจากมือเธอ แล้วเดินโอบไหล่สาวเจ้าออกไปจากร้านต่อหน้าต่อตา ทันทีที่ตั้งสติได้คนที่มีหยาดน้ำใสๆ คลอนัยน์ตาก็รีบก้าวพรวดพราดตามไป

ครั้นไปทันสองร่างที่เดินอยู่ข้างหน้า อารญาก็ตรงเข้าผลักนางเอกสาว จนอีกฝ่ายเสียหลักล้มลงกระแทกพื้นปูนซีเมนต์ร้อนๆ กลางแดดเปรี้ยง เสียงอุทานด้วยความเจ็บทำให้ธีรเดชขบกรามแน่น นัยน์ตาวาวโรจน์ หากแต่ยังไม่ทันที่เขาจะต่อว่ายายเด็กเอาแต่ใจ ร้ายกาจ และนิสัยเหลือขอ อารญาก็แผดเสียงด่าทออย่างเหลืออด

“ผู้หญิงหน้าด้าน! ผู้ชายคนอื่นมีเยอะแยะ ทำไมต้องมายุ่งกับผู้ชายของฉัน ทำไม!”

อารญาตรงเข้ากระชากผมของมนธิราอย่างสติแตก ท่ามกลางเสียงกรีดร้องและปัดป้อง แน่นอนว่าท่าทางร้ายกาจนั้นทำให้คนที่เห็นเหตุการณ์ต่างลงความเห็นว่าเธอเป็นเด็กไม่น่ารัก